De Puritein van de Hertenpolder

15)

Het ideaal van zijn jeugd is ook hiermee vervuld. Samen met z'n vrouw dacht hij de eeuwige beginselen, die liggen in de schat van Gods Woord, te lezen en uit te speuren uit de perkamenten der ouden, die met hun ganse ziel en leven zich aan God gewijd hebben.

Janus proefde, toen hij nog een jongen was, in die oude boeken een hemelse zin. Kwam dat ook vanwege de verlichting des Geestes ? Zo menig uur heeft hij doorgebracht, alleen op zijn zoldertje met de folianten der oud-vaders.

En toch was hij geen zonderling. Zijn plichten gingen altijd voor, z'n rechten kwamen achteraan. En het drijven achter hem, was als het drijven van Jehu. Zijn broers joegen hem gaarne.

Maar de donkerheid der tegenspoeden perste hem de verzuchtingen uit het hart naar de troost van het eeuwige licht.

En nu is hij boer in de polder en hij streeft naar verbreding der grenzen. Dat is het echt menselijke. En dit echte menselijke is noodzakelijk, om geen carricatuur van het rechte boerschap te vertonen aan de wereld.

Hij leest met kalme stem uit de oude foliant en hij kan het niet verouderd vinden.

De vrouwen breien en leggen hun aandacht vast op de woorden en de zinnen.

Daar zijn vele aanknopingspunten. Soms zegt Moeder Wiedeling :

.— Wacht eens. Janus, lees dat laatste nog eens.

Als zij te lang bij het eerste heeft stilgestaan, is haar het laatste ontgaan. Dat mag niet gebeuren.

Moeder Wiedeling speurt uit 't verleden de gang van Israels volk. Zo waar was het, v/at Mozes er van zeide : dat het een hardnekkig volk was, zwaar om te leiden. Zij denkt aan de afscheidsredenen van de man Gods, die zachtmoediger was dan allen die vóór hem geweest waren, uit het boek Deuteronomium. Hoe hij telkens hun af zwerven naar andere goden en heidense practijken aan de kaak stelt. 

Zij heeft gezien de gang der heiligen door alle tijden. Het volk, dat Christus verkregen heeft van de Vader, waarom Petrus het een Koninklijk priesterdom noemt. Uitgetogen uit het wereldse leven, daarom gehaald uit modderig slijk, gezet op de smalle weg, die ten leven voert. Zij weet er van uit eigen ondervinding.

Hoe geniet zij van Janus' voorlezing. Zij had dit toch niet achter hem gezocht. Maar hoe onwetend was zij ook !

Opeens gaat er een schim langs het keukenraam.

— Wat zulle we nou weer hebben, zegt Moeder verstoord.

De deur wordt niet onzacht open gedaan en niemand minder dan Gieson stapt binnen. Henk Gieson, die vlak voor de weduwe Arens woont, de moeder van Aldert.

— Ik zeg genavond, zegt hij. — Genavond, Gieson, neem een zit man, groet Moeder. — Merci, vrouw Wiedeling.

Dan voortgaande zegt hij, om kennis te maken : — Wat zit de nieuwe boer al vroeg in huis ?

Janus voelt de indringerigheid en het lèf van Gieson en is dadelijk al verstoord.

— Ik waark overdags, buur. Begin jie soms mit de aovent ?

— O ja, zeker, verontschuldigt Gieson zich, op de dag kun je hier 't werk wel af. 't Is een klein spulletje. Maar 't is maar gekheid, dat voel je wel.

— Jao, buur, ik veul ut, antwoordt Janus, en voelt het tegendeel.

— Zoals de vrouw weet hier, ik heb acht bunder land te bewerken ; ik ben net nog zo'n beetje druk.

 Een vurschil, hoe je 't bewaarkt. Mer me dunkt, da zal wel gaon.

(Wordt vervolgd.)

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen