Brieven uit Frankrijk

II

Sodgny, Aug. 1949.

De, vorige maal schreven we over de hitte , in Touraine en de algemene toestanden in Frankrijk.

Nu willen - we iets schrijven over onze landgenoten.

Ze wonen op oude boerderijen in Midden- Frankrijk, o.a. rondom Sens . (Z. W, van Parijs) en Tours (Z.O. van Parijs) en ze verrichten daar pionierswerk. Ik heb respect voor de grote ijver, die ze aan de dag leggen om hun bedrijf op te werken.

De grond is iets minder vruchtbaar dan in Holland, doordat er hier en daar leem in de grond zit. Ook is de vruchtbaarheid zeer ongelijkmatig : het ene stuk grond kan zeer vruchtbaar zijn, terwijl het aangrenzende door en door onvruchtbaar is. Daarom moeten de boeren, die een, boerderij willen pachten, door vertrouwde deskundige landgenoten ingelicht worden, om niet bedrogen uit te komen.

Het is voorgekomen dat men, onbekend met .de toestanden, voor zeer, geringe huur een boerderij pachtte, terwijl later bleek, dat de, grond niet deugde. 

De boeren hebben meestal gemengd bedrijf.: veeteelt en landbouw. Dit is, voordeliger, maar tegelijkook bedrijviger.

En nu iets over het geestelijk en kerkelijk leven.

Onze landgenoten beginnen met.... niets. Toen ze aankwamen, was er geen kerk, geen gemeente, geen predikant, geen kerkeraad, geen catechisatie, geen Woordsbediening, geen verenigingswerk, geen Christelijk onderwijs.

Maar de Franse Gereformeerde Kerk dan? Kan men zich niet tot die Kerk wen­den ? De predikanten van die Kerk zouden het gaarne zien en hebben ook geprobeerd de Hollanders in hun kerkformatie op te nemen, maar de Franse taal vormt een grote.belemmering.. Verder zijn er slechts kerken in de grote steden Sens, Tours, terwijl de Hollandse kolonies 1 tot 2 uur fietsen, van die steden afliggen.

Ook de geestelijke ligging — als ik het zo  mag noemen — is anders dan wij in onze gemeenten gewend zijn.

De gemeenten van l' Eglise Réformée zijn over het algemeen niet rijk, er moeten soms bazars gehouden worden om de financiële basis te verstevigen. In één gemeente werd èen bazar gehouden van Zaterdagmiddag tot Zondagavond. Ook 's Zondags kan men dus terecht. Ik kreeg de indruk, dat de Franse Gereformeerde Kerk tamelijk vrij staat tegenover de Zondagsheiliging, Buiten deze Kerk is. de Zondagsheiliging, in Frankrijk volledig, afgeschaft, 's Zondagsmorgens zijn de winkels open en werken de bakkers en slagers als in de week. Verkopingen worden alleen 's Zondags gehouden, omdat men dan meer tijd en gelegenheid heeft. Het eigenaardige is weer, dat in Sorigny de winkels 's Maandgs gesloten zijn !

De confirmatie (bij ons belijdenis) wordt in de Franse Kerk op jeugdige leeftijd afgelegd, tussen de 17 en 20 jaar).

De meisjes, die belijdenis doen, zijn als een bruidje in het wit gekleed, de jongens in het zwart. Ik heb een foto gezien, waarop een jeugdige confirmante als een bruidje met een bijbeltje in haar handen stond afgebeeld.

Vanuit Holland worden onze landgenoten zoveel als het mogelijk is door de Kerken geholpen. De Gereformeerde Kerk heeft in ds. Scheeres te Parijs en ds. Winter te Sens haar predikanten, die de verstrooide Hollandse gezinnen opzoeken en hen dienen met de Evangelieprediking.

In Sens komt de Gereformeerde Kerk geregeld des Zondagsmiddags in het kerkgebouw van 'l Eglise Réformée samen, waar ook de Hervormden als gast welkom zijn en tot het Avondmaal worden toegelaten. Bij Sens heeft men een prachtig buiten aangekocht en daarin gevestigd een school voor Hollandse kinderen, l' école Théod. Béza genoemd. Deze kinderen ontvangen in internaatsverband onderwijs in de vakken van de lagere en middelbare school en bijbelse -vakken. Op die wijze tracht men naast de godsdienstige opvoeding hen een Hollandse ontwikkeling te geven om de verfransing zoveel mogelijk tegen te gaan. Dr. Van Marmelstein, leraar aan de Chr. H.B.S. in Rotterdam en bekend door zijn onderwijslectuur in de Franse taaL is als rector aan de nieuwe school verbonden.

De Hervormde Kerk: heeft ds. Braakman te Amersfoort, als reizend predikant in Frankrijk benoemd om 10 dagen per maand de Hollanders op te zoeken en 's Zondags dan hier en dan daar in de dienst des Woords voor te gaan. Verder zijn er plannen om hier en daar Hervormde gemeenten te institueren, die samen zullen werken met de Gereformeerde Kerken.

Doordat ds. Braakman maar 10 dagen per maand in Frankrijk kan vertoeven en doordat zijn gemeente over geheel Frankrijk is verspreid, is het duidelijk, dat de kringen van bij elkaar wonende Hollanders slechts een enkele keer ambtelijke Woordverkondiging kunnen ontvangen. Toch komen ze samen op elkaars boerderijen des Zondagsmiddags om half 3 om een preek te lezen en om zodoende contact met elkaar te houden en opgebouwd te worden in het geloof der vaderen.

Zondagmiddag 21 Aug. had ik, het voorrecht in één der boerderijen tussen, Sorigny en Louans in de dienst des Woords te mogen voorgaan. 

Vijf en dertig mensen, jong en oud, waren samen gekomen in de grote woonruimte van de oude boerenhoeve. De meesten hadden een fietstocht van 1 uur achter de rug, sommigen van 1,5 uur! Heuvel op, heuvel af ! Gereformeerden en Hervormden waren broederlijk verenigd. Ik heb een dienst gehouden, precies zoals wij dat gewend zijn in Holland, met votum en zegen, met wet en belijdenis. Psalm 68 vs. 1 en 2, de Marseillaise van de Hugenoten, was de voorzang. Wij troffen het, dat een orgel aanwezig was. zodat het gezang door de gastheer werd begeleid. Ik preekte over Psalm 27 vs. 4 : ,,Eén ding heb ik van de Heere begeerd, dat zal ik zoeken : dat ik al de dagen mijns levens mocht wonen in het huis des Heeren, om de lieflijkheid des Heeren te aanschouwen- en te onderzoeken in Zijn tempel. Ik sprak over ,,zwerver of pelgrim". De zwerver heeft vele doelstellingen, wordt als Kaïn door de onrust van zijn hart gedreven naar vele richtingen, nu eens hierheen, dan, weer daarheen, de pelgrim van Sion heeft één doel, één eindstation : „Eén ding heb ik van de Heere begeerd "

Er was een aandachtig luisteren en levendige belangstelling.

Doordat wij in Holland de geregelde kerkgang hebben en dit voorrecht helaas zo weinig waarderen, is er vaak zo weinig intense aandacht in de diensten.

De dienst mocht niet lang duren, daar het benauwend warm was, de meesten een vermoeiende fietstocht achter de rug hadden en plaats moesten nemen op een plank, gelegd op twee stoelen, dus zonder rugleuning. De vrouwen mochten op de stoelen zitten.

Het was mij vreemd te moede, in dit land het Evangelie te, mogen prediken, in het land van Calvijn en van Caspar de Coligny, in het land van de Bartholomeüsnacht en van de vervolgingen onder Lodewijk XIV, in het land van de Franse Revolutie, die zo'n grote invloed Leeft uitgeoefend in onze Europese samenleving.

De deur van het vertrek, waar we vergaderden en waarin het door de kleine raampjes nogal schemerig was, stond open en de binnenplaats was licht van de zon. In de verte loeide een koe en een kip kwam al „pratende" steeds dichter naar de deuropening aanstappen.

Ik dacht ook aan de huisgemeenten van de jonge Christelijke Kerk; in zo'n getal waren ook zij gewend samen te komen in de opperzaal van hun huizen, huizen ook met een binnenplaats, maar hadden wij hetzelfde geloof als zij ? Het geloof, dat vervolging en onderdrukking trotseerde ? Dit wist ik : Wij hadden hetzelfde Woord en dezelfde God, Die machtig is doden ten leven te verwekken en Die zegt: ,,Mijn Genade is u genoeg, Mijn kracht wordt in zwakheid volbracht."

Het zoontje van de gastheer, een kereltje van 4 jaar, maakte ook de dienst mee en was .— uit voorzorg - door zijn moeder in een gemakkelijke stoel gezet. 

ln het begin keek hij met grote ogen rond en vond alles geweldig interessant, maar door de middagwarmte en de gemakkelijke stoel vielen zijn ogen langzamerhand dicht en zo overviel hem, evenals Eutyckus te Troas, de slaap. Maar Euthychus zat in het venster en viel naar beneden. Door de gemakkelijke stoel ontstond bij ons deze consternatie niet : hij sliep de kinderlijke slaap des oprechten en ontwaakte toen de dienst was geëindigd.

Na afloop van de dienst kregen wij allen een kop koffie van de gastvrouwe, we bleven nog een ogenblik gezellig bij elkaar zitten praten, terwijl de kinderen een spelletje deden op de binnenplaats, maar zo langzamerhand maakten allen aanstalten om de reis naar de ver afgelegen woningen te ondernemen.

,,Het is goed eens in het buitenland te zijn, dan waardeert men zijn eigen land weer eens", zei onlangs iemand tegen mij en ik stem er volkomen mee in.

Wat moeten wij met ons kerkelijk leven, en geregelde Evangelieprediking, met ons Christelijk onderwijs en catechisatie-onderricht toch dankbaar zijn en hoe weinig waarderen wij deze door God geschonken voorrechten !

Ook in deze geldt: In het gemis waardeert men het bezit.

God de Heere zij onze landgenoten, die in Frankrijk in maatschappelijk en geestelijk opzicht pionierswerk verrichten met Zijn Geest en Woord nabij !

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen