De Puritein van de Hertenpolder

Aldert heeft nu menige voetstap op Janus' hofstee gezet en met al de genegenheid van zijn innerlijk zijn keert hij er terug, want de Vriendschap vernieuwde zich altoos weer.

Het land van Gieson is zonderling behandeld deze zomer. Toen hij wist dat het hem voor de laatste maal was toebedeeld, heeft hij er zich op geprepareerd er alles uit te halen, wat er mogelijk of onmogelijk uit te halen was.

Bij de kunstmesthandelaar in Langedaal, een kleine stad aan e%n der rivieren, heeft hij eerst zwavelzure ammoniak besteld. Dit preparaat werkt niet aanstonds, maar als 't werkt haalt het uit de grond wat er in zit. Toen heeft hij gehooid in Juli. Daarna heeft hij kalksalpeter laten komen. Zeven balen heeft hij er over laten strooien. Als een gek is hij tekeer gegaan. De rooie Van Zuilichem, een daggelder van een collega-handelaar uit Nieuweveld, heeft hem geholpen.

Aldert van Janna heeft er geen stap meer op de werf gezet, sinds die bewuste dag dat hij met hem afgerekend heeft. In een paar woorden heeft hij op de Polderweg, enkele dagen later, gezegd, dat het voor 't laatst geweest is.

Gieson heeft gebruld als een leeuw van woede, maar Aldert is doorgelopen en heeft zich van zijn alarm niets aangetrokken. Hij dacht: veel geschreeuw en weinig wol.

Zo heeft Gieson langzaam aan afscheid van de vijf bunder polderland genomen. De hoogste wet geldt voor ieder. Ook voor hem. Hij heeft geweten, dat hij ondergeschikt was. En dat dit moeilijk zit, maar voor de gemeenschap hoogst gelukkig mag heten.

Gieson had 't weer mee in Juli. De hooibouw kwam mooi weg, het regende niet in veertien dagen. Direct daarop heeft hij de kalksalpeter gestrooid. En dat met volle handen.

Dat dit alles zijn voordeel is geweest, is niet zeker, maar er is van de vijf bunder geweldig veel af gekomen. De tweede snede kon hij niet meer hooien. Toen heeft hij het malse gras einde September ingekuild. En weer heeft hij kalksalpeter gestrooid, een meststof, die na enkele weken begint te werken. En als het land daarna weer groen geworden is, heeft hij er zijn vee nog in gejaagd. Koeien, vaarzen, pinken, kalveren, tot de schapen toe.

Dit heeft Hent Gieson gedaan. Zoal moet ongeveer het relaas er uitzien, naardat zijn handelingen waren.

Janus Veldstroo heeft het van dag tot dag gevolgd. Hij had maar op te kijken, en hij was er getuige van. Hij heeft zijn hoofd geschud en eerlijk gedacht: Arme tobber, wat maak je je druk.

Want voor zware grond betekent het niet veel, al wordt er ijselijk gewerkt om het uit te buiten. Dat is met lichte zandgrond wel het geval, zoals die op de Veluwe algemeen wordt aangetroffen.

(Wordt vervolgd).

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen