CHRISTELIJKE VRIJHEID

   Indien iemand vraagt : „Hebben wij nu een echte synode ? " dan worden sommige mensen boos. Er zijn zelfs prelaten, die de beschuldiging van muiterij opwerpen en met censuur dreigen. ")
   Het is niet zo heel vreemd, dat onder degenen, die zich uitgesloofd hebben om maar zo spoedig mogelijk het ontwerp kerkorde tot wet verheven te zien, een weinig verstoord worden, als zij bij deze vraag worden bepaald : een echte synode ?
   Kan een synode ook al echt of onecht zijn ? Misschien, dat de verstoorde mensen daarover eigenlijk niet hadden gedacht. Misschien ook, dat ze daarom de draagkracht van verschillende onzer bezwaren niet hadden doorzien, b.v. ons opkomen voor de belijdenis, voor de rechten der plaatselijke gemeente, en daarmede in verband voor de plaatselijke goederen, ons bezwaar tegen episcopaalse instellingen e.d.g.
   Eenmaal bij de vraag bepaald, beseft men, dat de vraag aangaande de echtheid ook wat met het gezag heeft uit te staan. Natuurlijk is dat een gevoelige kwestie voor degenen, die inzonderheid verantwoordelijk zijn voor de gang van zaken, en ook voor hen, die deze gang van zaken, om, welke reden ook, toejuichen. Het is erg menselijk, dat iemand, die zich een en ander persoonlijk moet aantrekken, boos wordt en hem, die zulke onbescheiden vragen doet, de mond wil snoeren. Het is echter wel wat al te menselijk en buiten de ambtelijke beschouwing gaande, om van „muiterij" te spreken, zijnde daarbij een schromelijk misverstand van de Christelijke vrijheid in het spel.
   Over het gezag der Heilige Schrift zou men in de Hervormde Kerk mogen denken, zoals men wil, en daaromtrent niet alleen twijfel zaaien, maar zelfs ongestoord negatieve beweringen doen, doch men zou het gezag der synode niet in discussie mogen brengen of daaromtrent ook maar een vraag stellen.,

   Vraag dus niet naar de echtheid der synode, maar vraag gerust, of wij nu een echte gereformeerde kerkorde en een echte gereformeerde kerk hebben ? Neen, gij behoeft het zelfs niet te vragen. Men is van het tegendeel op het kantoor der synode zo zeer doordrongen, dat de „Hervormde Kerk" dat zelf komt zeggen. Wij hebben onlangs al eens op een artikel van ds. L. gewezen, waarin hij een beroep deed op het tezamen verantwoordelijk zijn (zie het nummer van 30 Aug.). In datzelfde artikel kan men iets van die aard lezen. De schrijver trekt zich daarin terug op het „voorlopige" van de huidige situatie als wilde hij zeggen, dat het kerkelijk leven op zo korte termijn niet gereformeerd kan zijn.
   Wij hebben nimmer verwacht, dat de Herv. Kerk binnen een paar jaar het aanzien van een gereformeerde kerk zou herwinnen. Veeleer hebben wij gedacht aan een paar generaties. Aan de „voorlopigheid" der situatie stoten wij ons dus niet. Op zich zelf zou men uit een en ander wel de bedoeling of verwachting kunnen lezen, dat uit deze voorlopige situatie een gereformeerd kerkelijk leven zal opbloeien.
   Ten slotte zou ook het voorlopig karakter der synode geen hinderpaal behoeven te zijn voor de voorbereiding van een gereformeerde en presbyteriale kerkorde, dan echter ware het beter geweest een interim-synode te houden, zolang dat nodig was.
   Maar om een gereformeerd kerkelijk leven te bevorderen, zou men verschillende dingen niet hebben behoren te doen, die men thans wel heeft gedaan en had men wederom andere dingen wèl behoren te doen, die men thans heeft nagelaten.

*) Zie verslag Synode-vergadering van Maandag 2—5 Juli j.l. in „Hervormd Papendrecht" d.d. 14 Juli '51, waaraan we het volgende ontlenen :

Dit bleek wel, toen de kwestie prof. Severijn aan de orde kwam. In de vergadering van het breed moderamen had ds. Wesseldijk, in verband met een artikel van prof. Severijn, in De Waarheidsvriend, er op aangedrongen de hoogleraar onder censuur te zetten, wegens het aanrichten van secte en muiterij in kerkelijke en wereldlijke regeringen! Toen er naar geïnformeerd werd, heb ik zeer ernstig bezwaar gemaakt. Prof. Severijn is een man, die het begonnen is dat het gereformeerde, presbyteriale karakter onzer kerk zou gehandhaafd worden. Ik heb er daarom op aangedrongen dat men eens zou ophouden met die meer dan honderdjarige tactiek, om de mensen van de hervormde religie als „onruststokers" onschadelijk te maken en uit de kerk te verwijderen en hare bestrijders ongemoeid te laten.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen