De Puritein van de Hertenpolder

Govert van Huppelschoten vat gretig het glaasje op.

— Dat smaakt, smakt mij. Nou jij!

— Ik drink 't alleen as 'k us vurkouwe bin, zegt Janus.

Dan stappen ze op. Elk hun zeis aan de arm en de strekel op zij van de broek.

Janus is evenwel niet bizonder tevreden over de houding van Goof, de maaier, die z'n sporen op dit gebied verdiend heeft. Het schijnt dat hij wat onklaar is van de receptie van gisteravond.

Hij doet wat vreemd. En nu die borrel er bovenop.

Als ze bij 't hooiland komen, zegt hij: — Wat is die kamp een bonk groot, boer.

Janus denkt er t' zijne van. En de humor komt weer bij hem boven.

— Kom dan, nodigt hij hem uit, als ze door 't groene hek gelopen zijn.

— Kiek us tussen je bene deur, dan is de kamp nog veul groter, Goof!

Dat 't zo bedenkelijk stond met Van Huppelschoten, kon Janus nog niet vermoeden, maar nu ziet hij het.

Govert gaat stil staan en zegt: Ja, dan zal 't een groot stuk zijn, boer!

Hij buigt zich en zal tussen zijn benen door kijken, maar als hij ver genoeg gekomen is, tuimelt hij voorover de graskant in.

Aldert heeft zich omgedraaid en ziet Janus in onbedaarlijk gelach uitproesten.

— Is dat de maaier, die aan de spits zal staan? roept hij spottend.

Janus hoopt er het beste van, maar 't begin lijkt hem twijfelachtig.

Met tranen in de ogen staat hij aan te zien hoe Van Huppelschoten met een vol, rood gezicht, overeind kruipt. Hé, foei!

— Boer, ik ga eve tege een paal aanzitte. Ik heb vanmorge teveel van 't goeie gehad en daar jouw borrel nog weer bovenop.

— Waoter is beter veur joe as starke drank. Dan zou je beter kunne meije as noe.

Janus strijkt de zeis en volgt Aldert met een gang naar achteren.

— De kamp is wezeluk groot, ai-je d'r zó an gaot staon, prevelt Janus, als hij de ernst weer terug heeft.

Daar zal stellig hard aan gewerkt moeten worden, wil hij een goed resultaat zien als 't avond is.

Straks, als Mia tegen een uur of 10 met de koffie arriveert, moet er een behoorlijke lap af liggen.

Als Janus halfweg een gang naar achteren geweest is, ziet hij eens om.

Van Huppelsphoten is aan de slag gegaan.

De spreeuwen tokkelen over de graszode, welke nu is bloot gekomen en zoeken lustig naar hun dagelijkse lekkernij. De groene tinten van hun vleugelvachtje glinsteren in de zon. De vogels zijn uitgelaten. Ze hebben de zomer in hun hartje.

Boven de weiden ontspannen de grutto's hun snelle vleugelslag en roepen al maar: — Grieto. grieto ! alsof ze angst hebben over 't lot van hun broedsel.

Janus houdt de gang er in. Intussen is hij de taak machtig. 't Is wel een zwaar werk, het gras-maaien. Hij is daarbij het werk niet gewoon.

Als Mia met de koffie en het brood komt, heeft hij vier gangen naar achteren gemaakt. Aldert is halfweg met de vijfde gang en Van Huppelschoten is weer wat bekomen van de eerste schrik en staat even achter Janus.

Hij heeft even aan de Vliet gelegen en enkele teugen water gedronken. Daar is hij merkelijk van opgeknapt.

En Janus weet het: géén borrel aan het begin, maar nu aan 't einde van een dag.

Ze maken een kring om de koffie-mand. Elk vat z'n boterham en kop koffie.

— En hoe gaat 't, Janus, informeert Mia, zwaar werk, hé!

— Ja, ik mot ur nog wel effe an wenne. Mer 'k hè vanmarrege toch schik gehad.

Van Huppelschoten laat Janus de hele toedracht vertellen.

— 'k Was niks lekker, zegt hij, wat 't was mag Joost weten.

— De bakker uut daarp zou zegge niks weerd, jong ! Noe zeit hie dat bie elke gelegenheid, ôk as 't helemaol nie past, mer hier kun je terecht zeggen: niks weerd.

(Wordt vervolgd).

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen