Alleen!

,,Alleen", dat is de positie van Nederland in de wereld getekend.

Zo was het in 1940, toen wij reikhalzend uitzagen, vanwaar ons hulp zou worden geboden. Het bleef tot onze capitulatie „alleen", behoudens dan de regeringstelegrammen over de omrekeningskoersen van francs en Engelse ponden voor bevriende troepen.

Alleen stonden wij in Indië tegenover Japan. Naar evenredigheid onzer krachten hielpen wij de geallieerden toen meer, dan zij ons.

Alleen stonden wij in de Veiligheidsraad, alleen met België en Frankrijk; en ieder volgde zijn eigen weg en kruiste de onze. Alleen staan wij ook weder met België ten aanzien van Duitsland.

Van vergoeding van oorlogsschade door Duitsland, van enige belangrijke tegemoetkoming in dit millioenen-bedrag, is geen sprake. Van de vrachttransporten naar Duitsland gaat slechts één tiende gedeelte via havens van Nederland en België. Bremen en Hamburg herstellen zich vlugger dan Rotterdam en Antwerpen,

De reden is, dat de bezettingsautoriteiten Duitsland zo sterk mogelijk willen maken, om bevrijd te worden van de financiële offers, welke zij zich moeten getroosten voor Duitsland — maar het feit ligt er, dat dit indirect mede op onze kosten geschiedt.

Wij zouden hier drie opmerkingen over willen maken.

Ten eerste, dat wij hierover niet zo verwonderd behoeven te zijn, want waar halen wij de gedachte vandaan, dat buitenlandse mogendheden Nederlandse belangen hoger zouden aanslaan dan hun eigen belangen.

Ten tweede, dat al die verdragen, welke Nederland afsluit met Engeland en Amerika, al die Europeese samenwerking in breed verband, heel wat vergen van ons nationaal gevoel van eigenwaarde.

Ten derde, dat het hoog tijd wordt om eens na te gaan, waarop wij — menselijkerwijs gesproken — verder moeten varen met de verliesposten Indië en Duitsland.

Het zou al niet gemakkelijk geweest zijn na de vreselijke oorlog overeind te komen met behulp van Indië en met het herstel van het economisch verkeer met Duitsland. Nu wordt het vrijwel ondoenlijk.

Tenzij wij de werkelijkheid willen zien, zoals die is. God weer plaats geven in ons leven en daarom bereid zijn harder te werken en minder te verteren. Dan komen er weer mogelijkheden, welke anders ook nog door eigen toedoen afgesperd blijven.

Of het dan lukken zal, overeind te komen en onze levensstandaard te behouden, weten wij niet.

Dat is echter niet erg voor wie gelooft in Gods voorzienig bestel.

„Mijn genade is u genoeg", heeft ook nationale betekenis.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen