Van heinde en ver

In een andere rubriek van ons blad werden onlangs ook de uitlatingen van ds. Niemöller inzake de positie van het Protestantisme in Duitsland ter sprake gebracht. In een bijeenkomst, die kort geleden te Heidelberg voor de pers en voor afgevaardigden van de Evangelische en Rooms Katholieke Kerk werd gehouden, gaf dr. Hanns Lilje, de Evangelische „Landesbischof" van Niedersachsen, echter als zijn mening te kennen, dat deze uitlatingen sensationeel overdreven worden. Hij wees er op, dat de verschuivingen ten nadele van het Protestantisme 't gevolg zijn van de politieke gebeurtenissen en niet van een vijandige houding van de Rooms Katholieke Kerk,

„Nooit hebben de Katholieke Kerk en de Evangelische Kerk in Duitsland in een zo goede verstandhouding tot elkander gestaan", verklaarde dr. Lilje met nadruk. „Dit komt ook tot uitdrukking in het pauselijk decreet van 28 Febr. 1950 en in de oecumenische gesprekken". Wat het overwicht van de Katholieken in het bestuursapparaat van de Bondsrepubliek betreft, meende hij, dat men daaraan openlijk geen aanstoot kan nemen, zolang deze kwestie in een open en eerlijk gesprek geregeld kan worden. In de gemeenschappelijke strijd van de beide Kerken om de christelijke beginselen nader tot de mensen te brengen, moest hij zonder afgunst toegeven dat de Katholieke Kerk de Evangelische Kerk in enige punten overtrof. Grote eerbied toonde deze Evangelische „Landesbischof" voor de menselijke, kerkelijke en historische grootheid van de huidige Paus. Hij wees echter tevens op de grenzen van een samenwerking van de beide Kerken, die voor het overige in de meest uitgestrekte ledenkringen gewenst werd".

Het zal niemand verwonderen te vernemen, dat pater Felix Prinz zu Löwenstein, die op genoemde bijeenkomst voor de roomskatholieken het woord voerde, zeide zich zeer wel bij dit gematigde woord van de Evangelische bisschop aan te kunnen sluiten en als zijn overtuiging uitsprak, dat beide kerken thans gemeenschappelijk in één front staan, waarin zij door de gebeurtenissen gestuwd werden. Dat geluid wordt meer gehoord. Maar de pater zei ook, overtuigd te zijn, dat afscheiding van de roomse kerk „een ramp voor Duitsland was en nog is". Wij menen, dat er vooral ook nadruk moet vallen op dat laatste „nog is". Als we bedenken, wat dat voor Rome zeggen wil, kunnen we naar onze overtuiging niet zo gematigd zijn. En wat dat gemeenschappelijk front betreft, er is naar onze mening niet veel gemeenschappelijks in te zien.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen