KERK EN WERELD TIJDENS DE LAATSTE URE

   Helaas, zal Gods kerk tijdens de laatste ure meer het beeld vertonen van een slapende, dan van een wakende kerk. Christus heeft het ons voorzegd.
   „Dan sal", zo lezen we in de Afrikaanse Bijbel, „dan sal die koninkrijk van die hemele wees soos tien jonge meisies wat hulle lampe geneem en uitgegaan het om dié bruidegom te ontmoet. En vijf van hulle was verstandig en vijf dwaas. En toe die wat dwaas was, hul lampe neem, het hulle geen olie met hul lampe geneem nie. Maar die verstandiges het olie in hulle lampe geneem. En terwijl die bruidegom talm om te kom, het hulle almal vaak geword en aan die slaap geraak. En middernag was daar 'n geroep: Daar kom die bruidegom; gaan uit , hom tegemoet! Toe staan al daar die jong meisies op en maak hulle lampe reg. En die wat dwaas was, sê vir die verstandiges: Gee vir ons van julie olie, want ons lampe gaan dood. Maar die verstandiges antwoord en sê: Miskien sal daar nie genoeg wees vir ons en vir juUe nie. Maar gaan liewer naar die verkopers en koop vir juUeself. En onderwijl hulle gaan om te koop, het die bruidegom gekom. En die wat gereed was, het saam met hom ingegaan na die bruiloft en die deur is gesluit. Later kom toe die ander meisies en ook sê: Meneer, Meneer, maak vir ons oop! Maar hij antwoord en sê : Voorwaar ek sê vir julle, ek ken julle nie. Waak dan, omdat julle die dag en die uur nie weet waarop die Seun van die mens kom nie".
   De voor onze Hollandse oren wat eigenaardig klinkende uitdrukking „Ons lampe gaan dood!", moge ons bij vernieuwing doen nadenken over de ernstige waarschuwing, waarmede Christus door deze gelijkenis tot ons komt. Het is een oproep tot nauwkeurig onderzoek. Allereerst zelfonderzoek. Ons lampe gaan dood. Dat zal het slot zijn van een uiterlijk christelijk leven, doch waarbij het ene nodige ontbreekt. Daarnaast ook onderzoek der van de kansels gebrachte leer, in een tijd, waarin allerlei wind van leer tegen de fundamenten der kerk aanwaait.
   Ons lampe gaan dood! Dat zal de vrucht zijn van een leer, waarin met loze kalk gepleisterd wordt waarin het snode niet van het kostelijke wordt onderscheiden, waarin niet getrouw met de zielen wordt omgegaan.
   Voor twee dingen hebben we ons te wach­ten. Voor wereldgelijkvormigheid, maar ook voor gelijkvormigheid aan de dwaze maagden. De lampen der wereld gaan uit. Eveneens die der dwaze maagden. Doch Gods levende kerk mag getuigen : „Door U, o Heere, geeft mijn lamp haar licht". Als eens ten jongsten dage het laatste Maranatha zal weerklinken, zal uit de gehele christelijke kerk tweeërlei roep gehoord worden. Naast het „Kom, Heere Jezus", zal de roep weerklinken van de te laat tot zelfontdekking komenden: „Ons lampe gaan dood!" Moge God ons voor dit laatste bewaren. Heilige Geest, verlicht onze harten, doof in onze lampen het licht van eigengerechtigheid en eigenwillige godsdienst en ontsteek of versterk in ons het licht van Gods souvereine genade. Dan kunnen we Christus' komst verbeiden met brandende lampen.
  
   Ja, wel heeft Gods gemeente de dure roeping de lendenen omgord en de lampen brandende te houden. En telkens hebben we ons als christenen en als kerk de vraag te stellen of vlag en lading elkander, dekken. Wanneer het goed is, moet dit immers het geval zijn. Zeker toch wel op godsdienstig terrein. Zou het overbodig zijn, indien ieder voor zich, de vlag die hij voert, eens ging vergelijken met de lading van zijn levensschip?
   In onze vlag b.v. staat geschreven: „Hervormd-Gereformeerd". En nu willen we even de nadruk leggen op het woord gereformeerd. Hoe staat het met ons gereformeerd-zijn? Het woord gereformeerd is afgeleid van reformatie. Hervormd-gereformeerd wil dus zeggen, dat we in het midden van onze Hervormde Kerk als zonen en dochteren der reformatie wensen te leven, in overeenstemming met de Belijdenisgeschriften onzer Kerk, die een reformatorische grondslag hebben.
   Wat was het kenmerk der reformatie? Dat men weer terug keerde tot het eenvoudige, onvervalste Woord Gods. Tot dat Woord, dat zo duidelijk leert, dat de rechtaardige door het geloof alleen zal leven.
   Laten we onszelf afvragen: Hoe staat het met ons geloof? Draagt het het stempel van Gods Geest? Openbaart het zich in ootmoedige godsvrucht?
   In welk teken staat ons kerkelijk- en verenigingsleven? Is het daarbij alleen te doen om een christelijke, gezellige sfeer, of is de uitgang des harten naar het „ene nodige"? We leven in een tijd van veruitwendigd christendom. Doch laten we de kring maar nauwer trekken. Ook veelszins in een tijd van een veruitwendigde gereformeerde gezindheid. Is er niet vaak een gereformeerdheid zonder geestelijke wortel? Enerzijds soms een doorvloeien, anderzijds op grote schaal een vervlakking, die tot ernstige bezorgdheid aanleiding geeft.
    Wat we nodig hebben: verdieping van het gereformeerde geestelijke leven. Heilbegerig neerzitten aan de Bron van levende wateren. Dan wordt met Maria het goede deel gekozen. Dan zal er ook zijn een uitgaan in de dienst des Heeren. Zal de vlag de lading dekken, dan zal de reformatio door ons hart heen moeten gaan. De grote Reformator, de Heilige Geest, moge dat onder ons in rijke mate werken. Dan zal — zou het anders kunnen? — het Schriftuurlijk-bevindelijk element in het geestelijk leven niet ontbreken. Omdat er een innerlijke band tussen Herder en schaap, Bruidegom en bruid. Wijnstok en rank is. Nóg is het waar: „Gods verborgen omgang vinden, zielen waar Zijn vrees in woont".
   Laat ons als Hervormd-Gereformeerden, biddend waken tegen vervlakking van het geestelijk leven, tegen het gevaar van verflauwing der grenzen ten koste onzer gereformeerde beginselen. Vooral ook in de grote steden ligt dit gevaar vlak voor de deur, indien het niet reeds de drempel is overschreden. Terecht schreef eens iemand: „de geestelijk levende gemeente wordt vaak voorbij gezien. Het ware Sion, de geestelijk levende kern, de schapen, hebben niet genoeg aan de algemene waarheden, zij willen wat meer horen, n.l. de taal van het leven des geloofs, de wondere waarheden, die de Heere aan Zijn kerk openbaart en toepast in het hart van Zijn volk.
   Zo is het inderdaad. Zal de vlag de lading dekken, dan zal het in ons persoonlijk en kerkelijk leven moeten gaan om het waarachtige, geestelijke leven, een leven des geloofs, dat zonder Schriftuurlijke bevinding niet denkbaar is.
   Onze wandel zij daarom zoals die, waarvan sprake is in Hand. 9 vs. 31: „wandelende in de vreze des Heeren en de vertroosting des Heiligen Geestes". Een wandel in de vreze des Heeren, dat hebben we ieder persoonlijk nodig. Een kerk heeft zulke ambtsdragers en lidmaten nodig en onze verenigingen zulke leden. Want rechtzinnigheid in de leer moet, zal het wèl zijn, voortdurend doortrokken zijn van een diepe geestelijke ervaring van Gods genade.
   Er moet glans uitgaan van degenen, die de naam van Christus in waarheid dragen. En glans zal er alleen van ons uit kunnen gaan, wanneer we de verborgen omgang met God kennen, wanneer de hartveranderende genade en de vereniging des geloofs met Christus ons niet vreemd is. Dan zal er een wandel zijn in de vreze des Heeren.
   Laat ons om zulk een wandel bidden en door goed en kwaad gerucht heen, betrachten, opdat de vertroostingen des Heiligen Geestes ons mogen worden vermenigvuldigd.
   Deze genade schenke de Heere ons allen. Zijn kracht wordt, in zwakheid volbracht.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen