De Puritein van de Hertenpolder

Aldert verlangt naar het werk. Werk is zijn ontspanning. Zijn lichaamskracht kan zich niet ophopen. Hij moet de zeis of de kruiwagen, de mestvork of het paard hanteren. De grofheid van zijn sterk lichaam zoekt een kalme en zekere beweging in de dagelijkse arbeid.

Als hij met zijn Moeder een snee bruin brood gegeten heeft, leest hij in het oude Boek. Niet alleen het plechtige en ernstige daarin heeft hem gegrepen, maar de zegen, daarin voorgesteld, is hem zó lieflijk geweest en de vloek daarin gedreigd, zó dodelijk, dat hij geen keuze meer had.

Hij heeft zich op genade of ongenade overgegeven voor het ganse leven aan Hem, Die zonder aanneming des persoons is en Zijn kinderen van eeuwigheid gekend heeft.

Naast de Bijbel, las hij met Moeder Wulfert Floor, de eenvoudigste en waarachtigste prediker, die volgens hem ooit geleefd heeft. Dan zijn er mensen, die deze eenvoudige man menen te moeten passeren ; maar die van God onderricht worden, vonden veel stichting en troost in zijn kleine preken. Ze zijn beter, dan dat hoge en vermeende van velen, die menen dat zij extra ordinair van God geleerd moeten zijn, wil je het puik hebben. Doch dit is gans niet zo. Wie diep wil zijn, kweekt een stompzinnig geslacht, dat zich vergaapt aan bizonderheden. De Heere zal ze bespotten. De opsteller der Nederlandse Geloofsbelijdenis, Guido de Bres, diep overtuigd van de eenvoudigheid van Gods Wezen, begint het eerste artikel, zo gereformeerd als Bijbels :

— Wij geloven allen met het hart en belijden met de mond, dat er is een enig en eenvoudig geestelijk Wezen, hetwelk wij God noemen.

Aldert heeft z'n Moeder gedag gezegd. Hij loopt de polderweg af. Gieson komt juist van de melkerij thuis.

— De geiten gevoeierd ? vraagt hij.

— Ze eten, zegt Aldert.

Hent Gieson helpt hem de kar uit de loods en legt het tuig klaar.

Aldert weet de weg. Hij loopt de deel op naar de stal van het vospaard.

Op de stem van Aldert hinnikt hij. Aldert klopt hem op de ranke hals.

— Beste jongen, roemt hij, en laat z'n hand over de rug van de ruin glijden. Wat heb je kladde aan je broek ! Heeft de baas vergeten je bed op te schudden ?

Dan schuift hij de grendel van de staldeur en komt met de ruin naar buiten.

Kalm stapt hij met Aldert mee.

Aldert legt, hem de zeel om en het karkussen op. Dan volgt het hoofdstel met de leidsels en de broek.

Gieson licht de bomen van de kar, en Aldert stuurt de ruin terug op er tussen.

De bomen worden in de ogen van de drager geschoven, de repen worden vast gemaakt en de kettings van de broek aan de haken bevestigd.

Zo dan, nu de mestvork op de kar, en Aldert kan rijden.

Hij weet waar de mest van de pluis gebracht moet worden. Gieson zal wel zien, wanneer hij misschien ook nog even komt helpen. Om te beginnen, moet hij naar enkele boeren aan de gindse kant van Ringelberge. Daar is nog handel. Hij zal dus wel zien.

Aldert rijdt het weiland in. De ruin is speels.

— Kalm maar, maant hem Aldert.

Het vospaard hervindt zijn rustige stap.

Achter in de weide, dicht langs de sloot, ligt de mestpluis.

Het is werk van een dag.

Zo komt Aldert aan de gang. Langzaam werkt hij, maar aldoor gestaag.

(Wordt vervolgd.)

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen