DE HOFNAR VAN GELRE

   Bernardus gruwt van dit alles. Slechts enkelen, meer ingetogen en ernstiger, ziet hij de beker weigeren, hij zelf weigert ook. Wel wordt hem spottend een kroes voorgezet, doch hij doet of hij niets bemerkt.
   O, hier zó onder een troep spotters en ijdelheidsmensen te moeten verkeren! Mocht hij maar heengaan! Heengaan voor goed, ver weg! Maar neen, aan heengaan mag hij nog niet denken: ginds staat de lessenaar; het is deze week ziJ7i beurt om daar des avonds de broeders wat voor te lezen. Hij overlegt, of hij deze avond maar niet de stoute schoenen zal aantrekken en het botweg weigeren; doch telkens verwerpt hij die gedachte: hij wil onderdanig en gehoorzaam blijven tot .................
   „Broeder Bernardus!" roept op eens de prior.
   Als uit een droom ontwaakt de aangesprokene.
   „Broeder Bernardus", gaat de prior voort, „gij hebt uw maal reeds genuttigd, naar ik zie; wees zo goed terstond uw leesbeurt te vervullen".
   Zwijgend en met neergeslagen blik staat de jonge monnik moeizaam op en begeeft zich naar de lessenaar.
   Wat zal 't nu zijn? De prior heeft hem niets opgegeven. Verscheidene boeken liggen hier bij de hand. Hij zoekt. Zal 't een mirakel zijn van de heilige Antonius? Neen, dat niet. Iets uit hst leven van St-Joris, of St-Christoffel, St-Catharina of St-Crispijn? — Wacht, daar vindt hij iets; 't is een kleine boeske, hem welbekend; „De navolging Christi", van de Zwolse monnik Thomas a Kempis; 't is een Hollandse overzetting van „De imitatione Christi".
   Hij bladert en bladert. Weldra wordt een hoofdstuk gevonden, voor deze avond uitnemend geschikt.
   O! hoe vurig wenst, ja, bidt hij, dat deze eenvoudige, ernstige en gevoelvolle woorden de verstokte harten der broeders mogen treffen! Hij kijkt op en wacht. Dan, als om opeens de vrolijkheid van nog enkelen uit te bannen, begint hij met duidelijke stem en bijzondere nadruk: „Over het oordeel en de straffen der zondaren".
   't Treft doel. Ook de laatste lachers zien opeens onthutst op. Die taal is dan ook wat vreemd voor de broeders. Meestal is 't maar de beschrijving van het een of ander mirakel, door een heilige verricht of met zekere reliquie voorgevallen, dat als voor de leus met raffelstem wordt opgelezen. En nu dit!
   Bernardus, wel bemerkend, hoe groot de indruk dezer woorden op zijn toehoorders is, neemt zich voor, die indruk nog te versterken en met heilige ernst en bedaarde stem gaat hij voort:
   „Let bij alle dingen op het einde en op hoedanige wijze gij zult staan voor de rechtvaardige Rechter, voor wien niets is verborgen; die niet gepaaid wordt door geschenken en geen verontschuldigingen aanneemt; maar oordelen zal wat rechtvaardig is. O, catijvige en onverstandige zondaren, wat zult gij God antwoorden, die al uw zonden kent; gij, die somwijlen vreest voor het gelaat van een toornig mens? Waarom dan zijt gij niet bezorgd voor u zelf tegen de dag des gerichts, wanneer niemand door een ander zal kunnen verontschuldigd of verdedigd worden, maar elk zijn eigen pak zal dragen? "
   Tot zover hebben de monniken de lezer rustig laten vervolgen, hoewel het hun duidelijk is aan te zien, dat zulke woorden op deze tijd hun allerminst aanstaan.

(Wordt vervolgd).

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen