KERK EN WERELD TIJDENS DE LAATSTE URE

   Waakzaamheid heeft Christus' kerk te betrachten, niet in 't minst tijdens de laatste ure.
   Waakzaamheid ook ten opzichte van een zuivere bediening des Woords. Deze bediening is een der hoofdzaken, waarop de vorst der duisternis zijn aanslagen richt. Hij is er zich van bewust, dat het een der sterkste bolwerken is, die hem voor zijn doel in de weg staan. Door valse en onschriftuurlijke prediking zal hij trachten de kracht uit de bediening des Woords weg te nemen en er voor in de plaats te stellen, min of meer bedekt, menselijke bedenkselen. Daarom ligt er de dure roeping om het pand, ons toebetrouwd, door Gods genade zuiver te bewaren. We moeten staan naar een zuivere prediking, in Schriftuurlijke lijn gebracht.
Zij, die de gereformeerde beginselen in onze Hervormde Kerk voorstaan, worden weleens in een verkeerd daglicht gesteld. Woorden als „ongezond" of „valse lijdelijkheid" dienen dan om de gereformeerde levenshouding te bestempelen.
   Zij, die deze woorden gebruiken zijn meestal met vooroordeel bevangen en vaak vreemde­ ling op het Herv. Gereformeerd terrein.
   Daarnaast zijn zulke woorden ook niet zelden uiting van gebrek aan waarachtig geestelijk leven. De natuurlijke mens verstaat nu eenmaal niet de dingen die des Geestes Gods zijn.
   Wij, als Hervormd Gereformeerden, wensen niet anders dan een prediking in Schrituurlijke lijn. En het is juist in Schriftuurlijke lijn, wanneer het bevindelijk element niet verwaarloosd wordt. Als Christus getuigt: „ en Ik zal met hem Avondmaal houden en hij met Mij", spreekt dit dan niet van het persoonlijke, bevindelijke geestelijke leven? Ware godsdienst zonder bevinding bestaat eenvoudig niet.
   En nu heeft Gods levende gemeente juist zo nodig, dat ze door middel van een prediking in Schriftuurlijke lijn in het allerheiligst geloof opgebouwd wordt en leiding en lering ontvangt betreffende de wegen, die God met Zijn kinderen houdt.
   Des Heeren werken, inzonderheid in de zielen Zijner gunstgenoten, zijn zeer groot ! Daarom zal een spreken over God en Zijn deugden tevens inhouden een spreken over Zijn genadewerken in zondaarsharten. Zondaarsharten, die tot tempelen des Heiligen Geestes gemaakt worden. En waar de Heilige Geest in het hart woning maakt, daar gaat het leven zich bewegen in Schriftuurlijke lijn. Een lijn, die met „ongezond" of „valse lijdelijkheid" niets, doch alles te maken heeft met die bevindelijkheid, welke Gods Geest werkt.
   Wij, Hervormd Gereformeerden, bedoelen niet anders, we willen het met nadruk herhalen, dan een prediking in Schriftuurlijke lijn, waarbij de deugden van God de Vader, God de Zoon en God de Heilige Geest, verheerlijkt worden. En die deugden worden inzonderheid verheerlijkt, wanneer de profetische, priestelijke en koninklijke bediening van Christus, door Zijn Woord en Geest, het onderwerp der overdenking uitmaakt, telkens weer. Onder beding van Gods zegen kan dit strekken tot wasdom in het geloof en onderwijzing in de weg die naar de godzaligheid is.
   Een prediking die deze dingen mist, ligt niet in Schriftuurlijke lijn.
   Telkens weer en in steeds toenemende mate zal de satan trachten stenen voor brood te geven. Hij weet al te goed, dat de mens van zulke religieuse stenen niet zal kunnen leven en daardoor een willig werktuig zal worden in zijn hand om de komst van Gods koninkrijk tegen te staan. Dan is er geen zwemmen tegen de stroom in, doch een mee afglijden langs het hellend vlak van een humanistisch Christendom.
   Laten we als kerk, als gemeenteleden, ons toch bij de voortduur afvragen, waar het in de prediking om moet gaan.
   In de bange oorlogsjaren is het ons duidelijk geworden dat, wanneer het er op aan komt, we zoveel, wat we anders belangrijk achten, kunnen missen. De, enige grote vraag in critieke momenten, b.v. bij een bombar­ dement, was: komen we er levend doorheen? Daar ging het tenslotte om. Het leven, het wezenlijke van ons bestaan, werd nummer één.
   Ook in het geestelijk leven komt het vóór alles op het wezenlijke aan! Wat hebben we aan een soort geestelijk leven, dat ons straks bij de grote ontmoeting met God, in de steek zou laten? Wat hebben we aan een schijngeloof, zoals de dwaze maagden en de bouwer op zandgrond bezaten? Zal het wèl zijn, dan zal ons geestelijk leven voort moeten komen uit de wedergeboorte des harten. Niet deze of gene prediker, maar Christus Zelf waarschuwt ons: Voorwaar, voorwaar zeg Ik u, tenzij iemand wederom geboren wordt, hij kan het Koninkrijk Gods niet zien.
   Bij alle geestelijke schakeringen die er onder de kudde des Heeren kunnen zijn, hebben de schapen toch dit met elkander gemeen, dat hun geestelijk leven voortkomt uit de wedergeboorte. En waar dit leven gevonden wordt, zal het zich openbaren in heilbegeerte en innige vreze des Heeren, in liefde tot Gods Woord en tot Gods Dag. Dan wordt er zielevoedsel gezocht en gevraagd, waar de kudde Gods zich legert. En de kudde legert zich daar, waar Gods Woord zuiver verkondigd wordt door herders met een herdershart, die het gebrokene verbinden, het kranke helen en met de moede schapen een woord weten te spreken te rechter tijd.
   Wij hebben als kerk velerlei roeping, maar waar het allereerst om dient te gaan is: bevordering van het waarachtig, geestelijk leven, opbloeiend uit de wedergeboorte des harten en herderlijke zielszorg voor de schapen van Gods weide in hun onderscheidene behoeften.
Waar het om gaat?
   Om trouwe herders, die hun hart op de kudde zetten en deze onderwijzen in het Woord.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen