DE HOFNAR VAN GELRE

 DOOR J. C. HOMOET

Eilacy! die ik zocht, vond ik niet: niemand, zelfs de magistraat niet, wist iets van hem of zijn gezin af. Toen besloot ik alles geheel in de hand des Heeren over te geven, en begaf mij terstond hierheen. Verder weet je alles.
Kijk, hier is de bewuste brief. Neem jij hem, beste neef, voor 't geval ik niet meer in vrijheid kom".
Meteen reikt hij de verbaasde Siebe een oud, vergeeld blad over.
Deze neemt het gretig aan en bergt het dadelijk in zijn pij, waarna hij door meelij bewogen zegt : „Ach arme! die goede, beste Vader! was hij daarom altijd zo in zichzelf gekeerd? "
Dan richt hij zich tot Resius en vervolgt vurig: „O, bid toch nog eenmaal tot de Heere om bevrijding; ik zou zo graag spoedig thuis zijn; nu nog vuriger dan zoeven wens ik het!"
„Onverduldich te sine Dat maect grote pine",

waarschuwt de geleerde Ruysbroeck", zegt Resius glimlaclrend. „Maar ik kan je drift wel verstaan".
En beiden knielen thans op de vochtige vloer van het gevangenhok neer, en eerbiedig, ootmoedig en pleitend klinken uit Resius' mond de smeekbeden naar de hemel op.
Nog vóór het „amen" is uitgesproken, dringt een dof geluid tot hen door.
Ze schrikken er van in hun gebedsstemming.
   Wat zou 't wezen? 't Lijkt wel de getemperde toon van een vreemde, menselijke stem, die achter de linkerwand spotachtig opklinkt.
   ,, Per noma Armida!" menen ze te verstaan. „Nog reis een liedken bedacht voor mijn courageuse vechtdegens! Nou, zo waar, in de slaap!

Hoogh van Moedt, Kleyn van Goedt, Een sweert in de hand ist wapen van Gelrelant

Ali-la-lo! Ali-la-lo! Zotten worden wijzen en wijzen zotten. De gal verandert alles, maar...........

Hoofdstuk VI.

ONVERWACHTE REDDING.

   Vreemd, neen, geheimzinnig klinken deze woorden, naar 't schijnt, luchtig, als een wijsje, uitgegalmd, tussen de plechtige smeekbeden in. Het half-juichend „Per nome Armida !" en de onbegrijpelijke uitroepen, die maar half verstaanbaar en daardoor nog meer geheimzinnig tot in het gevangenhok van Siebe en Resius doordringen, lijken wel spotklanken van een Ja, van een wat ?
O, Siebe, die vaak zijn medekloosterbroeders heeft horen verhalen van spookverschijningen en van de listen der boze geesten. Siebe zit nog geheel verstrikt, trots zijn veranderden zielstoestand, in het warnet van allerlei bijgeloof. Reeds onder het plotseling opklinken van het „Per nome Armida !" wordt hij geheel uit zijn devote stemming gebracht. Een heftige schrik doortrilt zijn gehele lijf, zodat hij zich moet vermannen, om niet op te springen. En ternauwernood heeft Resius dan ook het „amen" uitgesproken, of hij staat reeds overeind en geeft zijn ontzetting lucht, hakkelend en schor :
„Wacharme neef ! Een boze geest !
Zeker een slecht voorteken ! O ! ! "
   Hoewel de geleerde Resius een kind van zijn tijd is, d.w.z. voorheen insgelijks ogenblikken van bijgelovige angst heeft gekend, is. echter, sinds de Geest des Heeren hem heeft verlicht, alle vroegere bijgelovigheid bij hem uitgeschud.
   Met ernst en waardigheid ziet hij dan ook de vreesachtige, bijgelovige Siebe aan en vermaant :
   „Fij, neef, hoe heb ik het nu ? Nog met zoveel bijgelovige vrees behept ? En waarvoor ? 't Zal toch wel de stem van een gewoon mens geweest zijn, die we daar hoorden ! Een spotter met onze gebeden en met ons lot denkelijk. Maar gesteld eens, dat de Vijand in eigen persoon ons op deze wijze zou pogen te verschrikken, wat dan nog ? Denk aan Psalm 34 : 8 : „De Engel des Heeren legert zich rondom die Hem vrezen."

(Wordt vervolgd)

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen