De Puritein van de Hertenpolder

Hij heeft z'n vest en kiel aan het einde van de mesthoop neergelegd. Hij werkt met plezier, mede doordat de slootmodder korrelig met de koemest vermengd is.

Vijf hopen gaan er op elke kar.

Dan komt hem Gieson en de menigte lasterpraatjes over Janus met vernieuwing opdringen. Als hij het zich ten volle realiseert, begrijpt hij niet, dat hij hier staat te werken. Maar zal 't dan voor de laatste keer zijn ?

Gieson zal straks komen en zich op de hoogte stellen van zijn prestaties. Hij haakt nu naar een ontmoeting met deze man, geheel anders als ooit 't geval was. Daar staat iets bizonders te gebeuren. Met verbetenheid denkt hij zich in, dat z'n vijand zijn vriend op het hoogste beledigt, waar hij kan. En nu werkt hij in zijn belang. Hij weet, dat het voor het laatst zal zijn. Het moet nu tot een conflict komen, anders is zijn levensgang te onbeslist en niet verantwoord. Allerlei dingen spelen er door zijn gedach­ten. Hij kan het geen naam geven, nog minder definiëren. Maar hij lééft en is weer actief voor de zaak van zijn vriend en zijn liefde tot de rechtvaardigheid.

Wel weet hij heel goed, dat hij anders is als de massa, maar hij leerde ook de massa beoordelen en hij was niet jaloers op haar. Hij vindt het nu niet erg, dat hij een uitzondering maakt, als hij de gerechtigheid en het recht maar lief mag hebben.

Tegen half 12 komt Hent Gieson thuis. Nu heeft hij opeens haast. Nog even naar Aldert, want anders gebeurt er te weinig vandaag.

Met de mestvork op de rug, loopt hij het weiland in.

Aldert komt juist van het achterste stuk weerom.

Gieson loopt in de richting van Aldert, waar hij de mest heeft gebracht.

—Nou, — houdt hij Aldert met het paard op — die vrind van jou doet weer van zich spreken.

— Is het waar, zal hij z'n hand nu toch in het vuur steken ? denkt Aldert langzaam, maar zegt niets. Die boer, die slechtaard waagt het, z'n hand in het vuur van zijn gloeiende spanning te steken.

Dan opeens, vóór Gieson kans heeft verder te spreken, begint Aldert, de vreemde, een wonderlijk gehuil aan te heffen, vervaarlijk en wild. Woordeloos !

De vosruin komt in actie van schrik en tevens door een wonderlijke dressuur.

Hoe alles zo schielijk in parade gekomen is, is onbeschrijfelijk, maar Aldert staat met z'n voeten op de zijwanden van de kar en in zijn ene hand houdt en bestuurt hij het opgejaagde paard, dat in galop is gaan draven, en in de andere hand heeft hij het handvat van de mestvork, als in een ijzeren ring omvat. Deze mestvork laat hij als een propeller draaien in de greep van zijn hand.

Gieson staat aan de grond genageld. Zoiets is nooit aanschouwd ! Wat is er gaande ?

Dan beschrijft Aldert een cirkel. Daar komt hij aan ! In wilde galop ! Het gehuil als van een wilde komt boven het geraas van de wielen uit.

Dan ziet de beangste Gieson zich plotseling in levensgevaar. Hij begint te roepen. Daar komt het paard aanstormen, recht op hem aan. Hij schreeuwt en roept uit alle macht : help, help !!

Met een wijde boog ratelt de kar langs hem heen. Als de wind zo snel, vliegt het gevaarte voorbij.

(Wordt vervolgd.)

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen