De Puritein van de Hertenpolder

Aldert kent er maar één zoals Janus, in de hele Hertepolder. Dan kan hij de polder doorkruisen van Oost naar West, van Noord naar Zuid ; voor zijn besef is Janus Veldstroo een christen, die elk 't zijne geeft en zo zijn naaste dient, zoals het betaamt.

Juist vanwege al de laster, die als een vuur onder de mensen gesmeuld heeft, is bij Aldert de achting gerezen ; want op een onbetekenend mens, wiens leven en levensdaden zeer onbeduidend zijn, wordt niet zo sterk gereageerd.

Zij, die Christus uitdragen door een leven in Hem, zullen de meeste tegenstanders ontmoeten, omdat dit leven getuigt van Jezus, Die het kruis heeft verdragen en de schande veracht en die tydens Zijn omwandeling op aarde het land doorging, goeddoende, ènkel goeddoende!

Het is Aldert klaar en duidelijk. Zeker, de schenking van het geitje inspireert hem. maar hij heeft altijd zo gedacht sinds hij Janus Veldstroo voor het eerst ontmoette.

Toen Janus eens sprak van zijn strijd in de jeugdjaren en daarbij een Psalm voordroeg, sloeg dit zó in bij hém, dat hij huilende naar zijn Moeder is gegaan.

Ja, aan Janus Veldstroo heeft hij veel aangename herinneringen. Die begon voor hem te zijn een vriend, die hem verstond.

Dat is wat groots voor hem. Hij heeft de vriend gevonden, die hij vertrouwen kan.

Zo wandelt hij op huis aan. Hij moet de oude Sane-geit begraven; maar de plaatsvervanger wacht en staat straks te komen. Dat is ook het goede nieuws, dat hij Moeder kan meedelen, na de treurmare van deze morgen.

De zon stijgt al hoger aan de Ooster hemel. Een schitterende stralenbundel valt over de Hertepolder. De wolken scheiden zich vaneen. Zij openen de poort, opdat het volle licht de wereld overstorten zou.

En Aldert van Janna loopt in dit licht. Zijn hart is vervrolijkt. Wat beters komt er in de plaats van het dode. En zijn vriendschap met Janus was er mee op een hoger niveau gekomen.

Daar is de hoeve van Gieson.

Met een glimlach komt hem zijn gehouden parade voor de geest, die hij hield om de „leugenstal". Hij was er niet anders en niet beter tegen bestand geweest.

Zijn daad was verantwoord. De Heere was hem tot hulp geweest en had Zijn kracht in zijn zwakheid volbracht.

Nu ligt de boer daar. De laatste tijd lag hij meermalen ziek op zijn leger.

Aldert kijkt naar het raam van de kamer, waar Hent Gieson te bed ligt. Daarlangs stroomt de brede vaargeul. De zwanen glijden daar statig onder de overhangende boomtakken door, als houden ze de wacht bij de zieke, die zeer ernstig is.

En Aldert peinst over het leven ; zoals hij dat van zijn kindsheid af gedaan heeft. Hij ziet de vergelding, die aan het eind van elk zondig leven wacht. Maar in Christus is alles opgelost, zo tot Hem de toevlucht genomen wordt.

Doch dat is Gods genade. Een werk des Geestes, van die Geest, Die het verdorvene vernieuwt. En zo'n verdorvene is elk mens van nature. Zo weet het Aldert van Janna. En hij weet dat Janus Veldstroo het ook zo van de Heere geleerd heeft.

(Wordt vervolgd.)

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen