DE PURITEIN VAN DE HERTENPOLDER

   Mer ur ligt wat in. Alles ligt er in. Gesproke over andacht op Christus. Bie een vrome in de lande kwam us een goed vriend in 't geleuf. Hie had al bezeuk en zo bleve ze allebei de gasten. De gastheer ha mer één bed en zo sliepen de vrienden die nacht bij elkaar. Op een uur van de nacht peinsde de ene gast over een zeker heilsfeit, waor elke geleuvige ut hoogste belang in stelt, ok in de nacht.
Hie is zo vrie z'n vrind wakker te maoken en er mit hum over te praoten. Mer de vriend dreit z'n eige um en snorkt weer deur.
   Dan ontdekt die ene ontsteld : ut is een dooie!
   Ik neum deze geschiedenis mit opzicht op die boer, die schieluk uut 't bed was um veur z'n buurman de dokter te haole.
   Ok zien we hieruut hoe bitter 't is, rechtzinnige belijders te ontmoete, die in hun leve betone vieaanden van ut kruus van Christus te weze en van de practijk der godzaoligheid niks motte heii. En juust dit maokt de leer der waorheid pas van weerde veur de pursoonlukke mins en veur ieder, wanneer 't beleefd wordt.
   — De Joodse leraars, zegt Moeder, voor zover ze bij de Wet Gods bleven, hadden een rechtzinnige leer, maar nu zij niet overeenkomstig de leerstukken leefden, verachtten zij God door de overtreding der Wet. En zo werd daardoor de Naam des Heeren onder de Heidenen gelasterd.
   — Van die heidenen gesproken ; deze stellen Spinoza, Descartes, Servet, Arrriinius en andere apostelen van de duivel, soms in de schaduw, merkt Mia op, terwijl zij haar jongen gaat halen.
   Janus glimlacht om haar rake typering. Mia heeft meer zulke gezegdes. Hij gelooft vast dat zij dat gedicht van zoeven, ook zelf gemaakt heeft, want hij meent stellig hetzelfde verhaal in proza gelezen te hebben op een kalenderblaadje van Honingdroppels.
   Hij zal eens polsen.
   Eén ding is zeker. Er is maar één Mia Windvang, en dat is zijn vrouw.
   Dat zij van afkomst van die andere soort was, heeft hem nooit verhinderd haar van harte lief te hebben, ook, omdat zij zich volkomen had aangepast aan 't werkelijke leven, zoals dat ook in de polder geleefd wordt door hen, die het leven liefhebben en hun daden beheersen.
   Zij heeft eens in een zeer intiem gesprek gesproken over haar Moeder. Haar Moeder, die haar het leven schonk en haar aan heur borst heeft gevoed. Die het volk van haar gemeenschap ontvluchtte, omdat zij gegrepen was door de macht van het vrije en avontuurlijke leven.
Maar in Mia was het bloed van Moeder's geslacht ontwaakt, het werkende volk, gebonden aan haar plicht en om vrijheid te vinden in gebondenheid aan de dagelijkse taak. Vrij geworden in het arbeidzaam zijn. Plichten liefhebben, en dan de voorrechten genieten.

No. 106 (Wordt vervolgd)

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen