De School en de Ouders!

In het Correspondentieblad van 9 Febr. 1950, het orgaan van de Vereniging van Christelijke onderwijzers en onderwijzeressen, komt een artikel voor over de school en de ouders, onder het schrikwekkend opschrift „Fictie of werkelijkheid".

De inhoud van dit artikel behoort in ruimer kring te worden verbreid. De schrijver vraagt op de man af, of het schip de lading nog wel dekt, of wij de school niet alleen in naam bezitten, maar ook dragen.

Hij constateert een gebrek aan belangstelling, dat zich uit in de samenstelling der schoolbesturen en het matige bezoek van ledenvergaderingen.

Ik geloof, dat beide euvelen te herstellen zijn.

Behoudens uitzonderingsgevallen — er zijn ook niet-ouders, die bijzondere kennis of toewijding hebben voor schoolzaken — behoren deze schoolbesturen te worden gevormd door de ouders van de schoolgaande kinderen.

Ik zie trouwens niet in, waarom een ledenvergadering minder bezoek zou behoeven te hebben dan een ouderavond, als het karakter van die ledenvergadering èn door de samenstelling van het bestuur èn door het behandelen van belangrijke onderwerpen, de ouders en hun verhouding tot de school in het bijzonder naar voren brengt.

In het bijzonder kan ik mij verenigen met wat de schrijver afkeurt, in het geheel overlaten der benoemingen aan deskundige adviseurs. De verantwoordelijkheid is en blijft bij de ouders, waarbij uiteraard gebruik behoort te worden gemaakt van adviseurs.

Zeer terecht zegt de schrijver, dat niet de onderwijzers, maar de ouders hebben uit te maken welk onderwijs de kinderen verder zullen ontvangen. Hij stelt de pijnlijke vraag of de ouders wel voldoende worden voorgelicht over de verschillende vormen van onderwijs na de gewone lagere school.

Hier ligt een schoon veld bijkans volkomen braak, niet alleen in de stad, maar ook op de dorpen, waar de beroepskeuze en de voorbereiding daartoe steeds hogere eisen stelt. Eén punt raakt de schrijver niet aan, en daarom wil ik er de aandacht op vestigen: de plaats van de onderwijzers.

Als de verhoudingen goed liggen, krijgt ook de onderwijzer de ereplaats, die hem van rechtswege toekomt, want hij is de school. De onderwijzer en de onderwijzeres zijn het, die de school tot een werkelijk Christelijke School moeten maken, die de kinderen, als zij uitgezworven zijn, houvast geeft in het leven der maatschappij.

Als wij dat inzien, wordt de benoemingskwestie een ernstige zaak, en ook het gebed voor school en onderwijzer, dat hij kracht mag uitstralen, ook als hij zelf tobt over huiselijke zorgen of twijfelt aan de loop der wereldse dingen.

Stelt u eens voor; dat hij niet verder zou kunnen, als onze handen niet waren ge­heven voor hem!

VERKERK.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen