DE HOFNAR VAN GELRE

   Het geluk was hem gunstig. Wel werd hij meermalen in 't nauw gebracht en door machtige vijanden gedrukt, maar nooit geheel vernietigd: na een nederlaag was hij zelfs nog moediger en gevaarlijker dan tevoren. Voor de reuzenstrijd scheen hij opgewassen èn door zijn onverdelgbare geestkracht en aldoor vaardige slimheid, èn door de liefde zijner onderdanen en de hulp van Frankrijk, zodat hij na weinige jaren een afhankelijk hertogdom bezat, benevens legers en vloten, en daarbij talrijke veroveringen maakte.
   Wel was hij in de ogen van Maximiliaan een oproermaker, en noemde deze hem nooit anders dan Sire de Gheldres, doch met recht mocht Karel, de grote middeleeuwse ridder en avonturier, de brieven aan zijn onderdanen beginnen met deze aanhef :
   Wij Kairle, vander genaiden Gaitz, hertoughe van Gelre ind van Guylick ind greve van Zutphen, heer van Gruenynghenen, der Omlanden, to Couoirden ind vander Drenthe, doin kondt.

   Tot zijn ongeluk evenwel werd de rusteloze strijder op zijn oude dag trots, heerszuchtig, bemoeiziek en trouweloos. Daardoor verloor hij allengs weer zijn buitenlandse bezittingen en, wat erger was — de liefde zijner onderdanen.
   't Is in dit tijdperk zijns levens, waarin zijn gloriezon langzaam ter kimme neeg, dat voorviel, wat in het vorige hoofdstuk beschreven werd.
   
   De Hertog bevindt zich heden in zijn paleis, „het Hof van Gelre", te Arnhem. 't Is in de voormiddag, ;
   In de ruime ridderzaal is het wegens het vroege uur nog vrij stil.
   Door de ramen met in loodgevatte, veelkleurige ruitjes glorieert de jonge morgenzon aan één zijde naar binnen en komt de deftige hal kinderlijk vervrolijken, terwijl zij op de vloer hier en ginds haar wemelend licht neerplekt in een als levend rood en geel en groen en blauw mozaïk.
   Op bijzondere pracht of weelde kan deze „sale" niet bogen. Niettemin bestaat de vloer uit kunstig ingelegd en gladgewreven eikenhout, en pronkt zelfs vlak voor de hoge schouw met een Smyrnaas tapijt. De wanden in het rond zijn behangen met veelkleurige, gobelins, jachtvermaken voorstellend, of tonelen uit de Griekse fabelleer, waartegen hier en daar glinsterende wapens, schilden en banieren hangen; de laatste versierd met 't wapen van Gelre: een leeuw met twee staarten.
   Een tweetal lompe eikenhouten tafels en enkele zware stoelen, sierlijk gebeeldhouwd en van het Gelderse wapen voorzien, pogen de grote ruimte ietwat te vullen.
   Over alles ligt echter — en de naar binnen lachende zon doet het duidelijk uitkomen — een waas van vervallen ouderdom.
   Hiervan zijn alleen uitgezonderd het grote ebbenhouten kruisbeeld boven tegen de schouw; de fluwelen vouwstoeltjes, ginds bij die deftige, brede armstoel; de drie zilveren spiegels, hier en daar tegen de gobelins opgehangen, alsook het tweetal reusachtige koperen luchters in het midden der zaal, zó glanzend geschuurd, als waren zij zo juist door de vervaardiger afgeleverd.
   Op dit ogenblik is de ridderzaal niet ledig. In een der diepe vensternissen bevinden zich een drietal personen, die fluisterend een gesprek voeren. Een er van is, naar zijn zwarte tabberd te oordelen, een geleerde; de tweede een monnik; de derde een krijgsman.
   In een kleinere zaal naast de grote, een weinig hoger dan deze gelegen, bevindt zich nog een ander gezelschapje, dat nu en dan een onderdrukt gelach en gesmoorde pretuitroepen la, at horen. Zij kunnen als ze willen een blik in de „sale" werpen, want de toegang tot deze staat open en een tussendeur ontbreekt.

(Wordt vervolgd).

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen