RUMOER!

   De „Hervormde Kerk" schrijft over „Rumoer rond Hardegarijp". Een artikel van ds. L., die zich in deze kwestie zowel als advocaat van de Synode en van de Raad van Kerk en School schijnt te gevoelen. Hij heeft een aantal brieven ontvangen van mensen in de Hervormde kerk, die zich als warme voorstanders van het Christelijk Onderwijs hebben uitgesproken en het betreuren, dat „de Hervormde Kerk" alleen tegenstanders aan het woord heeft gelaten en niet b.v. het stuk van dr. Van Itterson onder de aandacht van zijn lezers bracht.
   Men had trouwens wel kunnen weten, dat het voor tal van Christenmensen eenvoudig een zaak van gehoorzaamheid aan de Heilige Schrift is, dat zij hun kinderen niet alleen onderwijzen en doen onderwijzen in de dingen van het Koninkrijk Gods, maar óok, dat zij hun kinderen voor het gewone schoolonderwijs toevertrouwen aan een omgeving, die aansluit op de sfeer van het huisgezin, waar men God vreest en eerbied heeft voor Zijn Woord.
   En het moet voor degenen, die nog goede verwachtingen hebben van de nieuwe koers, wel heel pijnlijk zijn, dat de Synode èn de Hervormde Raad voor Kerk en School, èn de redactie van „De Hervormde Kerk" zulk een gehoorzaamheid niet wensen te bevor­deren.
   Ds. L. en de gehele redactie van „de Her­vormde Kerk" — want de schrijver spreekt van „ons blad", dus niet alleen namens zich­ zelf — moet zich dan ook niet verwonderen, dat de Generale Synode en zij verdacht worden van pro-Openbaar en tegen Christelijk Onderwijs te zijn.
    Daartoe geeft de houding in de zaak Hardegarijp niet alleen aanleiding, maar „de „Hervormde Kerk" maakt het nog erger door te verklaren, dat het geheel niet in de lijn van de Synode of van de Raad van Kerk en School zou liggen, een algemeen geldende uitspraak te doen.
   Waarom niet?
    Het is juist, dat het niet op de weg van de Raad voor Kerk en School ligt enige ker­kelijke uitspraak naar buiten te doen, afgezien nog van de vorm, waarin en de overwegingen waarom. Zulk een bevoegdheid past aan geen raad.
   En waarom het niet in de lijn der Synode ligt, een algemeen geldende uitspraak te doen?
   Stel u voor, omdat de kerk geen uitspraak wil' doen over die Hervormde onderwijzers, die op een overheidsschool werken.
   Gelooft „de Hervormde Kerk" nu waarlijk, dat de briefschrijvers en zovele anderen dat argument ernstig kunnen nemen?
   In de eerste plaats gaat het niet over zulke onderwijzers en in de tweede plaats gaat het niet om een negatieve algemeen geldende uitspraak : „Gij moet uw kinderen niet naar de openbare school zenden", maar om de positieve, dat gehoorzaamheid aan de Heilige Schrift eist, dat wij onze kinderen onderwijzen en doen onderwijzen in de leer der Schriften. Daaruit volgt dan voor de ouderlijke verantwoordelijkheid in het werk der opvoeding, dat gezien het groot aantal uren, gedurende welke het kind in de school verkeert, de Christelijke School is aangewezen.
   Dat behoorde het uitgangspunt te zijn.
   Nog eens, waarom moet de Synode volgens „de Hervormde Kerk" dat standpunt niet innemen en dat ondanks de grote waardering van Christelijk onderwijs, waarvan wordt geeproken ?
   Wel zegt ds. L. : de opstellers der kerkorde stond de gekerstende volksschool voor ogen.
   Het zal wel zo zijn, dat er zulke waren al of niet met een beroep op Hoedemaker. Dergelijke idealisten zullen er ook nog wel in de generale synode zijn.
   Het zou er dus veel op lijken, dat de synode de behartiging der hoogste geestelijke belangen van onze jeugd en voor de toekomst van ons volksleven niet maar op de lange baan schuift, maar door adviezen als in dit onderhavige geval averechts behandelt, ter wille van het ideaal ener Christelijke overheidsschool, welks verwezenlijking minder dan ooit binnen afzienbare tijd kan worden Verwacht.
   „De kerk", zo zegt ds. L., mag geen keuze doen voor één sector, waarin de kerstening de vorm van Christelijk onderwijs en van de „School met de Bijbel" heeft aangenomen om daarmede de andere sector van ons volksonderwijs verloren te geven aan het humanisme, ook waar dit een ontkerstend humanisme is geworden".
   Men vraagt zich af, wat vreemdsoortig kerkbegrip hier achter schuilen moet. En dat, terwijl men beweren wil, dat de kerk nog altijd een gereformeerd karakter wil bewaren of nastreven in gehoorzaamheid aan de Heilige Schrift. Een kerk is dan toch in de eerste plaats, zo zij althans aanspraak mag maken op de naam en de waardigheid der Kerk een vergadering van ware Christgelovigen.
   Dat de kerk Christelijk onderwijs harer jeugdige leden op ondubbelzinnige wijze voorstaat en bevordert, komt ons ten enenmale normaal en gewoon voor. Hier is geen reden om van sector te spreken, want het geldt de jeugd der kerk. Ouders en kerk staan voor die taak.
   Daarnaast is er een taak van de kerk om aan de kerstening van het volksleven te ar­ beiden. Dat betreft echter geen andere sector van de kerk, maar het volksleven als geheel. Het betreft vervreemden en buitenkerkelijken, die zich onder het humanisme voegen. En als de kerk deze taak vervult, geeft zij het volksonderwijs niet verloren aan het humanisme, maar aanvaardt de realiteit en tracht mede door het Christelijk onderwijs aan de kerstening van het volksonderwijs in zijn geheel te arbeiden.
   Men maakt geen volkskerk door te doen alsof, maar de kerk zal volkskerk worden naarmate zij er in slaagt, dat het Christelijk geloof en de Schriftuurlijke maatstaf van goed en kwaad het volksleven wederom beheersen. En dat is voor een belangrijk deel een kwestie van Christelijk onderwijs.

S.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen