De Puritein van de Hertenpolder

't Is hem bekend, dat ook in de vrome (?) gezelschappen, het Oosters gebruik — dat overigens voor de Westerlingen niet aanbevelenswaardig is, omdat het niet in de aard ligt — de kus als groetenis nog wel voorkomt. Zo gebeurt het wel, dat er een zeer innige man in een kleine kring van mystieken optreedt en het Woord predikt. Hoe? Dat is een nieuw onderwerp. Als hij afscheid neemt van de zusters in 't geloof, omhelzen ze en kussen hem.

Nu keurt John Bunyan deze handelwijze af, want hij ziet er meer in dan een zuiver geestelijke manoeuvre. Hij gelooft dat het vlees er teveel een woordje in meespreekt, want, zegt hij ongeveer: de zuster, die wat lelijk is, wordt gepasseerd.

Janus vindt deze conclusie zeer nuchter en geeft de bekende schrijver van „De Pelgrimsreis" groot gelijk. Hij heeft wel vreemde gevallen gehoord, als zoveel excessen in de geestelijke wereld der vromen. Buitengewoon interessante betogen heeft hij er overigens aangehoord. Ook wat betreft beschouwingen over het huwelijk en de gezinsregeling.

Dan keert Janus zeer weer tot zijn beroep. Hij keurt een groep varkens. Hij schat ze gemiddeld op tweehonderd vijftig pond. Hij zal Moeder raadplegen.

Het laatste hok is leeg.

Altena weet een toom biggen te koop bij zijn neef in Alwaterhof. Als nu de zware groep weggaat, kan Janus de toom" in zijn geheel overnemen.

Dan is de reis één.

Hij gaat naar de keuken en vraagt Mia, wanneer Jelgers denkt te komen.

— Vanavond nog. Janus, antwoordt Mia, als ze haar daagse schort weer voordoet. — Accoord, zegt Janus. Daor rekene we dan mer op.

Dan gaat hij heen om eindelijk eens een hok klaar te maken voor de schapen. Ze hunkeren 's avonds naar een beschutting. 't Is buiten guur en de nachten zijn lang. Wel hebben ze een dikke vacht om hun lijf en de kleine jongens zeggen, dat een schaap de meeste wol aan de buitenkant heeft, maar de dieren hebben hun ogen en hun neus en hun bek. En daarbij, de regen dringt in de wol. Als het Herfst is, is het ook voor de schapen niet prettig meer de lange nachten in regen, weer en wind te moeten doorbrengen.

Als Janus enkele kisten en wat gereedschap uit het hok geloodst heeft, strooit hij er een paar halve bossen stroo in uit.

Dan ontgrendelt hij de deur.

— Siek, siek, siek ! roept hij.

In een oogwenk zijn ze naar binnen gewipt. Vier er van hebben elk twee mooie, dikke lammeren.

Janus trekt de deur naar binnen dicht en grendelt deze.

Met ijselijk grote ogen kijkt de ram hem achterdochtig aan.

(Wordt vervolgd).

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen