SAMEN ZIEK

Tegenwoordig kunnen we in de kerkelijke pers telkens de uitdrukking vinden, die we boven dit artikel hebben gesteld. Of men leest ook wel eens deze variant: mijn ziekte is uw ziekte en uw ziekte is mijn ziekte.
   Misschien dat sommige lezers van De Waarheidsvriend deze uitdrukking nog zo kwaad niet vinden. Zegt niet de apostel Paulus, dat we allen gezondigd hebben en de heerlijkheid Gods derven, en dat we alleen om niet kunnen gerechtvaardigd worden door de verlossing, die in Christus Jezus is.
   Ja, lezers, als er dit mee bedoeld werd, dan zouden we ons over een dergelijk geluid in de kerkelijke pers moeten verblijden. Ik vrees echter, dat men onder die uitdrukking ,,samen ziek", in de kerkelijke wereld van thans wat anders verstaat. Ik geloof, dat men er de richtingsziekte mee bedoelt.
   De mannen van de Gereformeerde Bond lijden volgens de middengroep van onze kerk aan de ziekte van het sectarisme ; de vrijzinnigen lijden volgens hun mening weer aan oppervlakkigheid inzake de geloofswaarheden van de Heilige Schrift.
   En zo zouden we kunnen voortgaan met allerlei richtingskrankheden op te sommen.
   Nu luidt het advies, om voorlopig al die zieke richtingsmensen maar bij elkaar te laten zitten. Het moet maar eens uitzieken.
   Men is er dan ook tegen, om nu reeds iemand van enige functie in de kerk uit te sluiten. Op de classicale vergadering te Gouda is mij dit op de 14de Februari opnieuw duidelijk gebleken. Enige confessionele predikanten stelden in de classicale vergadering voor, om ook een vrijzinnige in het classicaal bestuur te benoemen.
Zo doet de synode het immers ook.
   De synode zegt te willen leven in gemeenschap met de belijdenis den vaderen, maar ze benoemt zowel orthodoxen als vrijzinnigen.
   Op de classicale vergadering werd beweerd, dat vrijzinnigen zowel als orthodoxen naar eer en geweten allen willen verklaren te leven in gemeenschap met de belijdenis.
   Dat heet nu het nieuwe begin van het werk des Geestes in onze kerk. Ik moet me er over bedroeven.
   En degenen, die getuigen tegen het onwaarachtige van zulk een houding tegenover de belijdenis, worden met een kluitje in het riet gezonden.
   Men verwacht! het van het kerkelijk gesprek. Al die zieke predikanten en ouderlingen moeten weer bij elkaar komen om het gesprek aan de gang te helpen. Samen moeten ze de waarheid trachten te vinden.
   Dus de waarheid moet nog gezocht en gevonden worden. Is de waarheid misschien óók al ziek ? Maar in 1 Tim. 1 vs. 10 schrijft toch de apostel Paulus reeds : ,, en zo er iets anders is tegen de gezonde leer", en in 2 Tim. 4 VS. 3 lees ik : ,,Want daar zal een tijd zijn, wanneer ze de gezonde leer niet zullen verdragen ; maar kittelachtig zijnde van gehoor, zullen zij zichzelf leraars opgaren naar hun eigen begeerlijkheden" ; en in Titus 1 VS. 9 staat geschreven : ,,die vasthoudt aan het getrouwe woord, dat naar de leer is, opdat hij machtig zij, beide om te vermanen door de gezonde leer en om de tegensprekers te wederleggen". En in Titus 2 VS. 1 vermaant de apostel Paulus : ,, Doch gij, spreek hetgeen der gezonde leer betaamt".
In al deze woorden der Heilige Schrift beluister ik een heel ander geluid. De apostel Paulus heeft tegen de dwaalleraars van zijn tijd nooit gezegd, dat zij en ook hij samen ziek waren en nu de gezonde leer moesten gaan zoeken.
   Neen, hij is begonnen met onmiddellijk te zeggen, dat er een gezonde leer was, en hij was er zó van verzekerd, dat hij die gezonde leer bracht, dat hij durfde te schrijven aan de Galaten : „Doch al ware het ook, dat wij of een engel uit de hemel u een evangelie verkondigden buiten hetgeen wij u verkondigd hebben, die zij vervloekt".
Dat is een heel ander geluid dan „samen ziek" en nu samen de waarheid gaan zoeken.
Met de invoering van de nieuwe kerkorde staan we aan het begin van een nieuwe periode - zo leest men.
   Inderdaad maakt men zich op om de wijzers van de klok maar eventjes meer dan zestien eeuwen terug te draaien.
   Mag ik eens een voorbeeld noemen ?
Wat is er in de eerste eeuwen van de Christelijke kerk door het christelijk denken over de openbaring van de goddelijke drieeenheid geworsteld. Immers heeft de Heere zich zowel in het Oude- als in het Nieuwe Testament geopenbaard als de drieënige God. Dat was geen dogma, maar dat was openbaring.    
   Over die openbaring heeft de kerk nagedacht en onder de leiding des Geestes heeft ze haar gedachten over die openbaring van de triniteit in woorden uitgedrukt. En zo kwam zij tot de formulering van het dogma van de goddelijke drieëenheid.
Wat wil men dan nu ? Moet de kerk dan weer opnieuw aan de arbeid van het theologisch denken, om misschien een streep te zetten door de arbeid van de kerk over dit gewichtige openbaringsstuk, om langs de weg van wijsgerig denken misschien tot heel andere conclusies te komen ?
   Moeten we artikel voor artikel van de Ned. Geloofsbelijdenis weer gaan herzien ? Alleen dan, wanneer er theologen mochten gevonden worden, die, de belijdenis toetsend aan het Woord Gods, tot de conclusie mochten komen, dat ze op enig punt in strijd is met de H. Schrift, dan zou ik stellig zeggen, dat herziening van die belijdenis noodzakelijk was. Maar nu ik telkenmale weer vol bewondering sta voor dat grote feit, dat die belijdenis steeds conform de Heilige Schrift is, wens ik ook voor die belijdenis te bukken. Ik behoef niet meer naar de gezonde leer te zoeken. Die gezonde leer is er. Die gezonde leer laat op het stuk van de zahghcid onzer arme onsterfelijke ziel niets aan duidelijkheid te wensen over.
   Die belijdenis onzer vaderen riekt naar de rook van de brandstapels. En als die gezonde leer er dus is, dan ligt de ellende van de kerk niet in het feit, dat we samen de objectieve waarheid nog niet gevonden hebben. Neen, dan ligt het veeleer hierin, dat men voor de gezonde leer, die er reeds is, niet meer wil buigen en bukken. Nu denkt men zichzelf een weg uit, die aangenamer is voor vlees- en bloed.
't Is daarom, dat we ons over de nieuwe koers niet verblijden, maar bedroeven. Er zijn er helaas, die liever met Pilatus blijven vragen : Wat is waarheid, dan dat ze met de apostel Paulus mogen getuigen, dat God voor de gezonde leer, die Hij heeft geopenbaard, hun oog heeft geopend, zodat zij die door de leiding van de Heilige Geest, tot hun eeuwige zaligheid door het geloof mo­gen omhelzen. 

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen