De Puritein van de Hertenpolder

16)

— Nou, Veldstroo, die kamp land hier langs jou ! Ik beloof je dat ik daar wat voeten in de aarde heb staan. Daar liggen wat zweetdroppels !

— Van een aander, zegt Ja, nus droog, en schiet dan luidkeels in de lach.

— Maar ik heb er ook eer van, goed verstaan, hoor ! gaat Gieson verder, alsof hij Janus opmerking niet hoort. Vijf bunder best land. Alleen is 't beroerd dat die heer zo'n vervelende klier is.

Janus zou willen opstuiven. Is dat een lammeling, die te lui is dat ie de dag aanziet, en dan allerlei praatjes !

— Ik het van betrouwbaore minse gebeurd dat de Jonker een humaon mins is, die plicht stelt boven recht.

Gieson lacht wat.

— Late we daar over ophouwe, zegt hij. Heb je nog wat te handelen?

— Handelen ?

— 't Kon weze, dat je soms een koegie verzette wou.

—: Veur zoveer ik weet, niet. Dan ziet Henk Gieson met een spotachtige blik op het oude boek en staat op. Hij heeft 't begrepen. Hier zal hij geen vriend en makker vinden.

't Valt hem tegen.

Janu doet hem geen uitgeleide. Hij heeft 't er niet voor over. Tot een vriend zeg je :— Tot kijk en kom welthuis ; maar iemand, die verwaand is en klapachtig en daarbij gemeen, die groet je alleen uit fatsoen.

- Nou, mense, de marzcl! — Atjuus, zegt Janus en begrijpt dat boer Henk Gieson er z'n eigen gedachten op na zal houden.

Als de deur is dicht getrokken, kijken de huisgenoten elkander aan. En alle drie denken ze : jammer, dat die man als een staak  in het wiel was, waardoor de wagen stil ging staan. Ze gevoelen de verstoring van de goede sfeer als een ontnuchtering, waaruit de grijnslach van de duivel kan worden gezien.

— Ik het Aldert urover gebeurd, mer hie klaogde ur biester over. Mer al had ik hum nie gesproke daorover, je maarkt 't gauw, wa veur spek je in de kuup het.

— 't Is waar, hè Moeder, weiaiig mensen sympathiseren met Gieson.

— Neeri, en ik zeg daarbij, gelukkig maar I Lees maar verder. Janus.

Mia glimlacht tegen Janus. Moeder lost gemakkelijk zulke raadsels op.

En Janus leest weer in het. oude boek. Langzaam openen zich weer de donkere gordijnen van het wijde verleden, zo ver, zo ver terug ; maar de werkelijkheden van de zielsconflicten en de grote troost in de ontfermende God, die kastijdt die Hij liefheeft, glanzen omhoog, als gedachtenissen die 't hart verheugen.

Innerlijk overtuigd van de rechten Gods, in het beleven des harten gericht om in Zijn heiligdommen in te gaan.

Zoals sommige dichters het dichterschap en de kunst hebben hoog geschat en verheerlijkt, zo leven zij zich in grote eenvoudigheid in een geestelijke sfeer in en verheerlijken het Goddelijk verkeer met de kinderen der mensen en vinden verheuging in het eeuwige welbehagen.

Als het tijd is om naar bed te gaan, staat Janus op en legt 't gesloten boek bij de Bijbel naast de schoorsteen.

Hij herinnert zich een gedicht van J. H. Leopold; dat wil hij even opzoeken. Hij moet het zoeken in de Letterkundige Kroniek van het Zondagsblad van „De Rotterdammer",

Hoe komt hij daar nu zo op ?

De komst van Hent Gieson maakte hem er op attent. Gieson, de wereld van de schijn ; maar wezenlijk een lege schijn. Janus doorzag de schijn. De schijn zelf bleek hem overduidelijk.

Op z'n kamer vindt hij het bedoelde gedeelte. Langzaam leest hij de schone regels: Zoek heil en heul in uw gedichten; doe als ik en denk om roem en eer geen ogenblik, maar vind in verzen vrede en zielsgeluk.

Veracht de wereld en zijn vals behagen in afbreuk doen, wat groot is te verlagen en al het kleine en slinkse hoog te dragen.

(Wordt vervolgd.)

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen