De Puritein van de Hertenpolder

14)

Janus stapt over de dwarsliggers van het brugje. Mijmerend liggen de schapen langs de sloot te herkauwen met een ijver bijwijlen alsof hun leven ervan afhangt.

Als Janus langs hen loopt, staat plots de ram overeind. Wantrouwig kijkt hij op hem aan. Hij schijnt zich bewust te zijn, dat hij de halve kudde is.

Daar ligt de akker van Gieson, die deze van de Jonker huurt. Het is 'n, mooie akker, aan een stuk. 

Hent Gieson laat haar zeker liggen om te hooien, want er loopt geen vee in. 't Is overigens wel te zien, dat het onderhoud van het land, maar zo zo geweest, is. Het gras groeit wat plekkerig. Waarschijnlijk behandelt Gieson de akker als  een plaggeveld, waar wel gehaald, maar niet gebracht wordt.

Enfin, Janus zal de beslissing niet vooruit lopen. Hij was al bijna bezig te kijken waar hij het beste de brug kon aanleggen, om vanuit, zijn land er op te komen. Aan de Vaartweg is een ruime betonbrug, zoals hij ziet.

Langs 't bosje 't einde der schapenwei, kuiert Janus terug. Vrolijk plassen en kwebbelen de eenden in de moerassen onder de wilgen. 

Als Janus thuis komt, is Mia al terug van het dorp. Ze praat met Moeder over het nieuws uit Schortelveld. In het kerkelijke leven aldaar is verandering gekomen. De gemeente heeft in de plaats van de oude oefenaar, een jonge predikant gekregen. Zover als het te zien is, maakt hij algemeen een goede opgang.

Mia heeft van diaken Hefting vernomen, dat de jonge dominee spoedig een dag in Ringelberge preken zal voor dominee Greenveld, die een vacaturebeurt vervullen moet in Waterland. 

— Heb je nog gehoord hoe de jonge dominee heet, vraagt Moeder.

— Kovret. Hij is een zoon van de oude Kovret, die sinds jaren in het deftige dorp Boelen staat. 

.— Zo, zegt Janus, als .hij zich bij de tafel in de leunstoel gezet heeft, dominee Kovret heurde ik enkele keren in, de Herswal. Diepe indrukken zijn daorvan bie me achter gebleven. Nooit zag ik een dominee met zulk een eerbied veur 't eeuwige Woord van God. Hie achtte z'n eige onweerd um 't Evangelie te vurkondigeh, mer de liefde van Christus drong um. Ik herinner me levendig welk een stichting ur van de prediking uitging.

— Zulke leraars zijn zeldzaam, meirkt Moeder Wiedelinq op. Want 't zit 'm echt niet in dat langzame geteem van sommige oefenaars. Hoewel, als 't maar eerlijk is, zoals bij sommige ouden, dan zal ik er wel niks van zeggen.

— 't Is waor, plechtigheid mot nie gemaokt, mer geboren worn. Mot ontstaon uut de oprechte eerbied veur 't heihge. Wanneer 't maokwerk wor en sleur en dooie gewoonte, dan wor ut wanstaltig en ofstotend. Mer wa 'k zegge wou, ik bin aarg benieuwd naor de jonge Kovret. Ik houw van die jeugdige Mac Cheine's en Gray's in onze karken. Mer ik het een hekel an die veurbaorige slungels, went da bin ut, die een heftig woord voeren, liefst nog wel tegen de ervaren kinderen Gods.

Janus denkt er over na, dat men de ware christenen soms ook 't volk noemt. Een eigenaardige aanduiding en toch zo typerend. De volksmond zegt en noemt vele dingen treffend en juist. De benaming ziet er op, dat 't een bizonder volk is, mede naar aanleiding van de verkiezing uit alle volken, taal en natie. Zij zijn van een hemelse geboorte. Zij mogen niet rusten in de wereld. Zij moeten een vertolking zijn van 't meest volkomen leven. Zij zijn in een onvermijdelijk verschil met degenen, die God niet kennen.

Dan pakt Janus de commentaar op de profeet Jeremia. Het is een deel van de oude Bijbelverklaring der Engelse godgeleerden, Patrik, Polus en Wells.

(Wordt vervolgd.)

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen