EEN DOMINE VERTELT

XII. DE PREEK

   Wij aarzelen niet met te zeggen, dat wij zoiets een malle vertoning vinden, dit dus onmogelijk in ernst kan worden opgevat. Een dergelijke maatregel zal zeker niet medewerken om het kwaad tegen het zevende Gebod te stuiten.
   Het gaat niet om het redden van de een of andere oude, gebruikelijke vorm. Het gaat er niet om, dat die Kerkeraad hier zijn naam redt, dat hij maar niet zo „luchtigjes" over een dergelijke zaak heenstapt. Maar het gaat hierom, dat de jonge mensen ernstig en terdege, ook lang van tevoren voor de zonde gewaarschuwd worden. Dat zij ook in de kerk in de prediking mee betrokken worden, opdat zij niet het gevoel krijgen, dat zij ei eigenlijk niet bij behoren.
   Helaas, daar is in sommige Gemeenten veel te veel verwaarloosd inzake de jeugd. Daar moet maar gepreekt worden, zo menen de Broederen, diep, dieper, diepst ; maar de jeugd zit er onder en begrijpt er niets van. Moet de Kerk aldus daar niet ontaarden en meer en meer verstenen?
   In het kerkelijk trouwen kan zich ook wel eens een ander geval voordoen, waarin de ambtsdrager bijzonder heeft toe te zien. Bedoeld is het geval, waarin de man een gescheiden man was of de vrouw een gescheiden vrouw, of wanneer zij het beide waren. Ik zeg niet, dat het dan altijd even duidelijk is, hoe wij te handelen hebben. Wanneer het vaststaat, dat de ontbinding van het eerste huwelijk buiten hun schuld was of viel, dan mag ook hier de kerkelijke bevestiging van het tweede huwelijk wel plaats hebben.
   Is echter het geval van overspel aanwezig, dan mag de Kerk haar sanctie daar zeker niet aan verlenen, volgens Christus' Woord in Matth. 19 VS. 3—9.
   Niet alles, ja, lang niet alles wat wettig gescheiden is naar de burgerlijke wet, is daarom voor God gescheiden. Niet alles wat naar de burgerlijke wet (weer) verenigd is, is daarom door God verenigd. Hier kan de burgerlijke wet soms vierkant in gaan tegen Gods Wet en de Kerk en haar dienaren hebben zich niet te lenen voor een kerkelijke plechtigheid, wanneer daar een man en een vrouw de Heere in het Aangezicht slaan. De Kerk blijve daar buiten, uit protest.

   Overigens is het vaak zo'n groot verschil, hoe twee mensen trouwen. Of zij trouwen voor het aangezicht des Heeren of zij doen dat niet.
   Een groot dichter heeft gezegd, dat huwelijken in de hemel worden gesloten. Deze uitspraak wordt in veler huwelijkssluiting en leven tot een bespotting. Men zou ook wel kunnen zeggen : hoevele huwelijken worden in de hel gesloten. Van wederkerige liefde menigmaal geen sprake. Wel van financiële berekening door wederzijdse families. Van een klaar maken der dingen buiten 't paar om. Of ook weer van verbintenissen, waarin de ouders niet werden gekend. Waarin men niet vraagt naar elkanders religie, omdat men het zonder God wel meent te kunnen stellen.
   Een waar christelijk huwelijk wordt wel in de hemel gesloten. Dat is dan voor des Heeren Aangezicht. Dat is naar Zijn welbehagen en men mag geloven, dat het Gods leidingen zijn, wanneer men aldus elkander ontmoet en gevonden heeft. Dat besef moet er van meetaf liggen : het is de Heere, Die ons beider wegen tezamen bracht. Dat ontroert. Dat maakt klein. En maakt men dat met elkander door, dan blijft dat voor het leven de meest hechte band.
   Nu beweer ik niet, dat alle paren het ook van tevoren gevoeld hebben of meteen voelen, wanneer zij bij de Evangeliedienaar komen, om de kerkelijke Bevestiging te vragen. Och neen, in bepaalde kringen vindt men immers, dat het ook wel mooi staat, om in de kerk te trouwen, als een soort kerkelijke „show" van bruidsjapon met toebehoren.
   Dat moet er bij velen nu eenmaal zo bij komen en men onderwerpt zich dan gedwee aan deze vorm, ook al heeft men er zelfs niet de minste behoefte aan, om nog een Woord Gods op zijn levensreis mee te nemen.
   Er zijn wel eens van die symptomen, waaruit het direct al enigszins kan blijken, dat het bij het paartje niet diep zit ; althans de godsdienst niet. De onwennigheid, waarmee zij in het kerkboek kijken en zelfs nog de te zingen verzen moeten opzoeken, terwijl die verzen toch zó bekend zijn, dat schoolkinderen ze al leerden. Of ook bij het verlaten van het bedehuis vergeten zij de Bijbel wel eens, die zij pas van de Kerkeraad ontvingen. Al kan dit ook voorkomen uit zenuwachtigheid. Er zijn in de grote steden wel erger dingen gebeurd. Het is wel voorgekomen, dat Bijbels, uitgereikt bij de Huwelijksbevestiging, drie weken later werden terug gevonden in de boekenstalletjes op de markt. Dan vraagt men zich toch wel eens af : Waarom trouwden zulke mensen in de kerk?
   Het is maar goed, dat de Evangeliedienaar dergelijke dingen van tevoren niet weet. Hoort hij het later, dan kan hij voor het vervolg gewaarschuwd wezen en dienovereenkomstig handelen.
   Zo kan men het meemaken, dat de trouwstoet heel deftig met auto's kerkwaarts rijdt ; dat de bruid in het wit gekleed en zelfs gesluierd is, en dat de collecte voor de kerk 65 cent opbrengt.
   Daarna ben ik maar zo vrij geworden, om het eerst aan het bruidspaar te vragen, vooral wanneer zij kosteloos wensen te trouwen : „Hoe trouwt u? Per auto? Zo ja, hoeveel auto's? "
   Wanneer dan 't antwoord klonk : „Drie!" dan merkte ik op : „Is het dan niet beter, dat gij niet kosteloos trouwt? Nu moet er toch ook voor armen en kerk wat meer betaald, opdat het tenminste behoorlijk is. De Kerk biedt u ook een Bijbel aan. Het is niet in orde, dat zij er nog geld op toe moet leggen.
   Intussen blijft de huwelijksbevestiging een schone gelegenheid om de gehuwden er op te wijzen, hoe zij hun leven met de Heere hebben te beginnen, opdat zij zonder Hem het leven samen toch niet ingaan. Want één mens zonder God is al vreselijk genoeg. En dan twee in bond!
   Het is tijd, om dat te zeggen, wanneer het nodig is. En dit mag, Gode zij dank, worden verklaard, dat het meer dan ééns is geble­ ken, hoe een goed woord hier op een goede plaats viel. En dat dan vaak, waar men het nooit had gedacht.
   Het is immers een aangrijpend ogenblik in het leven van twee gelukkige mensen. Dan zetten beider zielen zich wel eens tot luisteren zoals nooit tevoren. De Kerk leve dan met deze gelukkigen mee in de persoon harer leraren en van enkele ambtsdragers uit de Kerkeraad ; het kan tot eeuwige zegen zijn. Vooral wanneer men mag veronderstellen, met het oog op hun trouwe opkomst in Gods huis en ook op hun wandel, dat het echtpaar kerkelijk meeleeft, dan zal de Evangeliedienaar er onwillekeurig nog meer zijn hart in leggen, althans is dit werk hem dan nog groter vreugde. Hij kan zich, naast de ouders, als een geestelijke vader voelen over die twee mensen, die daar geknield neerliggen ; die bij hem jaren lang catechiseerden en onder zijn leiding belijdenis des geloofs aflegden. En hoe het nu in het latere leven ook moge gaan, dit ogenblik is hun althans heilig en plechtig en het blijft hun vaak onvergetelijk.
   De zegen Gods in Christus is over hen gezongen en gebeden.
   De huwelijksbevestiging van ouderen of van hen, die al eerder gehuwd waren, neemt als het ware nog weer een aparte plaats in.
   Ik herinner mij nog die man van 79 jaar, die met zijn bruid van 53 nog heel vrolijk om huwelijksbevestiging vroeg. Ik heb niét geweigerd, maar wel een tekst daarbij gekozen, die meer op de grote toeloop en op het aantal nieuwsgierigen sloeg.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen