DE HOFNAR VAN GELRE

   „Ziet ge, neef Siebe", zo laat hij er nog op volgen, als de ander hem diep in gedachten blijft aanstaren ; „ik ben wellicht een weinig te heftig geweest in het bestraffen van Karel van Gelre, maar hij randde ook de nagedachtenis van wijlen de zalige graaf Edzard aan en toen geraakte ik helemaal in vuur. Er kome nu van wat' wil : wij zijn in de hand des Heren. Wat mij betreft, men moge mij doden, ik zal mijn geloof niet verzaken, maar de Heere smeken, mij kracht te geven, om alle tormenten en pijnen geduldig te doorstaan.
   Wat jou aangaat, Siebe, ik geloof niet, dat men jou het leven zal benemen, maar houd je er toch van verzekerd, dat men alle middelen zal beproeven, om je weer tot de Kerk terug te brengen. — O, mijn beste neef, mogelijk zien wij elkander op aarde voor 't laatst, daarom bid ik je bij 't heil van je onsterfelijke ziel, blijf standvastig in je geloof aan de eenvoudige waarheid Gods en laat je er door niemand of niets van afbrengen. En komen er moeilijke dagen, denk dan aan Christus' woord : „Zalig zijn die vervolgd worden om der gerechtigheid wil; want hunner is het koninkrijk der hemelen. Zalig zijt gij, als u de mensen smaden, en vervolgen, en liegende alle kwaad tegen u spreken om mijnentwil."
   Ook ik had eens een tijd, dat ik naar de ware vrede smachtte, maar die vrede nog niet vond, wijl ik te schroomvallig was om voor de waarheid uit te komen. Mijn hart bleef onrustig kloppen, ofschoon ik vlijtig al de geschriften der kerkvaders en monniken las. Alleen werd ik er onder het ijverig onderzoek meer en meer van overtuigd, dat de Kerk ziek, of laat ik zeggen, vals was geworden.
   Toen leerde ik de geschriften van Luther, Melanchton, Zwingli en Oecolampadius kennen. Door hen kreeg ik de zuivere waarheid van Gods Woord lief. Toen sloeg ik ook een blik diep in mijn hart en gruwde van mijzelf. En ik vlood tot Jezus en Zijn Kruis, en mijn gebed om schuldvergiffenis werd verhoord en ik gevoelde mij een kind des Vaders.
   Dat gebeurde verleden jaar.
   Lichtvaardig wilde ik evenwel niet met de Kerk breken : de Hervormers — en ik met hen — mochten zich mogelijk in sommige zaken vergissen, dacht ik. Daarom vroeg ik de vrome graaf Edzard verlof, met alle geleerden, die de Paus nog aanhingen, in het openbaar over de geloofszaken te redetwisten.
   De Graaf vergunde dit.
   Nu stelde ik 16 artikelen op, waarin ik mijne bezwaren tegen de Kerk blootlei, en liet die te Emden, Norden, Aurich en in andere plaatsen van het graafschap omtrent Martini aan de kerken aanplakken, net zoals Luther dat voor elf jaar te Wittenberg deed. Al wie met mij over die artikelen wilde redetwisten, nodigde ik uit tegen 9 Januari van dit jaar in het Predikheerenklooster te Norden.
   Wat heb ik gebeden, vóór die dag daar was! Vaak was ik zeer wankelmoedig en kleingelovig, doch hoe nader de dag kwam, hoe vaster ik in mijn geloof werd ; hoe meer ik mij van Boven versterkt gevoelde.
   Eindelijk was de gewichtige dag aangebroken.
   Ik kwam in de Kloosterkerk. Vóór de preekstoel stond een tafel, waarop de Bijbel lag en waaraan een paar predikanten gezeten waren. Een grote menigte nieuwsgierigen vulde het kerkruim.

(Wordt vervolgd)

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen