DE PURITEIN VAN DE HERTENPOLDER

   Nu is het zo, over die gemeente in zijn geheel gedacht, dat zij als Gods gemeente beschouwd móét worden uit Bijbels standpunt. Wie dan een onwaardig lidmaat der Christelijke kerk is, die draagt zelf de verantwoordelijkheid.
   Janus zal niet kunnen vallen over één van die allen, 't Is genade, als men een levend en oprecht lidmaat mag zijn van Gods Kerk.
   De Pauwejanen zijn buitengewoon zwaar in de leer, maar 't is zeer de vraag of Christus onder hen zou kunnen verkeren.
   Sommigen blijven met een koud hart staan bij het woord der profeten : Eén uit een stad, en twee uit een geslacht. Maar zal het woord van Christus hen niet gelden, dat het Sodom en Gomorra verdragelijker zal zijn in de dag des oordeels, dan hunlieden? Zal het hen niet gelden? Want om uw ongelovigheid en hardigheid des harten zult , gij sterven. Ja, ze dwalen en zitten in het net, waaruit God alleen verlossen kan.
   Hoe goed, hoe profijtelijk is die overgave des harten, ingewonnen door de Geest Gods voor dat eeuwig Koninkrijk. Hoe goed is die Evangelische vrijheid der kinderen Gods voor het leven in deze tijd en hoe zalig in de toekomst der eeuwigheid.
   Op de Vaartweg komt de oude, stramme hofhond Cato Janus tegemoet strompelen.
   Janus stapt van zijn fiets.
   — Cato, wat is ur jong? zegt hij meewarig. Hij ziet de troosteloze blik van het beest. Een traan rolt het dier over de neus.
Als Janus 's avonds de schuren sluit en bij Cato gaat kijken, ligt het trouwe dier dood in het hok.

XXI. HET HEILIGE WERK. 
   Henk Gieson is een bizondere, maar ook zeer duidelijke illustratie van sommige mensen, die door een los leven zich overgaven aan ongeregeldheden, waardoor hun gezondheid werd geknakt en voorgoed gebroken.
   Aldert van Janna heeft Gieson meegemaakt, al de zestien jaren dat deze op de hoeve aan de polderweg gewoond heeft. Nooit hoorde hij een sympathiek woord van hem.
   Over 't weer sprak Gieson altijd alsof dal in zichzelf een boosheid was. Bijna nooit was het hem eens goed. Als het regende in zijn hooi, of in andere dingen hem tegenliep, dreef hij vrouw en kinderen door zijn gekaffer in een hoek. Veel geduld heeft Aldert aangewend om met zijn buurman op goede voet te blijven leven. Totdat hij het te slim maakte in de streek, door allerlei lasteringen omtrent Janus Veldstroo te fantaseren en te verspreiden. Toen heeft Aldert getoond wie hij was, en hoe hij over Gieson dacht. Toen heeft hij, trots de onkunde en onwil van het gros, dal maar al te grif de onbeschaamde leugens van Gieson geloofde, toen heeft hij getoond de zijde te kiezen van Janus, voor waarheid en rechtvaardigheid. De zijde van hen, die in hun leven betonen dat het geloof in God in verzet komt met de geest der wereld. De geest der wereld druist in tegen de leer en de mening der Heilige Schrift. De geest def wereld kent geen barmhartigheid, is vreemd aan de christelijke liefde, kent enkel de macht en goede wil van de mens en erkent zijn streven. Wat niet mee kan moet verdwijnen. Dit is de actie van een verborgen georganiseerde aanval op de waarden van het christendom.
   Liefde is het hoogste. Uit alle daden van de enkele mens is deze daad het schoonste, waar deze liefde de ondergrond van is.
   Janus heeft slapeloze nachten doorgemaakt toen hij de lastercampagne van Gieson tegen zich gericht zag. Aldert weet dat ook.
   Eens op een avond, wat was Janus er toen ongelukkig aan toe geweest. Mia had het van een meisje, bij wier ouders zij een boodschap gedaan had, gehoord. Het kind vertelde het zo argeloos weg. Zij had het op school gehoord van de andere kinderen.
   De boer van „Amezone" had een zware boete gekregen, omdat hij water bij de melk had gedaan en deze afgeleverd aan de fabriek.
   Nog voelt Janus de zeert in z'n spieren, toen hij de koeien krampachtig molk, al maar peinzend over het werk van mensen.
   Mia had 't eerst willen verzwijgen, maar Janus zag dat zij met iets zat. Zij kon het niet ontkennen. Toen preste hij haar, dat ze het zeggen zou.
   En ze vertelde het hem.
   Daaraan denkt Janus nu, en toch, de bitterheid is geweken. Hij heeft gans geen wraakgevoelens. De Heere heeft voor hem gestreden. Hij mag stil zijn. Maar hoe is een mens ? Daar leg je je zo niet bij neer ! Alles moet worden doorgemaakt. Een mens is geen stok en geen blok. Hij gaat even op het bankje zitten, om het zand uit z'n klompen te halen.
   Er komt iemand aanlopen over het grintpad bezijden 't huis.
   Het is Aldert van Janna. Hoe makkelijk komt hij hier. Het is voor de bewoners van „Amazone" niet vreemd als hij komt. En omdat het voor hen niet vreemd is, daarom is het voor Aldert zo makkelijk. Hij houdt Janus als de vriend zijner ziel. En Janus houdt van hem omdat hij oprecht is zonder weerga. Aldert is te eenvoudig om slinks of benepen te zijn. Hij heeft niets achter zijn elleboog en hij komt het best tot zijn recht, wanneer hij weet dat er eerlijk met hem wordt omgegaan.
   — Denkt ge aan Gieson ? vraagt Aldert, zonder te groeten aan Janus, die met een mes op het bankje de grond uit z'n klompen peutert.
   — Hê Aldert, bi-jie daor jong !
   Janus blijft peuteren in het uiterste van z'n rechterklomp.
   — Ik vraag je wat boer, zegt Aldert, alsof hij de reden voelt waarom Janus geen aandacht aan hem schenkt. Het is, omdat hij iets vraagt, wat Janus bevestigend moet beantwoorden.
   Janus antwoord niet direct.
   — Is het dan zo ? Je wist dat Gieson ziek was. De kwelgeest is nu dood

(Wordt vervolgd)

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen