Bekommernis over de verscheuring

Meerdere malen hebben we er op gewezen dat het lichaam van Christus in ons vaderland zo verscheurd is. In één gemeente vijf tot zes kerkformaties, die allen wensen te staan op de grondslag van Schrift en Belijdenis.

Allen zijn het er roerend over eens, dat het zó onder ons niet zijn mag. Steeds hoort men van alle kanten hetzelfde geneesmiddel aanprijzen : „Sluit uw kerk en kom over naar ons, want bij ons is toch eigenlijk het echte". „Des Heeren tempel is deze".

Met zulk een raad komen we natuurlijk geen stap verder. En met dat al wordt de klove tussen de verschillende kerken hoe langer hoe groter. Dat komt natuurlijk, omdat ieder in zijn eenzijdigheid hoe langer hoe verder gaat.

De Gereformeerde Kerken van dr. Kuyper zijn hoe langer hoe verder gegaan in de uitstippeling van de Verbondsgedachte. Zo kwam het tot vragen over de veronderstelde wedergeboorte, rechtvaardigmaking van eeuwigheid, of zelfonderzoek wel nodig was, enz. enz.

Ik denk aan de kerkengroep van wijlen ds. Kersten, de zogenaamde Gereformeerde Gemeenten. Voor de Verbondsgedachte is in de theologie van deze kerken maar weinig plaats. Er zijn predikers in die kerken, die alleen maar de eeuwige verkiezing prediken. Het heil is alleen maar voor de uitverkorenen en de onbekeerden moeten maar afwachten of er in de toekomst ook nog eens iets met hen zal gebeuren.

Een man als ds. Kok, in Veenendaal, heeft die droeve eenzijdigheid met smart aangevoeld. Deze prediker durfde in die kerkengroep weer te spreken van het aanbod van genade, waarmede God tot de onbekeerde zondaar komt. God roept immers wel de einden der aarde, opdat ze tot Hem zullen komen en in Hem behoudenis zullen vinden.

De Gereformeerde Gemeenten zijn in hun eenzijdige prediking van de leer der verkiezing al zó ver op stap, dat ze het geluid van ds. Kok niet meer kunnen verdragen.

Maar wat kijk ik over eigen kerkmuren naar elders. Ook in onze Hervormde Kerk hebben we verschillende schakeringen onder onze gereformeerde predikanten.

Mag dat zo doorgaan ?

Moet van ons allen gelden: „Zij zoeken allen het hunne" ?

Of moet het ons niet verbazend smarten, dat de gereformeerde gezindheid zo jammerlijk verdeeld ligt ? Zou het niet hoog nodig wezen, dat de leidende figuren uit al die verschillende kerkformaties nog eens in contact met elkaar werden gebracht ? Men hoort in synodale kringen veel spreken over het grote nut van het kerkelijk gesprek, waarbij mensen van de uiterst rechtse groep mensen van de uiterst linkse groep ontmoeten.

Ik verwacht van dergelijke kerkelijke gesprekken bitter weinig.

Maar een gesprek van mensen, die allen wensen te staan op de grondslag van Schrift en Belijdenis, moest toch mogelijk kunnen wezen.

Wijze de Heere der Kerk ons de man aan, die ons zal samenroepen tot dit grote werk. Het zou de eerste stap kunnen zijn op de weg van de oplossing van het kerkelijk vraagstuk.

Let wèl, niet de oplossing van het probleem van de Hervormde Kerk, of de oplossing van de moeilijkheden in andere kerkformaties, maar het zou antwoord moeten trachten te geven op de vraag, hoe het volk des Heeren in Nederland, nu door kerkmuren van elkaar gescheiden en onderling jammerlijk verdeeld, weer zou worden één kudde onder één Herder.

Worde het de bede van de kerk in deze bange tijden, om de eenheid van het gees­telijk Jeruzalem!

TIMMER.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen