De Puritein van de Hertenpolder

— Je ben me er zo één! — zegt hij.

— Mer um ter zaoke te komme, gooit Janus 't over een andere boeg, ik zeuk nog een gresmeijer, weet jullie die?

De mensen kijken elkaar eens aan. Dan worden er namen genoemd.

De boer van Waterhof kan een uitstekende maaier aanrecommanderen, en wel, Govert van Huppelschoten.

— Maar — voegt hij er aan toe — hij geeft de voorkeur aan die boer, die 'm een glaasje presenteert. Dus dan weet je 't.

— Noe, dat kan gebeuren. Waor woont die man?

— Hij zit in 't huisje van Jan Bakker, de ouwe Jan Bakker, aan de kromme Biezenweg.

— Wie is Jan Bakker? Daor hè 'k wel meer van geheurd.

— De ouwe Jan Bakker! Die kent iedereen. Alles is goed voor Jan Bakker. Hij kan alles gebruiken. Als er een boelhuis is, is Jan Bakker van de partij. Hij koopt altijd wat.

— Zo, is dat Jan Bakker.

— Dat is ie.

Als eindelijk Janus geschoren is als de laatste klant, gaat hij regelrecht naar het huisje aan de kromme biezen weg.

De maaier treft hij thuis.

Govert van Huppelschoten is een goedmoedige kerel. Het is hem echter ook aan te zien, dat hij graag een borrel lust. En dat is jammer. Een familiekwaal is moeilijk uit te roeien.

Janus krijgt met hem accoord. Maar ook de borrel moet de doorslag geven.

Dinsdag zal hij komen. Of het regent of dat de zon schijnt, hij zal komen.

Janus peddelt naar huis.

Met z'n drieën kunnen ze van 's morgens 6 tot 's avonds 8 al een aardige lap tegen de wereld hebben liggen.

Aldert van Janna zorgt voor een scherpe zeis. Als de zeis maar een weinig bot wordt, gaat hij er mee naar zijn haargerij. De zeis van Janus houdt hij van tijd tot tijd zo dun als een vlijmpje. Ze loopt als vanzelf door het gras. Aldert is een meester in 't haren.

Elke zeis, hoe bot en onhandig, maakt hij scherp en gemakkelijk te hanteren.

Van jongsaf heeft hij er mee omgegaan, want zijn geiten heeft hij altijd het gras voor de nacht gemaaid.

Dan, als hij zijn zeis gaat haren, slaat hij het haarspit in de grond, stevig en vast, en keert hij bij het gaan zitten zijn rug naar de zon. Zo heeft hij z'n werk in de schaduw van zichzelf en tikt hij met de hamer regelmatig de rand van de zeis.

Als Govert van Huppelschoten op de „Amazone" verschijnt, is hij de vorige avond op een receptie van zijn zuster geweest.

— Veldstroo, zegt hij al aanstonds, ik ben wat laat, maar 't kan nog goed worden vandaag.

Janus zal kennis maken met de nieuwe werkkracht. Hij denkt aan z'n belofte. De borrel.

— Kom, dan zuwwe mer gaon, zegt hij. Mer eerst iets uut de fles, hé. Aldert is al effe in 't laand.

Op de schoorsteen staat de kruik met jenever.

Moeder, hier is Govert! Hie krieg eerst een glaosje, dâ hè 'k beloofd.

(Wordt vervolgd).

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen