De Puritein van de Hertenpolder

11) 

Wat is dat voor een boer, die daar bij vrouw Wiedeling is in komen wonen ? hebben ze in Ringelberge gevraagd, en Aldert heeft het hun direct verteld. 

— Het is een kwaaje boer en hij is goed heeft hij gezegd.

Aldert weet het te waarderen, dat hij vriendelijk is ontvangen en niet zo nors en kortaf, zoals de meeste mensen uit deze streek. Hij is gevoelig voor een goed en vriendelijk woord.

Janus Veldstroo heeft hem kameraadschappelijk bejegend. Dat is hem veel waard geweest. Als hij dan denkt aan Hent Gieson, dat bakbeest van een vent. Die altijd probeert hem te tergen en te smalen. Wat een verschil! En de meeste boeren hier in de kontreien behandelen hem met een glimlach en praten niet met hem, zoals ze gewoon zijn met anderen.

Ja, hij weet dit heel goed. Hij is niet gek. Dat moeten ze niet menen.

Nu is hij opgerezen van z'n stoel bij het pompje van de kleine keuken.

— Moeder, zegt hij, ik wou naar ,,Amazone" gaan.

~ Weljaat, m'n jong, jij gaat, antwoordt hem de oude Janna.

Dan stapt hij op.

— Vraag of. Mia nog eens komt, roept de oude vrouw haar zoon achterna.

~ Jo jo......!!

Aldert van Janna is zeer welgemoed. Hij is vervuld met een geheim. Dat zal bij Janus Veldstroo gaan openbaren, want hij weet dat Janus naar uitbreiding streeft van diens kleine spul. Gisteren is hij bij Jonker van Hoogevorsel geweest. Daar moet hij de tuinman van tijd tot tijd helpen spitten in de grote hof naast 't kasteel.

En van die tuinman nu heeft hij vernomen, dat de Jonker van de boer Hent Gieson, enkele bunders land voor een ander wil beschikbaar stellen.

Gieson is een brutale vent. Heeft zelf een kleine boerderij in eigendom en huurt van Jonker van Hoogevorsel vijf bunder best grasland.

Jonker van Hoogevorsel is een heel eenvoudig heer in zijn houding tegenover de gewone man. Maar een scherp opmerker. Hij ziet alles en hij hoort alles.

Van Gieson heeft hij nimmer die achting ontvangen, waar hij als groot-grondbezitter aanspraak op mag maken. Zelfs is het hem niet ontgaan hoe Gieson hem meermalen onder water een steek gegeven heeft. Geen ogenblik denkt hij er aan, dit te nemen van een man, die jaren achtereen de greppels in het weiland dicht liet groeien en wat schelmachtig de boer op ging, om wat aan handel te doen. 

Neen, dan zijn er andere boeren, van een beter gehalte, aan wie hij het land verhuren kan.

De Jonker heeft er met de tuinman over gesproken, dat de huur dit jaar voor Gieson afloopt. Hij weet dan, dat er spoedig belangstelling voor zal zijn. Zelfs heeft hij aan de weduwe Wiedeling gedacht, daar het land aan haar land grenst, doch het is alleen maar jammer, dat daar geen manvolk is.

Zo is dan de situatie. En zo is de boodschap van Aldert daarop gericht, dat Janus die gronden zal krijgen. Hij bewondert de Jonker voor het wijs besluit. Zodoende behoeft hij geen wraakgedachten meer te koesteren tegen die slechte Gieson, die hem zo vaak getreiterd heeft.

Janus Veldstroo is met het graafwerk bezig, als Aldert van Janna de werf op komt wandelen.

— Krek op tied, Aldert, groet Janus hem. Hei jie gelegenheid mien te helpen graove ? 't Haost niet zó, heur ! — Ik help je, boer, spreekt Aldert kordaat.

Janus gaat op een oude sinaasappelkist zitten en nodigt Aldert uit met een handgebaar, naast hem te komen zitten.

Als Aldert zit, zegt hij, alsof hij Janus al jaren kent : — Ik heb wat gedacht, boer.

Hij zegt 't zó naïef, dat Janus een glimlach niet kan bedwingen.

. — Heb je wat gedocht, Aldert ? De dag is lang, je het veul tied van denke noe. En wat heij gedocht ? 

(Wordt vervolgd.)

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen