DE HOFNAR VAN GELRE

   't Was dan ook iets heel buitengewoons, dat ssen monnik — want ik had het habijt nog aan — openlijk tegen de Paus en de Kerk wilde .optreden.
   Ik beklom de kansel. Op duidelijke wijze verklaarde ik de 16 artikelen en vroeg daarop, of er iemand tegenwoordig was, die het voor Rome en de Paus wilde opnemen.
   Dat was een moment van spanning !
   Eerst hoorde ik niets dan een zacht gefluister ; toen klonk een enkele voetstap, die naderde. Ik keek uit en zag de abt van het klooster, Gerhardus Schnellius, naar voren treden.
   Maar één dus, dacht ik, die durft komen, en toch zijn er nog vele geleerde monniken, die aan de Kerk trouw blijven.
   Vóór de tafel staande, begon de abt met verachting te spreken over de leer van Luther ; daarna verhief hij hemelhoog de „heilige Kerk" en verklaarde met vele drogredenen de inhoud mijner artikelen voor vervloekte ketterij.
   Triomfantelijk keek hij nu naar boven, naar mij. En al het volk volgde zijn blik.
   Toen was het, alsof de Geest des Heeren over mij vaardig werd. Alle wankelmoedigheid, alle twijfel werd uit mijn hart gebannen. Ik voelde mij rijk èn sterk in mijn God, en gedrongen om met vuur en kracht de zuivere Waarheid te verdedigen
   Zo deed ik dan ook.
   Toen ik zweeg, poogde de abt nogmaals met uitspraken van Pausen en Kerkvaders mijn woorden te ontzenuwen, doch toen ik hem uit Gods Woord duidelijk en klaar bewees, dat hij in alles faalde en de Kerk met hem, toen wist hij niets meer te antwoorden. Rood van ingehouden gramschap verliet hij het kerkgebouw.
   Nu was er niets meer, dat mij weerhield met Rome, de valse Kerk, te breken. Ik klom terstond van de kansel af, trok het habijt uit en verklaarde voor de menigte, mij bij de aanhangers der „nieuwe, leer" aan te sluiten.
   't Was mij toen, of een zware last van mijn schouders viel.
   Wat al liefde en hartelijkheid heb ik sedert die tijd niet van mijn nieuwe vrienden ondervonden ! Maar ook : wat al zaligheid vloeide mij van God toe ! .
   En toen men mij verzocht om als prediker in de gemeente te Norden te blijven arbeiden, durfde noch wilde ik zulks weigeren".
   Hier zwijgt de man, en zijn ogen staren als naar binnen met een zachte glans van vrede.
   Het verhaal van Resius mist op Siebe zijn uitwerking niet.
   „O neen, neef", zo verzekert hij met nadruk, „neen, ook ik keer nooit weer tot de Roomse kerk terug! — Maar, zou er voor ons béiden geen enkele kans bestaan om weer vrij te komen? Wij hebben toch niets misdaan, en ik zou heel graag mijn goede ouders nog eens terugzien. Ach lacy!, wat spijt het mij, dat ik vroeger niet naar hun raad heb willen luisteren ! Wat een verdriet moet ik hun aangedaan hebben! O, ik verlang zo hen te zien en hun mijn verandering mede te delen! Wat zullen ze blij zijn!
   „Eilacy, Siebe, ik denk van neen. Laten we echter hopen en bidden: bij de Heere zijn uitkoinsten, zelfs tegen de dood. — Maar we moeten op het ergste rekenen, mijn jonge vriend. Daarom wil ik je nog iets belangrijks mededelen.
   Je vader is geen Geldersman, maar ook een Oost-Fries, net als ik, zoals je weet. Het is je echter niet bekend, waarom hij zijn vaderland verlaten heeft, wèl? Nu, dan zal ik je het heden vertellen: hij is verbannen. — Patientie, wacht maar, ik weet' wat je vragen wilt. — Je vader leefde dan ('t is een dikke twintig jaar geleden) met onze grootvader in de stad Emden. Ik bevond mij toen reeds in 't klooster en zou weldra de gelofte afleggen.

(Wordt vervolgd)

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen