De Puritein van de Hertenpolder

Janus heeft de grote stonde, of beter, het gelukkig moment beleefd, dat zijn vrouw hem zacht in het oor gefluisterd heeft, dat het goed is. Het is een juichstem in zijn hart, met een machtige weerklank geweest. Hij. heeft Mia's geluk gevoeld, werkelijk, breed en vol. Nooit kan hij gevoelen zoals zij. Mia is en blijft altijd een persoonlijkheid apart maar toch leeft hij, als haar man wie zij het grote geheim heeft toevertrouwd, heel dicht bij haar.

En Janus heeft de Heere geprezen in het diepst van zijn ziel, want hij heeft geleerd, dat van Hem en dóór Hem en tót Hem alle dingen zijn. Alles om Christus' wil.

Wat een zeldzame verandering is dat voor hem geweest, toen de genade van Christus over de angst zijner ziele boog, toen Zijn licht over het graf van zijn doodstaat opging. En de heerlijke kracht van Zijn verzoenend bloed zijn zonden wegvaagde, die werpend in een zee van eeuwige vergetelheid. Hier is geen vaagheid meer, geen onoplosbaarheid. Alles is opgelost in Hem, bij zijn zielsbewustzijn. Hier is ook zekerheid, omdat het waarheid is.

Maar Mia, waar blijft ze zolang ?

Zelden wordt Janus meer het gemis van zijn vrouw gewaar, dan wanneer zij wat lang wegblijft, als zij op bezoek is naar een kennis of familielid. Dan pas ziet hij eerst duidelijk wat het vrouwelijke element voor hem betekent. Want hij mist in zichzelf het vrouwelijke, daarvoor is Mia de aanvulling, of beter, de completering van zijn mens-zijn. Dit vrouwelijke is juist wat hij mist en behoeft. Met recht wordt er daarom gesproken van de vrouw als de wederhelft van de man., Hij heeft Mia zijn bevrediging verklaard alleen reeds door de wetenschap haar te bezitten. Wat hij in haar miste, is door het huwelijk gekomen. Zij is geworden de vervulling van wat hij innerlijk nog niet bezat en to6h bezitten moest om - waarlijk mens te mogen zijn. Zij is zijn rust.

Dan ziet Janus in de verte haar komen.

Zie ze eens fietsen!

Ze weet wel dat het tijd is; dat Janus haar terug verwacht.

Janus gaat het voer voor de koeien aanvegen.

— Zeg, hamsteraar, bromt hij tegen de oude witte, haol jie alles weer op joe an, schelm!

Hij verdeelt met de bezem het hooi langs de koeienhoofden.

- Zó. Daar is Mia.

Alsof zij nieuw voor hem is, begroet haar Janus.

Wat is zij knap, moet hij eerlijk bekennen.

Dat ik zulk een vrouw van God verkreeg!

Zij leest z'n blijdschap van het gelaat. Er groeit een verinniging van haar liefde. Zo is het goed te mogen leven.

In het kort vertelt zij haar wedervaren. De kleine van Slos groeit als kool. De winkelierster heeft een oude schuld bekend; ze huilde als een kind. Of het eerlijk gemeend geweest is, zal de tijd moeten leren.

Janus gaat dan de varkensschuur weer in. Telkens denkt hij aan de schoonheid terug. De schoonheid op zichzelf. Wat is zij ? Is zij goed of is zij kwaad?

Hoe vaak is het hem opgevallen, steeds weer als hij de gewijde geschiedenis las. De schoonheid is een gave Gods. De schoonheid zelve is goed. Want als de gewijde schrijver Sara typeert, dan voegt hij daar onafscheidelijk bij, dat zij schoon van aangezicht was. Van Rebekke zegt hij, dat zij een jonge dochter was en zeer schoon van aangezicht. Zo ook van Rachel, van Abigail, van David en Salomo. Schoonheid van lichaam en schoonheid van gelaat kan samengaan met de vreze Gods.

Dat de religieuze wereld gevoelig is voor de ware schoonheid, is zonder tegenspraak. Maar deze gevoeligheid is klaar, doch vaak ook onklaar.

Janus herinnert zich een onpmerkelijke zinsnede uit de geschriften van Bunyan.

(Wordt vervolgd).

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen