Hervormd en Gereformeerd

Het Persbureau der Ned. Herv. Kerk deed ons een viertal artikelen toekomen onder bovenstaande titel, bedoelende naar het schijnt, het gesprek tussen Hervormde kerk en Gereformeerde kerken in te leiden. Het verzoekt voorts de redacties der Herv. kerkelijke, plaatselijke bladen deze artikelen over te nemen.

Afgezien nog van de waardering van deze artikelen, welke intussen uit verschillend oogpunt aanvechtbaar zijn, hebben wij ernstig bezwaar om aan het verzoek te voldoen.

Wij vragen krachtens welke bevoegdheid meent het Persbureau zich de taak te kunnen toe eigenen, welke alleen aan de Synode toekomt, om n.l. het ,,gesprek" met de gereformeerde kerken te leiden, althans in te leiden.

Als dat nu het resultaat is van de stelling, of van het beginsel, dat de kerk als instituut zich met alles moet bemoeien, zoals in deze artikelen wordt voorgesteld, dan is dit een waarschuwend voorbeeld van de onjuistheid van zulk een beginsel en van de gevolgen, waar toe dit aanleiding geeft.

Zelfs een persbureau neemt initiatief en leiding in zaken, welke aan de Synode en in ieder geval aan een ambtelijke vergadering toekomen.

N.iet minder bezwaar wekt het standpunt, waarvan deze artikelen uitgaan, ten aanzien van wat de schrijver — en klaarblijkelijk ook het persbureau — acht „Hervormd" te zijn en dat wel met name in de waardering van de Heilige Schrift en de belijdenis der kerk.

Wij moeten daartegen ten stelligste protesteren, en ontzeggen aan de schrijver en, die het met hem eens mogen zijn, het recht om zijn beschouwingen als de kenmerkende ,,beginselen" of vooronderstellingen van „Hervormd" te poneren.

Hij stelt het n.l. voor, alsof ,,verschil van inzicht in het wezen en de functie der belijdenis" ,,Hervormd" van Gereformeerd onderscheidt, waarop hij een uiteenzetting geeft, hoe dit ,,naar zijn mening" is, en met een toespeling op art. X van het ontwerp kerkorde, gewaagt van de weg van het belijden der kerk.

De wetenschap dat er ,,vele Hervormden zijn, die er precies zo over denken als de Gereformeerden", weerhoudt hem niet te doen alsof dat verder geen betekenis heeft, en om zijn persoonlijk inzicht dan toch maar als „Hervormd" voor te stellen. Hij schijnt trouwens maar één oplossing aan te nemen, n.l. dat die Hervormden, die het niet met hem eens zijn, moeten geacht worden dan toch maar genoegen te nemen met zijn opvattingen, terwijl de Gereformeerde Kerken zich wellicht tot zijn standpunt moeten bekeren.

Hij zegt dat wel in verband met de kwestie kerk als instituut en kerk als organisme, maar aangezien hij de verschilpunten terugvoert op het zo even fundamenteel genoemde onderscheid van inzicht en wezen, en functie der belijdenis (en wij mogen er bij zeggen van Schriftopvatting), werpt dit een eigenaardig licht op des schrijvers gezindheid jegens deze vele Hervormden.

Wij laten buiten beschouwing, of deze vele Hervormden over de door hem gestelde zaken precies zo denken als de Gereformeerden, maar vast staat, dat die vele Hervormden de opvattingen, welke de schrijver als kenmerkend „Hervormd" wil aanprijzen, niet delen.

Zij zijn van oordeel, dat nog altijd als Hervormd behoort te worden gewaardeerd, wat overeenkomt met de belijdenis der kerk, en dat, wat met de grondslag der belijdenis in strijd is, dus niet meer Hervormd is.

De schrijver gaat daarentegen van een „kerkelijk" denken uit, waarmede het niet in tegenspraak komt, dat predikanten vrijblijvend staan tegenover de belijdenis der kerk, die zij dienen.

Hier is toch wel een merkwaardige verwarring in het spel. Het ligt in de persoonlijke beoordeling van de predikant, of laat mij zeggen proponent, of hij in een bepaalde kerk in overeenstemming met haar belijdenis naar zijn overtuiging kan en wil dienen of niet.

Maar het is aan de kerk, om het Woord te doen bedienen in overeenstemming met haar belijdenis, en wie kan der kerk het recht ontzeggen van de toekomstige predikanten een dergelijke verklaring te vragen ?

Dat is trouwens de eerste stap in de richting van een weg van het belijden en wel een weg niet in het onzekere, maar op het grondvlak des geloofs.

Men mag toch aannemen, dat de proponenten, die zulk een verklaring niet kunnen doen, zich niet komen aanmelden, zodat men predikanten mag verwachten, die zulks naar eer en geweten doen.

Als zulke mensen bezwaren krijgen in de loop van hun dienst, zal dit tot een procedure voeren, welke in overeenstemming met de grondslag der belijdenis geleid, mogelijk tot herziening of nadere uitwerking van de confessie aanleiding geeft.

Hoe zal men anders weten of men zich op de weg van het belijden der vaderen ,,voortbeweegt", als men een ,,begrip" belijden losmaakt van het geschreven getuigenis der vaderen ?

En hoe zal men dat weten als men zich richt naar de Babylonische spraakverwarring van het ogenblik en de strevingen, die zich daarin mengen ? Er staat inderdaad hogere geestelijke belangen op het spel dan dat men die straffeloos zou kunnen negeren door van de kerkelijke tucht af te manen met een verwijzing naar het proces Netelenbos, Geelkerken of Schilder in de Gereformeerde Kerken.

Voorts mogen zij, die zo gemakkelijk spreken over „een weg van belijden" en ,,voortbewegen" wel eens bedenken, of zij mogelijk niet bevangen zijn van evolutionistische smetten, waaraan het geloof in de Christus der Schriften gans en al vreemd is.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen