DE HOFNAR VAN GELRE

EEN VERHAAL UIT HET BEGIN DER ZESTIENDE EEUW

   Veertien dagen geleden ontving zijn klooster bezoek van een bedelmonnik uit Den Haghe. Bernardus — zo is de kloosternaam van de jonge monnik — voelde zich aanstonds tot de vreemde broeder aangetrokken en deze tot hem. Menig uurtje sleten zij samen in Bernardus' cel. En tot hun voldoening merkten beiden, dat zij op het stuk van de „nye lere" ongeveer hetzelfde dachten en gevoelden.
   O, mijn jonge vriend" — zeide de oudere broeder eens — „ik heb vaak innig medelijden met de ongelukkigen, die om hun eerlijke overtuiging worden vervolgd en dikwijls zo vreselijk getormenteerd. Hier in Gelderland is die vervolging nog niet zo streng : hertog Karel heeft dat venijn nog niet zo ingezogen, omdat hij zich weinig met godsdienstzaken inlaat, een en al soldaat die hij is ; ook in t Sticht wordt men er nog niet zo erg mee gebruid ; maar fluks zal het daar ook anders worden, nu keizer Karel van zijn HoogEerwaarde het wereldlijk gezag over het bisdom en het Oversticht heeft gekocht. Want waar hij de scepter zwaait, och lacy! daar gaat het met de Lutheranen op een „vergane" ; want daar wordt de heilige Inquisitie ingevoerd, al schendt hij ook de privilegiën des lands. Och, arme, die Inquisitie! Hollanders en Vlamingen weten wat die beduidt!
   Maar hoe men ook over die ketters moge denken, ze hebben moed en geloofsvertrouwen : enkelen uitgezonderd, gaan ze als tot een „chier" de wrede tormenten en de dood tegemoet.
   Laat ik u een sprekend voorbeeld vertellen.
   In het laatst van November van verleden jaar werd een weduwe, uit Monnikendam, Wendelmoet Claesdochter geheten, gevankelijk naar Den Haghe overgebracht. Zij was van ketterij beticht en werd daarom tot de vuurdood verwezen. Toen ze op de brandstapel stond, hadden de priesters, die haar begeleidden, medelijden met de jonge vrouw. Ze knielden voor haar neder en smeekten : „Zeg, dat ge in bekoring van de Boze zijt gevallen, en herroep ds ketterij! Vrees toch de dood, want die is zo catijvig!" Maar kalm antwoordde zij : „Ik vrees de dood niet ; in eeuwigheid zal ik die niet smaken, want Christus heeft die voor mij geleden. Die heeft immers gezegd : „Zo iemand Mijn Woord houdt, die zal de dood niet zien in eeuwigheid".
   Daarop nodigde men haar uit, nog eenmaal te biechten, maar ook dat vond zij niet nodig. „Ik ben reeds gestorven" — sprak zij —, „maar Gods Geest maakt mij levend. Intussen heb ik penitentie gedaan aan mijn lieve Heere Jezus Christus, die mij genadig van al mijn zonden absolutie heeft geschonken. Is er iewers een van mijn naasten, die ik moge beledigd hebben, dan bid ik ootmoedig, dat hij mij vergeving schenke".
   Nu hielden de priesters haar het kruisbeeld voor. Zij wendde echter het gelaat af en zeide: „Ik erken die houten Zaligmaker niet, wèl Hem, die in de Hemelen zit aan de rechterhand Gods, des Almachtigen Vaders".
   Toen liep zij vromelijk op de worgpaal toe, deed zichzelf het koord om de hals en stak zonder schroom het zakje met buskruit in haar boezem. Haar laatste woorden waren : „Vroeger heb ik gedwaald, nu ben ik op de rechte weg en blijf bij God".
   „Zie, waarde broeder, dat noem ik geloofsvertrouwen, wat anderen er ook van zeggen mogen. Wat dunkt u : zouden zulke ketters niet geruster voor God en de Heiligen kunnen verschijnen dan menig broeder onzer orden? "

(3) (Wordt vervolgd).

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen