MEDITATIE

Met de mensen, die hier aangeschreven worden, stond het niet zo goed. Ze hadden het moeilijk gehad. En als de moeiten verdwenen zijn, dan komt er een geestelijke windstilte. Ze raken de koers kwijt en het geloof zinkt in.

Heel die brief aan de Hebreërs is één vermaan, dat het zó niet blijven kan.

We moeten daarbij bedenken, dat die Hebreërs Christen geworden Joden waren. Wanneer we met een Roomse spreken, dan zegt hij : 't is bij jullie zo koud in de kerk. Je ziet er niets, je kunt er alleen maar horen. Bij ons is dat veel beter.

Een zelfde tegenstelling kunnen we ook in deze brief aantreffen. De Oud-Testamentische bedeling, waarin de tempeldienst met al zijn heilige gereedschappen en cultische handelingen, was veel mooier, want daarbij viel veel te zien. En nu, in de nieuwe bedeling, horen we alleen maar de heerlijkheden van het Evangelie, en verder niets.

Zo is heel deze brief één machtige predicatie van Christus' wege : Mens, wat zijt ge dwaas, gij toch keert de zaak juist om. Want het Oude Testament vindt zijn vervulling in het Nieuwe, en daarom is het laatste veel meer, veel voller.

Mens, hoor toch. God sprak vroeger vele malen en op velerlei wijze tot de vaderen, en dat was altijd heerlijk. Hij sprak van gericht, maar óok van genade. Hij heeft gesproken van de Sinaï, Hij heeft gesproken door de tempel, door de profeten, door David in zijn psalmen en op vele andere manieren. Maar in het laatst der dagen heeft Hij gesproken door Zijn Zoon, in het laatst der dagen is de Heere gekomen naar dat verzondigde mensenleven. Hij sprak niet alleen, maar Hij kwam zelf, want Hij zond Zijn Zoon. En die Zoon is het licht uit het licht, die is de glans Zijner heerlijkheid en die komt het grote werk doen, dat Hij het leven van de mensen, die hier op aarde zien op Hem, redt en geneest. Gods Zoon werd mens.

Wonderlijk, die God, die de hemel maakte, de aarde schiep en de bergen in stand houdt, die wordt mens, heel gewoon, heel nuchter.

Dan ligt daar een mens in een kribje, dan groeit daar een mensje bij zijn moeder, dan speelt daar een jongetje in de straten, dan werkt daar een jonge man bij zijn vader. En later wordt een man gekruisigd, — en het is God, de Zoon van God, Jezus, die opstaat en ten hemel vaart.

Deze brief zegt dat zo prachtig : Jezus, dat is een persoonsnaam. Toen Maria hem een naam gaf, noemde ze Hem op Gods Woord Jezus, en toen de Joden Hem kruisigden, spraken ze over Hem als Jezus van Nazareth.

In onze omgangsvormen kennen wij dat ook, elkaar bij de voornaam noemen. Daarmede geven we te kennen, dat we dicht bij elkaar staan.

Als de Heilige Geest in deze brief het machtige verlossingswerk wil tekenen, dan staat daar heel intiem die naam Jezus, zoet als honing, die naam zo rijk en kostelijk voor alle kinderen Gods, die naam, hun eigen bloed, Jezus.

Houd dat vast, kind van God, en sidder voor die goedheid Gods en zeg : O, mijn God, wat zij Ge groot, wonderlijk groot en overweldigend goed !

Gij moogt immers Jezus zien en gij moogt Hem zo zien, dat er heel intiem die band aan Hem is, want, wij zien Hem met eer en heerlijkheid gekroond.

We kunnen de bedoeling van dit woord beter begrijpen, als we denken aan de strijd, die Paulus heel vaak als beeld gebruikt, de wedstrijd, die in het stadion gestreden werd.

In het midden hing de laurierkrans ; wie die won, had alles gewonnen, die kreeg alle eer, want hij was overwinnaar.

En zo mag de gemeente van Jezus Christus nu haar eigen Hoofd zien, Jezus, met eer en heerlijkheid gekroond, om Zijn hoofd de krans van eer en om Zijn slapen Zijn heerlijkheid.

Zo is de Heilige Geest in deze brief bezig die Joden-Christenen, die maar niet los konden komen van de voor het natuurlijk oog zichtbare heerlijkheid der Oud-Testamentische bedeling, heel voorzichtig en vol liefde te bestraffen. 

Verlangt gij het oude terug ? Dan staat ge er niets van !

Wij zien ]ezus met eer en heerlijkheid gekroond, en omdat we Hem zien, daarom alleen kunnen we leven.

Zo, mijn lezers, staat deze tekst heel tastbaar onder ons.

Zien wij het zó ?

Men zegt wel eens van ons, dat wij zo weinig leven bij de heerlijkheid, van Christus. Maar leven, dat wil zeggen : alles wat er inzit, moet er uit komen. Het wil zeggen dat het bloeit, vruchten draagt der bekering waardig, dat het wat waard is dus. Zie, wij kunnen gemakkelijk spreken van die heerlijkheid van Jezus, ook zingen ervan, maar wat heeft dat voor betekenis voor een onbekeerd mens, die geen band kent met die Jezus ?

Zulk leven, zulk zien van de heerlijkheid zulk zien van Jezus, kent ge dat ? Zie, dat is het leven, waarmee we nooit aan het einde komen, want dat is het eeuwige leven. Jezus zien, met eer en heerlijkheid gekroond !

Echter dat leven bezitten we alleen dan, wanneer we Jezus, juist Jezus, God èn mens, zien en kennen.

Wij willen het leven hier op aarde verklaren, dat mens-zijn, maar dat kunnen we alleen als we Jezus zien.

Daar ziet ge, wat het leven is, op Golgotha ; daar ziet ge de ontzettende verdorvenheid en verlorenheid van het leven van de natuurlijke mens.

Jezus zien -  dat is het eigenlijke van ons leven leren kennen.

Jezus zien - dat is onze verlorenheid, onze zonde zien.

Maar óok: Jezus zien dat is voor Gods kind z'n leven opgetild en ingedragen weten in de hemel, de eeuwige glorie.

De mens, die door Gods genade dat geloven mag, die heeft in wezen geen moeilijkheden meer, want die mens ziet alles met andere ogen.

Zien we het ook zo ? Zien wij Jezus met eer en heerlijkheid gekroond? 

Wij moeten ons vaak schamen om ons verzondigde leven. En dan doen we daar liever een lapje om.

Maar de gemeente Gods moet telkens weer teruggetrokken worden naar het kruis, waar Jezus Christus Zijn bloed gaf voor haar en daarna de eer en heerlijkheid is ingegaan.

Zo mag Gods Volk het zien.

Misschien zegt iemand : Dat is zo moeilijk. Dat is het ook. Ja, zelfs onmogelijk bij de mens.

Paulus zei immers al : het kruis is een ergernis, een struikelblok. Van nature , willen we allemaal niets weten van een gekruisigde Christus. We zeggen liever : we zullen worstelen en doorwerken om het te krijgen, de eer en de heerlijkheid.

Maar het gaat om het enige getuigenis : het kruis en de verhoging van Jezus Christus.

En zo zwijge hier alle vlees : want het is als het gras. 

Die geen pijn van hun zonde en schuld hebben, die zullen wegblijven, maar die de pijn wèl hebben, laat ze komen en vragen : Heere, leer het mij ook zeggen : Ik zie Jezus met eer en heerlijkheid gekroond. 

Dat is niet gemakkelijk, want het betekent elke dag de operatie. Dan komt er spanning in ons leven, want Christus heeft de handen aan ons om ons toe te bereiden tot het eeuwige leven.

Dan komt ge in de pijn en de strijd en ge kunt soms zeggen: ik kom er nooit! Maar wees dan getroost, want Jezus is er en Hij bewaart, wat voor Hem is uitverkoren.

Zo gaat het om Jezus, met eer en heerlijkheid gekroond.

Wij moeten veel bidden om in dit geloof te leven en geen handjes te gaan geven aan de wereld en onze oude natuur.

Er moet maar één beweging zijn: het noemen van die enige Naam, die tot behoudenis gegeven is ; dan zingen we onze psalmen met mond èn hart, want die zijn het, die van Hem getuigen.

Nes en Wierum (Fr.).

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen