De oecumenische Grondslagformule

,,Zwingli", het twee-wekelijks blad in principieel-vrijzinnige Christelijke geest, laat niet na klaar en duidelijk getuigenis te geven van wat het onder vrijzinnig verstaat.

Het draagt zijn naam ,,principieel-vrijzinnig" niet ten onrechte, zoals telkens blijkt, als men het op een of ander punt naleest.

Wij nemen het volgende over uit het no. van 24 September j.l. :

Jezus Christus God en Zaligmaker

(Ontwerp voor een leerstellige grondslag van de Oecumenische Raad).

De enige bijbelpassage, die deze formule schijnt te wettigen, is die uit de zendbrief aan Titus, hfdst. 2 vs. 13, welke volgens een, overigens door tal van uitleggers gewraakte, vertaling, zou spreken van „de verschijning der heerlijkheid van onze grote God. en Zaligmaker Jezus Christus". Nu zou, indien deze vertaling al juist is, de apostel haar toepassing op Jezus Christus, als zijnde hij alleen daartoe waardig in de ogen der christenen, een uitdrukking, die gangbaar was in het religieuse en politieke spraakgebruik van de tijd, die haar niet alleen voor de talrijke heidense godheden bezigde, maar ook voor de keizers, koningen en helden.

Het is duidelijk, dat in een dergelijke omgeving deze term „god", op Jezus Christus toegepast, voor Paulus noch voor Titus dat kon betekenen, wat voor ons het woord ,,God" met een hoofdletter inhoudt in de speciale en nauwkeurige betekenis, die in een land van monotheïstische en christelijke traditie iedereen er tegenwoordig aan geeft.

Jezus Christus dus thans „God" te noemen, d.w.z. hem te vereenzelvigen of tenminste schijnbaar gelijk te stellen met God, zou niet alleen in tegenspraak zijn met al Jezus' onderricht, maar ook hoger grijpen dan de passages van het Nieuwe Testament, die de Christus het meest verheerlijken, doch waarvan geen enkele zo ver gaat. Het zou eveneens de 12 geloofsartikelen overtreffen, immers deze zorgen er wel voor, de term „God" aan de ,,almachtige Vader" voor te behouden en duidelijk van deze te onderscheiden „Jezus Christus, zijn eniggeboren Zoon". Ook zou het tal van christenen aanstoot geven, zelfs in de kringen van hen, die het meest aan de traditionele Christusleer hechten.

Het bewijs schijnt dan ook nu reeds geleverd dat, i.p.v, bij te dragen aan de oecumenische gedachte, het tegenwoordige ontwerp voor een leerstellige grondslag tot op heden alleen heeft' gediend, althans in de boezem van het protestantisme, om de afwijkingen tussen de verschillende opvattingen omtrent de persoon van de Heiland te onderstrepen. In onze kringen getuigt de moeite, die de verdedigers van deze formule zich geven in onze religieuse bladen om haar te rechtvaardigen, meer van hun verlegenheid, dan van hun overtuiging. Laten we de hoop dus niet verliezen, dat de tegenstand tegen deze reeds wankelende grondslag er tenslotte in slagen zal zijn huidige aanhangers er toe te brengen hem te wijzigen.

(Jean Schorer in zijn blad „Le Protestant".)

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen