BUITENLAND

Egypte.

Een Egyptisch Christen vertelt . . . .

Een medewerker aan het Zwitserse blad La vie protestante, had een onderhoud met een Egyptisch predikant, Marcus abd el Masih, die enige tijd in het land vertoeft.

Deze predikant vertelde o.a. het volgende over het leven van de Christenen in Egypte:

Toen de Engelsen nog het bewind voerden, ondervonden de Egyptische Christenen reeds allerlei plagerijen van hun Mohammedaanse landgenoten. Sedert het vertrek van de Engelsen is de situatie veel ongunstiger geworden. Waar het aantal Mohammedanen 18 millioen bedraagt, zijn er slechts 2 millioen Christenen, die voor het merendeel tot de Koptische Kerk behoren. Voorts telt de Gereformeerd Presbyteriaanse Kerk, die geboren is uit de arbeid van de Amerikaanse Zending, veel leden. Het is te vrezen, dat het aantal Christenen eerder af-, dan toe zal nemen. De publieke opinie is namelijk sterk tegen de Christenen gekant, zodat alleen diegenen onder hen, die een zeer krachtig geloof hebben, stand houden. Voorts worden de middelen van de Zendingsgenootschappen hoe langer hoe beperkter . . . .

De Kerken worden, wanneer zij zich zuiver houden aan de arbeid der verkondiging, niet in hun activiteit belemmerd. In de verschillende Kerken wordt met kracht evangelisatiearbeid verricht, want men oordeelt zeer terecht, dat alleen een godsdienstige opleving weer nieuwe kracht aan de Kerk zal geven. Talrijke mensen verrichten naast hun gewone werk evangelisatie-arbeid.

Marcus abd el Masih is in zijn jeugd een vurig Mohammedaan geweest, totdat hij in aanraking kwam met de Bijbel en in het bijzonder gegrepen werd door het evangelie van Mattheüs. De overgang tot het christelijk geloof heeft evenveel bittere vervolgingen voor hem betekend. Hij is vervolgd, gevangen genomen, ja, zelfs vergiftigd, waarvan zijn gezondheid nog altijd heeft te lijden. „Doch ik begreep, dat, als Jezus met zo groot gezag sprak. Hij niet alleen Gods Geest moest zijn, noch de profeet, waarvan de Koran spreekt, maar dat Hij Gods Zoon moest zijn en de enige Zaligmaker".

Griekenland.

Kan er iets ondernomen worden tegen het wegvoeren van kinderen ?

Volgens de ,,Church Times" werd in Londen enige tijd geleden een vergadering gehouden, waaraan afgevaardigden van de Anglicaanse Kerk en van de Oosterse Kerk deelnamen, in verband met het wegvoeren van duizenden kinderen in Griekenland door guerrilla-benden.

Besloten werd om een beroep te doen op de Wereldraad van Kerken, de Minister van Buitenlandse Zaken van Engeland en het Internationale Rode Kruis. Men sprak zijn ernstige verontrusting uit over het feit, dat de kinderen worden weggevoerd naar een ander land, waar zij worden opgevoed in een omgeving en onder omstandigheden, die hun vreemd zijn. Dit druist volkomen in tegen de natuurwet en tegen het christelijk beginsel van het gezinsleven. Niettegenstaande talloze pogingen is geen van de kinderen ooit teruggekeerd. Centraal Griekenland is overstroomd door 700.000 vluchtelingen, die de gebieden in het Noorden verlaten hebben. Het land is door de oorlog, die nu reeds tien jaar duurt, zó uitgeput, dat er een eind is gekomen aan de energie om nog iets te ondernemen.

Een der sprekers van de vergadering deelde mee, dat de guerilla-benden, wanneer zij bij een dorp aankomen, alle toegangen afsluiten, zodat niemand kan ontsnappen. Kinderen van alle leeftijden worden saamgedreven en de ouders worden gedwongen om hun toestemming te geven hen mee te nemen. Dit geschiedt vaak onder dwang van op hen gerichte revolvers. De kinderen worden dan weggevoerd naar een onbekende bestemming, waarna men niets meer van hen hoort. Waarschijnlijk gaan zij naar Albanië, Bulgarije, Joegoslavië, Roemenië en Tsjechoslowakije, waar zij grootgebracht worden onder communistische invloed.

De communisten hadden een tijd geleden verklaard, dat geen enkel kind naar Griekenland mocht terugkeren, tenzij de ouders een officieel verzoek daartoe indienden. In April waren ongeveer 4000 van dergelijke verzoeken binnen gekomen, maar tot op heden is nog geen enkel kind teruggekeerd.

Duitsland.

Uitbreiding van de Ludendorff beweging.

De z.g. Ludendorff-beweging in Duitsland, die haar naam ontleent aan de bekende opperbevelhebber van Hindenburg tijdens de eerste'wereldoorlog, en die na de dood van deze grote veldheer door zijn vrouw, Mathilde Ludendorff, verder werd geleid, breidt zich op onheilspellende wijze in Duitsland uit. Na de catastrofe in 1918 trachtte Ludendorff een beweging in het leven te roepen, wier programma luidde, dat het verliezen van de oorlog te wijten was aan een samenzwering van drie machten, het Jodendom, de vrij-metselarij en het christendom, tegen het Duitse volk. De beide eerste hadden zich verenigd om de derde te misbruiken teneinde de Joodse wereldplannen onder de dekmantel van de naam christelijk te bevorderen. In de dagen der Nazi's deden de denkbeelden van Ludendorff opgeld maar volgens de mening van het echtpaar ging de strijd van de Nazi's tegen Joden en Christenen niet ver genoeg ! Thans tracht Mevrouw Ludendorff in grote massa-bijeenkomsten o.a. in Stuttgart, aanhangers te winnen voor het lugubere programma, dat door haar echtgenoot werd ontworpen. Zo heeft de Universiteit van Kiel haar gehuldigd ter gelegenheid van haar 70e verjaardag. Van christelijke zijde heeft men, om dit alles tegen te gaan, een brochure uitgegeven: „De legende van het huis Ludendorff, waarin het ware karakter van deze beweging wordt onthuld.

Verbreiding van het Communisme in India en Ceylon,

Dr, Sherwood Eddy, de bekenclé evangelist heeft in The Guardian (Madras) een artikel gepubliceerd getiteld „Godsdienst en politiek in India". Hij zegt daarin dat geheel Azië in opstand is. Bijna overal, van India tot Indonesië en van China tot Ceylon -- behalve daar waar mannen als Ghandi en Nehru de revolutie hebben geleid — is de revolutionnaire beweging in handen van de communisten en verloopt volgens een door Moskou voorgeschreven patroon. Aan iedere universiteit, die wij in India bezochten merkten wij, dat het communisme grote aantrekkingskracht heeft voor de studenten. In de Amerikaanse Zendingsschool van Madura, Zuid India, hadden de communistische leiders geëist dat alle selectie op grond van politieke overtuiging verdwijnen moest. Zij sloten met geweld alle lokalen en dreigden armen en benen te breken van studenten, die niet wilden staken Vooral het huis van een Amerikaanse zendeling moest het ontgelden en werd met stenen bekogeld.

In de afgelegen Indische staat Travancore, veroorzaakten de communisten op dezelfde wijze een staking in een christelijke school, die ik bezocht. De communistische leider had moeten ,,onderduiken" en werd door de politie gezocht. Hij schreef de volgende merkwaardige brief aan de studenten : ,,Bezet de school en leg het onderwijs lam Geen pardon tegenover de humbug van de godsdienst in de school, of de machthebbers van een slavenstaat. Laat u niet afschrikken door de wetten, de moraal en de beginselen van de huidige samenleving". Een van de opvallendste dingen van deze brief is, dat de schrijver in ieder geval tot voor kort, bekend stond als Christen. Hij is overtuigd, dat de eis van economische gerechtigheid, zoals die het eerst - door de profeet Amos zeven en twintig eeuwen geleden verkondigd is, de grondslag van alles vormt, maar dat de Christenen volkomen blind zijn voor de noodzaak hiervan. Hij merkte op, dat dit nog sterker geldt voor de Hindoe's en alle andere godsdienstige secten en, dat zelfs de socialisten niet werkelijk strijden voor gerechtigheid en dit geheel aan de communisten overlaten. Daarom had hij zich bij de communistische partij gevoegd. Toen hij bij het onderzoek, dat aan zijn opname vooraf ging moest zeggen, waarom hij zich wilde aansluiten had hij geantwoord : „omdat ik Christen ben".

Vele studenten hebben zijn voorbeeld gevolgd en zijn langzamerhand fanatieke atheïsten geworden en vurige communisten, die alle moraal verwerpen. Daar zij geen twee meesters kunnen dienen hebben zij alle morele discipline en de leer van Christus terzijde gesteld en zich volkomen onderworpen aan het bevel van Lenin : ,,Wij moeten bereid zijn tot bedrog, list, overtreding der wet en het verbergen van dé waarheid".

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen