De Puritein van de Hertenpolder

Janus luistert. Hij houdt z'n handen op de rug van de stoel.
— Dit laatste nieuws, dat voor mij meer waarde had dan duizend nieuwsbladen uit de wereld, is wel afkomstig uit Schortelveld. Een honderdjarige is daar een jongeling geworden. Hij is door de genade des Geestes zijn zonde, ja, z'n leven moe geworden. Hij is een machteloze geworden. Een zondaar, ja, een oude zondaar van negentig jaar, midden uit de wereld, is opgekeerd en bekeerd. Hij doet niets anders dan de lof van Jezus uitgalmen.
— Dat is het beste nieuws, wat ik mer te heuren kan krijgen, vrouw Aortse. Daor mot ik heen. Da zin me vrinde, die de lof van Jezus uutgalme. Waor zou die zowat wone ?
- Jongen, ik weet 't niet! 't Is in Schortelveld.
-— Hoe heet hie ?
— Hij heet Cornelis Vliet.
— Cornelis Vliet! Ik vien 'm wel. Noe, gao ik.
Hij reikt de oude Moeder in Israël de han
— Dag jongen, sterkte ! Je komt nog eens weer ?
— Zo de Heere wil! Ik bin genege.
In het portaaltje hangt een blauwe handdoek en een stoffer aan een spijker.
— Hè, da's waor, mompelt Janus, daor kan nog wel wat bie hangen.
Hij voelt eens in zijn vestzak. Ja, 't briefje zit er nog in.
Dan rijgt hij 't briefje van ƒ 2.50 aan de spijker en trekt z'n klompen aan.
Morgen, als ze haar kamertje uit wil vegen, zal ze het geld wel vinden.
Met genoegen denkt Janus aan het gesprek, dat hij met haar gevoerd heeft, terug. Wat was ze op 't eerste moment nors en wat stond ze hoog van de toren te blazen. Maar hoe duidelijk bleek het ook nu weer, dat de Heere de zondaars te sterk is. Dat Zijn Woord een machtig wapen is, ja, doorgaat tot de verdeling der ziel en des geestes.
Meermalen ondervond, Janus het, dat de Heere ter rechter tijd een woord geeft om te preken. En dit woord is dan ook met macht. Zo heeft hij wel eens tegen een ontmoeting opgezien en naderhand bleek 't zo geweldig mee te vallen. Als maar die genade doorleefd wordt, dat men niets van zichzelf verwacht en alles van God, dan is het einde altijd goed.
Als Janus de werf op komt rijden, is Mia juist naar de kippenhokken geweest.
Ze geeft de sleutels aan Janus.
En — zegt ze, ~ hoe is 't gegaan ? — Best, is zal 't je zó vertellen, Mia.

XVIII. HET ERFDEEL DES HEEREN.
Janus werkt met 't knechtje op de weide. Daar zijn enkele gedeelten, die wat hol lig­gen, daar moeten greppels in gegraven worden, zal het overtollige water voldoende naar de sloten afdrijven.
   De boer hanteert de spade en steekt die schuin in de grond, precies langs de gespannen draad. Dan gaat hij weer terug, als hij de draad aan het eind verzet heeft en Piet zijn voorbeeld heeft gevolgd.
   Nu kan het knechtje ook aan de slag. Met een mestvork prikt hij de los gekomen graszode uit de greppel, die door het steken van Janus is ontstaan.
    Hij begint in het midden, en als hij bij de sloot komt en de laatste zode weghaalt, stroomt het zwarte water met gang door de greppel.
   Janus moet hard werken, wil hij de jongen vóór blijven. Hij moet een dubbele gang maken langs dezelfde greppel. Rechts en links.
   Maar de jongen is bezig. Ook als hij de sloot baggert, is hij bijna nooit stil. Hij moet iets zeer bizonders hebben, iets aparts, om zijn aandacht aan te wijden,
overigens is hij altijd actief.
   Het is bekend, dat het slootbaggeren een gehaat ambacht is, waar de meeste jongelui een hekel aan hebben. Doch Piet van Wezel klaagt er nimmer over. Hij weet voorlopig nog niet beter.
—• Je bent met één werk vrij, zegt hij, en daarmee spreekt hij een volkomen waarheid uit.
De wind is zacht. De warmte van het andere weer zit er in.

(Wordt vervolgt)

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen