De Puritein van de Hertenpolder

Dan is het tijd om heen te gaan. Ja, het is tijd. Janus staat op.

O, welk een koningskind leeft er onder dit dak.

Hier zou hij willen wonen.

— Dag Matje, zegt hij.

In zijn ogen staan tranen.

De wereld heeft hen niet gekend. Maar Christus kent ze.

— Dag jongen. Houd maar moed. Mijn raad komt voort uit liefde.

Even later peddelt Janus over de grintweg van Ashoven naar Ringelberge. Hij heeft 't aangevoeld: wanneer een mens God zoekt om er zelf beter van te worden, is hij niet van God gezocht. God zoekt, naar het woord uit de Prediker, het weggedrevene. Elk mens is in zijn natuurstaat een weggedrevene. Al is men nog zo christelijk, 't zal al niet baten, als 't hart onweder­ geboren is en er geen kiem des levens daarin gelegd is. De Heere zegt: Ik doe 't niet om uwentwil, maar alleen om Mijns groten Naams wil.

Janus is gedoopt, en zovelen met hem, die in christelijke kring zijn groot gebracht; maar wat baat zal 't afwerpen, zo de betekende zaak niet aan het hart verzegeld is. 't Gaat om de verzegeling van de geestelijke zaken, in de doop beloofd. Dit gaat toch niet buiten onze weet om, of het een vanzelfsheid is?

Hier kan geen klakkeloos aanvaarden zijn, dat 't wel zo wezen zal. Reformatie in de zielen der kerkelijken en van de kinderen der kerkelijken zal altijd weer nodig zijn, altijd weer, als de betekenis der belofte waarde zaI blijven hebben. Elk kind, dat in het christelijk huisgezin geboren wordt, zal een kind van veel gebeden moeten zijn. Geestelijke dingen moeten met geestelijke gebeden worden samengevoegd.

— Wat is de mins, dat Gij hum gedenkt en 't minsekiend, dâ Gij hem bezeukt, prevelt Janus.

Nu gevoelt hij, dat er niet op zich aan te bidden valt Want hij heeft 't er in alle opzichten niet naar gemaakt. De goddelijke gerechtigheid is zo verheven, dat 't een eeuwig wonder zal zijn als de bemoeienis Gods tot hem zou worden uitgestrekt.

Janus ziet zich knielen naast zijn vrouw, elke avond en alle morgen. Maar waar is zijn hart. Van hem geldt het, zoals van 't oude Bondsvolk gezegd moest worden: Dit volk genaakt Mij met de lippen, maar hun hart houdt zich verre van Mij. Deze gebeden zijn een stank voor God. De Heere vraagt naar waarheid in 't binnenste. Als 't niet in waarheid is, zal het niet alleen waardeloos, maar ook zonde zijn.

Zo daalt er al meer een grote verlatenheid in Janus' ziel. Hij begint zijn eigen leven te haten; alle beletselen te haten, die hem verhinderen met God verzoend te worden. Want in die verzoening zal er oprechtheid zijn. Gods werk is waar. Als God er is, zal er een oprechte aanloop tot Zijn troon zijn.

Deze bizondere vrouw heeft hij nu bezocht. Zij heeft hem geleerd dat de heiligheid Gods groot en verheven is. En dat er een toegang is tot Zijn troon voor de oprecht vernederden en verootmoedigden. Al wat er komt met permissie van dit of dat voorrecht zal stuiten op een vanzelfsprekende ontoegankelijkheid. Genade is altijd verbeurd.

(Wordt vervolgd.)

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen