Is vernietiging van voedsel verantwoord?

De ene uitzondering kweekt de andere. Vorige maal gaf de redactie het woord aan de heer Van Erven, waaraan ds. Timmer zijn opmerkingen verbond. Thans komt een ingezonden stuk van de heer P. C. Elfferich. Wij nemen dit nog op zonder commentaar en achten de discussie gesloten.

S.

In „De Waarheidsvriend" van 6 Juli j.l. stond een artikel over de vernietiging van groenten met als opschrift „Is hiervoor geen andere oplossing te vinden?"

De schrijver (ds. Timmer) constateert in dit artikel met droefheid, dat er in Nederland in de maand Juni zoveel verse groenten zijn vernietigd of als veevoeder zijn gebruikt.

Gaarne maken we over dit onderwerp enkele opmerkingen.

In de eerste plaats wijzen wij er op, dat dit uitermate moeilijke vraagstuk vóor alles een punt van bespreking moet zijn — en gelukkig ook is — in de organisaties van belanghebbenden, t.w. de telers van deze producten.

Wij wijzen de gedachte af, dat Regering en Staten-Generaal hier allereerst een taak zouden hebben.

De eigen verantwoordelijkheid van het bedrijfsleven stellen wij nadrukkelijk voorop. Zowel tegenover de Schepper en Onderhouder aller dingen, als tegenover de medemens. Maar àl te veel leven we in een tijd, waarin afschuiven van deze verantwoordelijkheid op de Staat aan de orde van de dag is.

Het vraagstuk is overigens uiterst moeilijk en gecompliceerd.

We vragen Gods zegen over de arbeid onzer handen. We zien een koud voorjaar, plotseling een paar uitzonderlijk warme dagen en daaropvolgend een oogst, die niet te verwerken is (vaak in enkele dagen).

Daardoor tijdelijk optredend een overschot, dat gedeeltelijk vernietigd moet worden.

Voorts dient opgemerkt te worden, dat de versmalling van de exportbasis van onze groenten de moeilijkheden nog vergroot. (Tsjecho-Slowakije, vroeger een gewaardeerde afnemer van onze bloemkool, ontbreekt dit jaar geheel op de markt).

De schrijver van het artikel wijst op de minimumprijzen. Dit zijn prijzen, waar beneden niet verkocht wordt. Het artikel wordt dan uit de markt genomen, voor zover mogelijk bewaard en na gebleken onmogelijkheid tot verwerken of anderszins, tot veevoeder bestemd of vernietigd.

We tekenen hierbij aan, dat de minimumprijzen altijd behoorlijk beneden de kostprijs liggen.

Zulks betekent, dat de consumptie van de producten, waarover het gaat, in geen enkel opzicht geschaad wordt.

We aarzelen niet te zeggen, dat wanneer dit laatste het geval zou zijn, het als onverantwoord en zondig gekenmerkt zou moeten worden.

We zïjn echter van mening, dat de lage minimumprijzen de consumptie niet nadelig beïnvloeden.

De Christelijke Boeren- en Tuindersbond hield over dit vraagstuk een conferentie in de afgelopen winter. Na uitvoerige besprekingen werd op die conferentie uitgesproken dat de vernietiging ook zou plaats hebben als men tegen afbraakprijzen zou verkopen. De practijk liet in het verleden overduidelijk zien dat een zodanig product geen aantrekkingskracht meer heeft op het kopend publiek. Het vernietigen van groenten kan men alleen tegenover God verantwoorden, als ze toch niet opgegeten zouden zijn, maar als gevolg  van het niet-handhaven van minimumprijzen, door anderen — b.v. speculatieve kopers — evenzeer zouden zijn vernietigd.

Een moeilijke, schier ononplosbare kant van het vraagstuk is nog, de gebieden, die door het dure transport in deze omstandigheden nog een behoorlijke prijs moeten betalen.

Men noemt dit ook wel het dure en ingewikkelde distributieapparaat in Nederland. De feiten zijn, dat de vervoerskosten enorm hoog zijn, dat de huisvrouwen hoge eisen stellen (bezorg systeem), dat de groentenhandel ook leven moet.

Daartegenover staat, dat in de bevolkingscentra, via markten en straathandel, een goedkoop distributie-apparaat aanwezig is.

We concluderen :

dat de mens de groeifactoren niet in de hand heeft;
dat de minimumprijzen laag zijn en dus de consumptie niet schaden;
dat de afzet- en verwerkingsmogelijkheden in genoemde omstandigheden niet toereikend zijn en ook niet kunnen zijn;
dat de organisaties alle aandacht aan dit moeilijke vraagstuk besteden;
dat in bepaalde omstandigheden vernietiging niet voorkomen kan worden;
dat deze vernietiging meer dan vroeger zichtbaar geworden is doordat alles nu wordt aangevoerd op de veilingen, terwijl vroeger vernietiging op het land plaats vond.

Verheffen we ons nu in eigengerechtigheid en zeggen, we hebben er alles aan gedaan, het is niet onze schuld?

God behoede ons daarvoor; we hebben slechts te bidden om wijsheid ook voor deze vragen des levens!

P. C. ELFFERICH,
Secretaris Ned. Chr. Boeren- en Tuindersbond

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen