MEDITATIE

Er is een Kerk, een gemeente, een volk van God op deze aarde. Anders gezegd: er is een volk, dat eens voor altijd gelukkig zal wezen in de gemeenschap Gods. "Wij allen bevinden ons in die Kerk, onder dat volk des Heeren. Wij staan in verbinding met dat volk, dat eens eeuwig zalig zal zijn. Doordat we geboren werden uit ouders, die tot die Kerk behoorden. Nog nader door de bediening van de Heilige Doop, die aan ons is geschied, en door ons opgaan onder de bediening des Woords. Ja, wij verkeren ónder en mèt het volk van God, in de Kerk.

Zijn we nu ook van de Kerk ?

Behoren we nu ook echt tot dat volk des Heeren ? 

Zijn wij er óók een van ?

Of zijn we maar een meeloper, een bijwoner ?

Zie, dat is de vraag, waarom het gaat, voor u en voor mij. Die vraag hebben we onszelf en elkander telkens weer te stellen. Van het antwoord op die vraag hangt alles af. We kunnen er wel in oppervlakkige godsdienst overheen leven, maar dat zal ons niet baten.

In de Bijbel, in Gods eigen Woord wordt het ons duidelijk geleerd, dat er niet alleen onderscheid is tussen de mensen, die in de Kerk zijn en de mensen, die buiten de Kerk zijn, maar ook onderling tussen de mensen, die in de Kerk zijn. Allen die tot de Kerk behoren, staan in zekere betrekking tot Christus. Maar er is verschil van gemeenschap met Christus, er is verschil in de Kerk! Wordt dit niet veel te veel vergeten? Zeer velen stellen zich tevreden met een heel losse verbinding met Christus, terwijl het toch aankomt op een zeer nauwe en hechte verbinding ! Daarom wordt er in de Heilige Schrift telkens weer aangedrongen op de ernstige vraag van zelfonderzoek: hóé ben ik in de Kerk ? Het is God zelf, die ons in Zijn Woord voor de beslissende vraag stelt : zeg Me eens, hoort ge er echt bij, of loopt ge zo maar wat mee ? 

En voor de beantwoording van deze vraag komt de Heere zelf ons te hulp, waar Hij ons in Zijn Woord komt te .onderwijzen aangaande Zijn Kerk, ons allerlei eigenschappen, kenmerken van Zijn volk aanwijzende, opdat wij onszelf daaraan zouden toetsen.

Ook in het woord, dat ge hierboven vindt afgedrukt, wordt ons aangewezen een eigenschap, een kenmerk van de Kerk, van het volk, dat eens eeuwig gelukkig zal zijn. Een toetssteen, een Bijbelse toetssteen, opdat wij zouden weten of we er echt bij horen of niet.

,,Want niemand kan een ander fundament leggen dan het geen gelegd is, hetwelk is Jezus Christus".

De Kerk wordt ons in de Bijbel beschreven, en getekend onder verschillende beelden. Zo wordt ons de gemeente des Heeren in dit 3de hoofdstuk van 1 Corinthen voorgesteld onder het beeld van een gebouw, een huis. En zoals een gebouw een fundament heeft, een grondslag, waarop het rust, waarop het staat en vast staat, zo óók de Kerk. Ja, de Kerk, de gemeente des Heeren, en ieder waar lid der Kerk, heeft een fundament, waarop hij rust, waarop hij steunt, waarop zijn toekomstige eeuwige zaligheid is gegrond en waarop óók zijn aanvankelijke zaligheid in het heden is gefundeerd.

In een huis woont iemand. Daarom wordt de Kerk, het volk Gods, een huis genoemd. En wel nader, een huis Gods, een gebouw Gods. Want God woont in hen. God woont in de Kerk in en met de Heilige Geest. God woont in ieder levend lid der Kerk. De ware christenen zijn „woningen des Allerhoogsten".

De Kerk en ieder waar lidmaat der Kerk een .huis ! Daarom is er ook een fundament. Een huis heeft een fundament.

Welk is dat fundament ?

Waarop rust dat huis Gods, waarop rust die inwoning Gods. in de Kerk? M. a. w. : hoe kan God wonen in en onder mensen ?

Dat kan alleen door Christus en om Christus' wil, om der wille van Jezus' persoon en werk.

Het fundament is Jezus Christus !

Jezus heeft de gemeenschap Gods en daarin de zaligheid voor verloren zondaren verdiend, en Hij past ze hen ook metterdaad toe. Alleen om Christus' wil kan God nog met een mens te doen hebben, ja, ons toelaten in Zijn zoete, zalige gemeenschap.

Het fundament is Jezus Christus.

De apostel zegt, dat dit fundament gelegd is.

Wie zou het gelegd hebben ?

Niemand anders dan God de Vader. Hoe zou het ook anders kunnen ? Hij is de Allerhoogste. Hij is het. Die beslist. Hij bepaalt óf een mens zalig wordt en ook hóé een mens zalig wordt. En nu heeft God de Vader bepaald, dat mensen alleen zalig kunnen worden door Jezus Christus, Zijn eniggeboren Zoon. Daartoe heeft God die Eengeborene overgegeven. De apostel zegt op een andere plaats : , , Want Dieii, Die geen zonde heeft gekend, heeft God zonde voor ons gemaakt, opdat wij zouden worden rechtvaardigheid Gods in Hem".

God de Vader heeft het fundament der Kerk gelegd. Van Hem staat geschreven : „Zie, Ik leg in Sion een uiterste hoeksteen, een grondsteen, die wel vast gegrondvest is".

God de Vader heeft Zijn Zoon gelegd als een fundament. Van eeuwigheid reeds, waar Hij Zijn geliefde verordineerde tot Borg en Middelaar. In de tijd heeft God het gedaan, toen daar. in het Paradijs de belofte werd gehoord van het Zaad der vrouw, dat de slang de kop zou vermorzelen, en daarna de vele andere beloften, vooral toen Hij Zijn Zoon uitzond uit de heerlijkheid des hemels en Hem overgaf tot in de dood, de dood des kruises.

Nog steeds laat God dit fundament leggen, telkens wanneer Hij een mens uitzendt om te prediken het Woord des kruises.

Jezus Christus en Zijn werk, ziedaar het fundament der Kerk. Daarop staat de Kerk. Daardoor bestaat de Kerk ! Alles wat daarop staat is de Kerk. Maar wat daarop niet staat, dat is ook niet echt Kerk.

In het begin stelden we elkaar de vraag : ,,Zijn wij nu ook van de Kerk, behoren wij nu ook echt tot het volk des Heeren ? " Maar nu moeten we dus vragen : staan wij op het fundament der Kerk ? Is het fundament der Kerk ook ons fundament ?

Ernstige vraag ! Van het antwoord hierop hangt alles af. Want het is het énige fundament. Jezus Christus is de enige Zaligmaker. Er is geen andere naam onder de hemel gegeven tot zaligheid, dan de naam van Jezus. Petrus getuigt: ,,En de zaligheid is in geen ander".

„Want niemand kan een ander fundament leggen".

Daar is er maar één !

Het komt er dus wel op aan voor u en mij ! Het luistert nauw! Er is maar één goed fundament : Jezus Christus en Zijn werk ! Als dat onze grond nog niet is geworden, o. dan staan we mis. En we staan van nature allemaal mis. Ons eigen ik en ons eigen werk is onze grond. We denken, dat we daarop wel kunnen staan voor de Eeuwige. O, dat ongeloof ! Wij geloven het niet, wat Gods eigen Woord ons betuigt, dat er maar één grond, maar één fundament voor de Kerk is. Wij denken, dat er meer dan één weg tot God is. Maar het is niet waar! Er is er maar één : éen weg, éen grond, éen fundament. Wat wij er voor houden, dat is het niet. Wij hebben 't mis. Dat moeten wij gaan zien en beseffen. Hebt gij dat al leren verstaan ? Er is maar één fundament. En dat éne is volkomen. Er behoeft niets bijgevoegd te worden. Dat kan niet en dat mag niet!

Zalig, die leert verstaan dat zijn fundament geen fundament is, wie leert belijden: o God, ik heb geen grond voor de eeuwigheid. Voor hen zal de Heere Jezus tot een fundament zijn. Voor hen zal Hij hèt fundament zijn, het volkomene. Van Hem toch staat geschreven :

„Nooddruftigen zal Hij verschonen, Aan armen, uit gena. Zijn hulpe ter verlossing tonen".

(Wezep, Gld.)

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen