Een domine vertelt

Het was op een schone Zondagmiddag van de maand Mei, in het jaar 1903, juist een week vóór mijn intrede.

Des morgens had de bevestiging in het ambt plaats gevonden van een vriend en nu liepen wij in de grote pastorietuin wat op en neer, alvorens ons kerkwaarts te begeven en ook de intrede van de bevestigde Broeder mee te maken.

Overal drukke, levendige gesprekken.

Daar sloot zich een predikant bij mij aan, om op de volgende wijze een gesprek te beginnen:

„Hebt gij uw intreepreek al hier zitten?” en meteen gaf hij mij een tik tegen het voorhoofd, die raak was.

Op mijn ontkennend antwoord, merkte hij op: „Gij gaat naar……. " „Dat is een lastige Gemeente, met een Kerkeraad, die ook niet meevalt. Bij de een ben je goed, wanneer je de boter en kaas alleen bij hem koopt. Bij de ander, wanneer je aan zijn voeten gaat zitten en doet wat hij zegt".

Zo ging dat enige tijd voort.

O, wat mij dit alles neersloeg! Zoveel ongunstigs nu al te moeten horen aangaande mijn toekomstige standplaats, terwijl de eerste kennismaking toch van zo aangename aard was geweest.

Wel dacht ik heel in stilte: als gij een verstandig en welmenend mens waart, zoudt gij mij dit zeker niet vertellen; maar toch: men moet wel geen mens wezen, wanneer van zulke vertelsels niets zou blijven hangen.

Hier lagen de eerste adders al onder het gras, van welker bestaan ik destijds eigenlijk nog geen flauw vermoeden had.

Het zouden helaas de laatste niet zijn.

Want ook in de Gemeenten zelf ontmoet men van die quasi gedienstige geesten, die zich gaarne bij u indringen ten koste van anderen. Die gratis hun „voorlichtingen" geven", zonder dat men er om vraagt.

Wat kunnen zulke menens toch veel kwaad doen. Zij bezweren u telkens om vooral hun naam niet te noemen, maar staan voor de waarheid van hun woorden in.

Het gevolg kan wezen, dat men wantrouwend wordt. Dat men onwillekeurig al vooroordelen opvat tegen deze of gene, die zich dan niet kan verklaren, waarom domine wat koel en op een afstand blijft.

En wat blijkt zo menigmaal? Dat er van al dat gelaster geen woord waar is. Dat de mensen, die u als zwart werden afgeschilderd, toch in de practijk o, zo meevallen.

Dat gij nooit iets ontdekt van de qualiteiten, hun toegedicht.

Kortom, dat gij later met hen als broeders arbeiden kunt.

En nu is het waar, dat wij het meestal niet zien, wanneer een zeker mens onkruid zaait onder de tarwe, omdat hij dit gewoonlijk des nachts doet of op een tijd althans, dat wij slapen en niet op onze hoede zijn. Laat ons echter nooit beginnen, het kwade te geloven, wanneer wij het horen, zien en voelen in de dingen, die verteld worden, maar denken: ik zal, als het zover is, wel door mijn eigen bril zien, om na te gaan of dit of dat waar is.

Want het moet ons niet gelusten om de grote en kleine ruzies van een ander over te nemen, wanneer wij in de Gemeente aangekomen zijn.

Wij moeten niet beginnen, om ons ook al direct partij te stellen in verschillende questies, die wij nog niet beoordelen kunnen. Laten wij vooral voorzichtig zijn in het plaatsen van onze antipathieën en trouwens evenzeer van onze sympathieën.

K.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen