De offervaardigheid in onze Hervormde Kerk

Als we een vergelijking maken tussen de offervaardigheid in onze Hervormde Kerk en die in de Gereformeerde Kerk dan moeten we eerlijk bekennen, dat die vergelijking niet in ons voordeel is. Over het geheel genomen zijn de Gereformeerden ons op dit terrein de baas.

Let maar eens op het aantal predikantsplaatsen in een gemeente. Het is lang geen zeldzaamheid, dat ook op het platteland een Hervormd predikant drie à vier duizend mensen heeft te bearbeiden. Voor dat zelfde getal in een Gereformeerde Kerk heeft men vaak drie of vier predikanten. Het gevolg is natuurlijk, dat zulke gemeenten beter bearbeid kunnen worden.

Wat een grote offervaardigheid wordt er door die gereformeerden aan de dag gelegd!

Zouden er ook oorzaken voor te vinden zijn, dat er in die Gereformeerde Kerken zoveel geld wordt bijeengebracht voor het kerkewerk?

Ik geloof van wel.

Laat ik mogen beginnen met er eens een te noemen.

Toen de Gereformeerden onze kerk verlieten, moesten ze de kerkelijke goederen achterlaten. De jurisprudentie in die dagen is aldus geweest, dat ze van al hun rechten op de kerkelijke goederen afstand moesten doen.

Onmiddellijk moesten ze beginnen om eigen kerken en pastorieën te bouwen. Ze moesten ook het gehele traktement voor de dienaar des Woords bijeenbrengen. Rijkstraktement kregen ze niet. Pastoralia hadden ze niet. Ze zaten in een heel moeilijke situatie. Als ze financiëel er de schouder niet onder hadden gezet, dan zou het werk wellicht zijn mislukt.

De nood waarin ze verkeerden heeft de offervaardigheid geprikkeld. Dit moet tot hun eer worden gezegd.

Hoe staat het nu in sommige gemeenten van onze Hervormde Kerk. Ik ken er een, waar men zoveel kapitaal had, dat men met de verkregen rente, het rijkstraktement en wat zitplaatsengeld kon uitkomen. Er werd dan ook voor de kerkvoogdij niet eens gecollecteerd.

Nu zullen misschien sommige lezers zulk een toestand wel heel mooi vinden. Toch niet lezers! De offervaardigheid van de leden der gemeente komt hierdoor op nul te staan of misschien wel beneden het vriespunt. Men zegt immers: „De kerk heeft geld genoeg; die heeft het niet nodig"!

Ik moet u eerlijk bekennen, dat ik liever werk in een gemeente, waar de kerk schulden heeft. Het is mij een vreugde om mijn eigen gemeente op te wekken tot offervaardigheid om de schulden der kerk te kunnen delgen. En dan mag ik met blijdschap getuigen, dat ook onze Hervormde mensen wel bereid zijn te offeren. Maar het moet worden geleerd.

Als ik dan een vergelijking maak tussen de gemeenten, die tot de Gereformeerde Bond gerekend worden en vele andere gemeenten, dan staan onze Gereformeerde gemeenten zeker niet op de laagste plaats.

En als ik denk aan hetgeen vele Hervormde Kerkvoogdijen voor hunne predikanten doen, dan staat onze Gereformeerde Bond stellig vooraan.

Nu denk ik echter ook aan de financiële moeilijkheden van onze Hervormde Kerk in haar geheel. 't Is u toch bekend, dat de Synode een jammerklacht heeft laten horen. Er zal meer geofferd moeten worden of anders zal de arbeid op velerlei terrein moeten worden ingekrompen.

Een van de eerste oorzaken van het teruglopen van de inkomsten van onze kerk zal wel moeten worden gezocht in de financiële teruggang, waaronder ons gehele volk te lijden heeft.

Daarmee is echter niet alles verklaard. Ik geloof, dat er nog wel zoveel kracht schuilt in de leden van onze Hervormde Kerk, dat het weinig moeite zou baren om enkele tonnen meer bij elkaar te brengen. Wat zou dat betekenen voor het grote getal leden en doopleden van onze kerk!

Maar ziet, daar komt ook een principiële kwestie naar voren. Ons Gereformeerde volk in de Hervormde Kerk heeft geen vertrouwen in de gang van zaken. Wat in heel de reorganisatiebeweging van de laatste jaren wordt gemist, is het streven om terug te keren tot een Gereformeerde orde in overeenstemming met haar belijdenis.

Al ware dit in enkele jaren niet voor elkaar gekomen, dat zou nog zo erg niet zijn. Een kerk, die anderhalve eeuw krank is geweest, kan niet in een paar jaar worden hersteld. Wat echter buitengewoon erg is, is dit, dat de diagnose van de krankheid der kerk niet juist is gesteld. Onze kerk is van de Schrift en van de belijdenis afgeweken en velen, die de toon aan willen geven bij de reorganisatie van die kerk, gaan voort met van de belijdenis af te wijken.

Nu begrijpt ge toch wel, lezers, dat ons gereformeerde volk ook geen vertrouwen kan stellen in alles, wat de leiding aanprijst en onderneemt. Het is weinig geschikt om de offervaardigheid te prikkelen, om de eenvoudige reden, dat de bazuin zo vaak een onzuiver geluid geeft.

Men zou ook nog kunnen vragen, of het niet te breed is opgezet. Al die raden en commissies en vrijgestelde predikanten kosten schatten. Vandaar, dat er tegen deze gang van zaken zowel van rechts als van links wordt geprotesteerd.

Wat zouden wij veel liever willen, dat wij ons met hart en ziel achter het werk van de Synode zouden kunnen scharen, maar nu men van binding aan de belijdenis bij zo velerlei arbeid weinig of niets kan bespeuren, k^n men bezwaarlijk tot liefde en toewijding om te helpen opwekken.

TIMMER.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen