„Tsjerke en Toer"

In de 3de jaargang, no. 5 van het Gemeenteblad van de Ned. Herv. Gemeente te Dronrijp vond ik de volgende overdenking :

Hemelvaart.

   Men kan niet zeggen, dat de Hemelvaartsdag „populair" is. O ja, als uitgaansdag, als dag voor meetings of massale samenkomsten, is hij wel gewild, zeer gewild zelfs, maar als specifiek-Christelijke feestdag is hij niet erg meer in tel, ter linker- zo min als ter rechterzijde.
   Dat „weerspiegelt zich ook" (aldus schrijft de orthodoxe hoogleraar Van Niftrik in één zijner boeken) „in de opkomst van het kerk- „volk in de godsdienstoefeningen op de Hemelvaartsdag. De kerken zijn vrij leeg, en menige dominé is daar niet rouwig om, want zijn preek is slechts met grote moeite de vorige dag klaar gekomen en zijn woorden kunnen nauwelijks zijn eigen verlegenheid verbergen".
   Ongetwijfeld hangt dit alles samen met de problemen, die besloten liggen in het Hemelvaartsverhaal (Handelingen 1 vs. 4 tot en met 11). Er rijzen vragen, als men hoort of leest, dat Jezus „voor de ogen Zijner discipelen opgeheven werd en dat een wolk Hem heeft onttrokken aan hun blikken".
   Wat moet men hiervan denken? Vindt dit vreemde verhaal zijn oorsprong in de fantasie van min of meer overspannen mensen? Of berust het op een visioen, dat die oudste Christenen gehad hebben? Of is het enkel Oosterse verhaaltrant die niets anders beduidt dan te laten uitkomen, dat het definitieve, het onherroepelijke van Jezus' heengaan toen eerst recht tot de discipelen doorgedrongen is?
   Het een zowel als het ander is mogelijk. Doch laten wij niet voorbarig zijn. Er zijn tenslotte nog altijd „verborgenheden".
   Misschien wordt het mysterie van Hemelvaart ons eenmaal onthuld of aannemelijker gemaakt door de parapsychologie, die jonge, door heel velen nog verachte en door niet weinigen geschuwde tak van wetenschap, die zich bezig houdt met bestudering van de verborgen krachten en vermogens der ziel.
   In elk geval : Hemelvaart — naar zijn diepe zin opgevat — betekent afscheid. Maar het betekent ook : nieuw begin, opdracht. De discipelen en vrienden van Jezus mogen een tijdlang in onzekerheid hebben verkeerd omtrent hun verdere leven, lange tijd heeft dat niet geduurd. Al heel gauw na de dood huns Meesters zijn zij tot klaarheid gekomen en hebben zij begrepen, dat Diens blijvende opdracht luidde : „Gij zult Mijn getuigen zijn te Jeruzalem, als in geheel Judea en Samaria, en tot aan het uiterste der aarde". (Hand. 1 VS. 8).
   Wij weten, hoezeer zij zich van die opdracht gekweten hebben, anderen (ook ons!) ten voorbeeld en ten zegen. Hun leven moge ons ter navolging strekken. Want Christus' opdracht geldt onverkort en onverzwakt ook voor ons : Gij zult Mijn getuigen zijn, overal en te allen tijd !

Tot zover dit stukje.

Lezers, wat zegt ge er van?
Is dat misschien óok al een taal, in overeenstemming met Schrift en Belijdenis? En dan doet men in onze dagen net of er geen richtingen meer zijn!

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen