Godsdienst-onderwijzers

Over godsdienstonderwijzers wordt in de kringen van onze Gereformeerde Bond zeer verschillend gedacht.

En geen wonder !

Ik vind in de eerste plaats de positie van godsdienstonderwijzer in onze kerk al zeer wonderlijk. Predikanten zijn het niet; de sacramenten mogen zij dus niet bedienen.

Nu zal iemand misschien onmiddellijk zeggen, dat ze ook geen universitaire opleiding genoten hebben.

Welnu, wat zou dat ?

Weet u wel, wat in art. 8 van de Kerkenordening van de Nationale Synode van Dordrecht staat geschreven ?

Daar lees ik het volgende :

Men sal gheen school-meesters, Handwercksluyden ofte andere, die niet ghestudeert en hebben, tot het Predick-ambt toelaten, ten zij datmen versekert is van hare singuliere gaven, Godsalicheyt, ootmoedicheyt, zedicheit, goed verstandt ende discretie, mitsgaders gaven van welsprekentheydt. Soo wanneer dan soo danighe persoonen sich tot den dienst presenteren, sal de Classis de selve (indient de Synodus goet vint) eerst examineren, ende na datse de selve int examen bevint, haer een tyt langh laten uit prive proponeren, ende dan voorts met hen handelen, als sy oordeelen sal stricktelyck te wesen.

Volgens artikel 8 van de Kerkenordening van de Nationale Synode van Dordrecht, kon men dus als predikant worden toegelaten, ook al had men geen universitaire opleiding gehad. Dit is thans met onze godsdienstonderwijzers niet het geval. Er zijn verscheidene godsdienstonderwijzers, die als evangelist werken op een evangelisatiepost.

Er zijn anderen, die in grotere gemeenten catechisaties en huisbezoek waarnemen, om de arbeid van de predikanten te verlichten. Onder deze mannen ken ik er, wier namen met ere mogen worden genoemd. Het zijn stoere, trouwe werkers, die in sommige gevallen heel veel werk verrichten. Het heeft mij altijd gespeten, dat de reglementen van onze kerk niet beter in de positie van godsdienstonderwijzer hebben voorzien.

Het is zelfs zó, dat tegen te massale opleiding voor de acte van godsdienstonderwijzer moet worden gewaakt. Men heeft te bedenken, dat er ook plaats voor deze mensen in onze kerk moet wezen, waar ze kunnen arbeiden. Ook uit financiëel oogpunt moet voor hen worden verzorgd.

Behalve in de hulpdiensten, is er nog een terrein, waar de godsdienstonderwijzers zich nuttig maken. Ik denk aan onze evangelisaties, in verband ook met de ongeveer 80 à 90 vacatures, welke wij in onze kerk hebben. Geen wonder, dat er besturen van evangelisaties zijn, die er grote moeite mee hebben om regelmatig predikanten te vinden die een beurt kunnen en willen vervullen. Als dit niet gelukt, neemt men godsdienstonderwijzers. Nog eens : er zijn godsdienstonderwijzers, die met ere mogen worden genoemd en die een zuiver Schriftuurlijke prediking brengen.

Maar helaas zijn er ook onder hen, die het summum van gereformeerdheid willen laten horen en van de leer der Schriften afglijden. Ze zijn terecht gekomen in de hoek van de valse lijdelijkheid. 't Is, dat het in de Bijbel staat: „Bekeert u, bekeert u", maar anders zouden dezulken reeds lang hun critiek laten horen met de opmerking, dat het toch veel gereformeerder is om te zeggen : Mocht je je eens komen te bekeren", dan „bekeert u" !

Dat woord „bekeert u !" heeft voor hen een remonstrantse inslag gekregen.

Men durft de eis niet meer te prediken, omdat men toch niet voor onrechtzinnig wil gehouden worden. Men maakt er zich van af met een vrome wens : „Och, mocht het nog eens komen te gebeuren".

Er zijn ook helaas predikanten, die dit in de hand werken.

Dat standpunt hebben ze echter stellig niet van Calvijn geleerd. Die doet het zo niet.

Er ligt op het terrein van de godsdienstonderwijzers nog een ander gevaar. De weg van art. 8 is voor hen toegesloten.

Dit spijt mij zeer. Wat zijn er niet tal van kleine gemeenten, die, naar de mens gesproken, in geen jaren een predikant zullen krijgen. Wat zouden sommige goede godsdienstonderwijzers daar uitnemend werk kunnen doen. De teleurstellingen in eigen kring voerden reeds velen naar de weg van de Afscheiding. De liefde tot de Hervormde kerk bleek uiteindelijk niet bijzonder groot.

Ik wil eens enkele voorbeelden van de laatste jaren noemen, zonder dat het mijn bedoeling is om de onmiddellijke oorzaak van elk van deze gevallen in het bijzonder te tekenen en wat de reden van het uittreden is geweest van deze mannen.

Ik denk aan de heer Middelkoop, die voorganger is geweest van de evangelisatie in Schiedam. Naar ik meen, bezat hij niet eens de akte van godsdienstonderwijzer. Het eind van het lied is geweest, dat hij een vrije gereformeerde gemeente heeft gevormd. Het overgebleven deel van de evangelisatie heeft zich opnienw moeten instituëren.

De heer Luitjes, die in vele van onze evangelisaties optrad, ging over naar de Christelijk Gereformeerde Kerk.

Wijlen de heer Kars, godsdienstonderwijzer te Kralingseveer, verliet onze kerk en stichtte een vrije gemeente.

De heer Roos, (of hij bevoegd was, weet ik niet) ging ook voor in onze evangelisaties en stichtte een eigen gemeente.

Nog eens ik beoordeel geen van deze heren persoonlijk en weet niet, wat de drijfveer is geweest om te breken met onze kerk.

Maar dat weet ik wel, dat we die kant niet uit moeten.

En het is nodig, dat het oog van de besturen van onze evangelisaties voor dit gevaar open zal zijn.

Er zijn godsdienstonderwijzers, die niet naar de kerk toe, maar van de kerk af werken.

En helaas moet het zelfde ook van sommige evangelisatiebesturen worden gezegd.

TIMMER.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen