De Puritein van de Hertenpolder

26)

VII. De snelle leugen.

Niet om er voor aangezien te worden, of om er een wit voetje te krijgen, in de verste verte niet, maar uit achting, liefde en toegenegenheid, voert Janus wel eens een klein zoetemelks kaasje of een pond boter met zich mee, naar de oude van Miereson.

En dan is de oude man zo blij, dat hij als een priester van het Oude Verbond zegt : De Heere zegene je, m'n jongen. En wat is God goed!

En dat is dan niet omdat de oude dat nu gekregen heeft, maar hij zegt hem dat in zijn hart, ook zonder dit blijk van mededeelzaamheid.

Janus heeft geen betere bank om zijn overschot aan te besteden en waar hij de meeste rente trekt.

Zo heeft hij meer van die klantjes. Op het dorp woont in de Weidesteeg de weduwe Rachel. Een allerliefst mensje, met .een schat van ervaring in Gods Koninkrijk.

Zij heeft lang gedoold in 's levens woestenij, doch rust nu sinds jaren aan de rand van de Bron, waaruit het levend water ontspringt. Nu dorst zij niet meer in der eeuwigheid, wat die Bron betreft. Zij mag een verzekerd geloofsleven kennen en was velen een stok en een staf, ja, een hand en een voet.

Buitengewoon zacht van aard, als ze ware verslagenen ontmoet, maar mensen, die met pluimstrijkende woorden bij haar komen, krijgen de wind van voren. Zij heeft een flinke dosis mensenkennis, zodat ze dit meermalen onderscheidde.

Maar tussen al die bedrijven door, bemerkt Janus op een keer, dat hij wel de gang maakt naar de levende kinderen van God, maar dat hij zelf niet uit die Bron drinkt, waar zij uit onverdiende genade uit dronken. Hij wist, dat zij zaligheden smaakten met Christus en uit de bediening des Geestes werden onderhouden.

Toen kwam er een leegte, onuitsprekelijk wijd. Dagenlang liep hij te treuren over zijn gemis. Dan, op een zekere dag, komt hij bij Frans van Luik met een paar schoenen van Mia. De dikke schoenmaker ziet hem aan van onder de opgeschoven bril.

— Ben jij 't. Janus. Wat zie je somber. zo ik merk. Wat is er ? En hoger duwt hij de bril op z'n voorhoofd.

— Wel niks, Van Luik, wat meen je ? ontwijkt Janus.

— Ik meen wat ik meen. Janus. Maar ik doe geen verder onderzoek. Ik ben de pastoor niet, die 't onderste uit de kan, liefst van zijn vrouwelijke biechtelingen, wil hebben. Neen, m'n jongen. Als ik wat zeggen mag. Ik leefde in die 25ste Psalm. Tot U, o Heere, hef ik mijn ziel op. Wend U tot mij en wees mij genadig, want ik ben eenzaam en ellendig. De benauwdheden mijns harten hebben zich wijd uitgestrekt, voer mij uit mijn noden . . ..

Frans van Luik legt z'n gereedschap naast zich neer. En hij legt z'n bril in het vakje. Hij heeft niet alleen in zijn schoenenkantoor met de klanten, maar ook in het huisje van Van Miereson vaak gesproken van de daden Gods, aan zijn ziel betoond. En nu is hij alles kwijt. En dat door eigen schuld. Hij heeft geteerd op het oude brood. Te lang !

Nu is het: Ai zoek Uw knecht, schoon hij Uw wetten schond. Want, gelijk een schaap heb ik gedwaald in 't rond, dat, onbedacht, zijn herder heeft verloren . . . ..

(Wordt vervolgd).

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen