Is aansluiting bij de Geref. Bond noodzakelijk?

Er zijn altijd nog enkele predikanten die, hoewel van gereformeerd beginsel, zich nog niet hebben aangesloten bij onze Gereformeerde Bond. Nu zullen, die predikanten, die zich tot hiertoe niet bij ons hebben aangesloten, dat wel niet hebben gedaan om een reden, die kort geleden door iemand naar voren werd gebracht. Deze vriend beweerde, dat er in de bijbel wel sprake is van genadeverbond en van werkverbond, maar in geen geval van een gereformeerde bond. En daarom moest hij van die Gereformeerde Bond niets hebben!

Dat laten we natuurlijk rusten.

Maar waarom weigeren sommige predikanten om zich aan te sluiten? Zouden sommigen zich schamen om lid te worden van de Gereformeerde Bond? Als men lid is van de Gereformeerde Bond, dan is men immers sectariër. We worden er telkens van beschuldigd dat we niet genoeg voor onze kerk gevoelen. We staan vaak nog slechter aangeschreven dan de vrijzinnigen, die op menige plaats de kerk hebben leeggepreekt.

Toch geloven we niet, dat we dat van allen moeten denken, die zich nog niet bij ons hebben aangesloten.

Ik ben van mening, dat sommigen veel te weinig het nut van de organisatie inzien. Men blijft liever op zichzelf staan en tracht in eigen kleinere kring te doen wat de hand vindt om te doen. Dit laatste is natuurlijk te prijzen, maar jammer is het, als men zo weinig oog heeft voor het nut van organisatie.

In menige gemeente is het ons reeds gelukt om als hoofdbestuur van de Gereformeerde Bond met kerkeraden in contact te komen, om de zaak van de gereformeerde prediking te kunnen bepleiten.

Als organisatie van de Gereformeerde Bond kan men heel veel malen nog weer eens iets bereiken, wat door een enkeling moeilijk of helemaal niet te bereiken is.

Eendracht maakt macht, tweedracht verstrooit — zo luidt het spreekwoord.

Als Gereformeerde Bond hebben we in breedvoerige rapporten ons protest tegen de huidige gang van zaken laten horen.

Waar zijn de protesten van de enkelingen gebleven? Waar zijn ze, en wat hebben ze met hun zwijgen bereikt? Alleen dit, dat ons getal groter had kunnen wezen en daarom nog meer indruk zou, hebben gemaakt.

Er is echter misschien nog een reden, die nog èrger is. Ik denk aan ons protest tegen het I.K.O.R. Men zou toch stellig hebben verwacht, dat alle gereformeerde kerkeraden met ons mede zouden hebben verzocht aan de Generale Synode, om zich van het I.K.O.R. te distanciëeren. Maar neen, hoor, enige tientallen kerkeraden lieten niets van zich horen. „Och, wat zou het geven?” — zo zegt men „Dat protest helpt toch niets!” „Daar doen we maar niet aan mee!”

Lezers, dat is een geest van defaitisme, wat te betreuren is.

In het kamp van de wereld weet men wel beter! Op allerlei terrein is men bezig om zich te organiseren. In het openbaar, en wie zal zeggen of 't ook niet op ondergrondse wijze geschiedt.

Dit weet de wereld, dat er in de organisatie grote kracht zit.

Wat is een leger zonder verband! Wat worden de losse eenheden gemakkelijk verslagen! En daarom roepen we allen op tot samenbinding, die zich aangetrokken gevoelen tot de gereformeerde beginselen. Niet, om een kerk in de kerk te worden, gelijk men ons verwijt; niet, om een secte te wezen, maar om de kerk nog weer terug te roepen tot Schrift en Belijdenis, als 't helaas blijkt dat die kerk dit tot op heden niet doet.

En ik herhaal, wat ik reeds meer gezegd heb, dat ik een van de eersten hoop te wezen die zal voorstellen om de Gereformeerde Bond te ontbinden, zodra ik maar dit zal zien, dat er alleen met de Heilige Schrift en met de belijdenis ernstig wordt gerekend.

Kort geleden maakte een predikant de volgende opmerking op mijn standpunt: of ik dan niet wist, dat de kerk al bijna anderhalve eeuw dodelijk krank was geweest en dat de kerk toch maar niet met een handomdraai te genezen was?

Daarop heb ik ten antwoord gegeven, dat ik dat ook wel weet. Ik weet óok wel, dat de kerk niet in enkele jaren gesaneerd kan worden. Ik weet óok wel, dat niet binnen, enkele jaren op alle kansels van onze kerk naar Schrift en Belijdenis zal worden gepredikt. Ik erken óok, dat er nog allerlei schakeringen mogelijk kunnen zijn, maar dan zou ik dan toch dit als aanvang van het genezingsproces willen zien, dat verkrachting van Schrift en Belijdenis vanaf heden geen ogenblik langer zou worden geduld.

Een zieke geneest, als de crisis voorbij is. Maar, helaas, de crisis van onze kerk is niet voorbij. Over de fundamentele stukken is men het helaas nog niet eens. Als de een de maagdelijke geboorte gelooft, meent een ander het te moeten ontkennen. Als de een een reële opstanding leert, is de ander met een spirituele opstanding tevreden.

Indien het zó doorgaat, is er geen sanering te verwachten, maar zal de krankheid van de kerk nog erger worden.

Het gaat om het waarheidsvraagstuk. Het verwondert mij dan ook ten zeerste, dat de ogen nog niet zijn open gegaan van hen, die van deze nieuwe orde van zaken zoveel hebben verwacht en die het hebben gehouden voor een werk van de Heilige Geest.

Wordt wakker en erkent, dat helaas feitelijk alles hetzelfde is gebleven, behalve dat éne, dat het thans mogelijk is dat er over de Belijdenis der kerk wordt gesproken. Dat kon onder de vroegere Synodale Organisatie helaas niet.

Ik denk aan een woord van onze voorzitter op een van onze jaarvergaderingen. Hij zeide: „de kerk moet een mond hebben, maar de kerk moet nog meer een hart hebben". Met andere woorden: de geest van reformatie moet waaien door het hart der kerk. Blaze die Heilige Geest nog door onze kerk en door ons aller hart!

TIMMER.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen