EEN WEINIG TIJDS BEDROEFD

   Er is inderdaad reden voor Petrus' lezers, zich te verheugen. Ze zijn uitverkoren naar de voorkennis Gods des Vaders, in de heiligmaking des Geestes, tot gehoorzaamheid en besprenging des bloeds van Jezus Christus. Daarom werden ze naar Zijn grote barmhartigheid wedergeboren tot een levende hoop door de opstanding van Jezus Christus uit de doden, tot een hoop die niet beschaamt, want hun wacht de onverderfelijke, onbevlekkelijke en onverwelkelijke erfenis van het eeuwige leven. Daar mogen ze vast op rekenen. Inderdaad, als we daarop zien, dan mag met recht gezegd worden, dat de vreugde van deze „vreemdelingen", die een beter vaderland zoeken, onvergankelijk is. Maar onvergankelijke vreugde wil nog niet zeggen onafgebroken vreugde. Voor Gods kinderen wisselen op deze aarde vreugde en droefheid elkaar gedurig af. Daar weten die verstrooide vreemdelingen in Klein Azië van mee te spreken. Om de naam van Christus hadden ze allerlei verdrukking, smaad en leed te verduren. En hoe waren ze daar nu onder ? Konden ze het hebben ? Ach, ze werden moedeloos. Hun hoop verflauwde. Door de verdrukkingen dreigden ze van de rechte weg afgetrokken te worden. Wanneer we geen vreemdeling zijn in eigen hart, kunnen we dit begrijpen. Van nature willen we niet op wegen, die tegen vlees en.bloed ingaan, dan zijn we het met de Heere niet eens. Er is genade nodig, om dan met de wil des Heeren verenigd te zijn. Terecht spreekt dan ook Petrus van „menigerlei verzoekingen", als hij het heeft over de drukwegen van die verstrooide vreemdelingen : als de Heere Zelf daarin niet meekomt met Zijn genade, dan komen ze om in hun moedeloosheid en hopeloosheid, dan worden ze door al die verdrukkingen van de Heere afgetrokken als een prooi van de duivel. Wie kon ze daarin beter begrijpen dan Petrus zelf, die ook op zo bijzondere wijze in de zeef van Satan geweest is. De duivel is er altijd op uit de beproevingen van Gods kinderen tot verzoekingen te maken, hij wil het geloof van Gods kinderen aan het wankelen brengen, ja hij wil ze zover brengen, dat ze zeggen 't is vergeefs God te dienen. Ge ziet het aan Jacob. Als de ure van beproeving is aangebroken, dan wordt hij zo bestookt en bestreden, dat hij moedeloos uitroept: al deze dingen zijn tegen mij, alsof de Heere met hem niet was. Ge ziet het aan Asaf : het is alles moeite in z'n ogen. Neen, als het zo is, dan is het geen wonder, dat nameloze droefheid het gevolg is, dan kan het niet anders of het woord van Paulus is allen, die in deze wegen geleid worden, uit het hart gegrepen, als daar de afgrond roept tot de afgrond en Gods weg in het heiligdom is : Alle beproeving, wanneer zij aanwezig is, is geen zaak van blijdschap, maar van droefheid. En toch, al is dit zo — en dat is nu het genade-wonder, dat Gods kind de roede doet kussen —-, 't is een droefheid die iets goeds uitwerkt, een droefheid die een vreedzame vrucht der gerechtigheid geeft dengenen die er door geoefend worden, en het is daarom een droefheid die niet altoos duurt. De vreugde wint het van de droefheid. De tijd van droefheid is maar weinig. Maar zien we het niet menigmaal anders ? Ge denkt aan mensen die oprecht de Heere vrezen, maar voor wie het rechtschapen schijnt te zijn. Hun leven is een aaneenschakeling van moeite en verdriet.
Toch vergist Petrus zich niet. Hij heeft gelijk als hij zegt, dat de tijd van beproeving weinig is. Om dit te verstaan, moet ge maar eens horen, wat Paulus zegt, die om Christus wil alle dagen sterft : „Want ik houd het daarvoor, dat het lijden van deze tegenwoordige tijd niet te waarderen is tegen de heerlijkheid die aan ons zal geopenbaard worden".
   Dat is een onderstreping van wat Petrus zegt, van wat de banneling Johannes op Patmos zegt als hij spreekt van een verdrukking van tien dagen, ook van wat de Psalmdichter ons doet zingen : „Die na kortstondig ongeneugt mij eindeloos verheugt".
   Nu leg ik nadruk op dat woordje „eindeloos". „Eindeloze verheuging", dat is nu het antwoord, dat de Heere geeft op het gebed van Zijn kerk, die uit de grote verdrukking komt : „Verblijd ons naar de dagen in dewelke Gij ons gedrukt hebt, naar de jaren in dewelke wij het kwaad gezien hebben". Het is een antwoord, dat te danken is enkel en alleen aan Hem, die eindeloze smarten doorleden heeft, de Heere Jezus Christus, op Wie ten volle van toepassing is : „Ik ben de Man die ellende gezien heeft".
   Ja, Hij heeft ze geproefd, wanneer Hij als schuldbetalende Borg Zich buigt onder de last van Gods toorn in het gericht over onze zonde. Eindeloos werd Hij bedroefd, opdat het profetische woord vervuld zou worden : „Hij heeft Mij gezonden om te verbinden de gebrokenen van hart.... om de treurigen Zions te beschikken, dat hun gegeven wordt sierraad voor as, vreugdeolie voor treurigheid, het gewaad des lofs voor een benauwde geest". Hoe heerlijk dit in geloof te ervaren. Dan achten we met Paulus de verdrukking licht, ja dan komen we zover, dat we niel graag de verdrukking zouden willen missen, want de Heere kastijdt dien Hij liefheeft, dan gaan we verstaan dat ze nodig is, nodig ook voor ons, gelijk Petrus zegt, dat God Zijn kinderen een weinig tijds bedroeft door menigerlei verzoekingen zo het nodig is.
   Zo het nodig is ! Dus als God ons er diep doorheen laat gaan, dan is dat nodig, dan kunnen we dat niet missen. Maar ach, van nature willen we daar niet aan. We worden niet graag bedroefd door beproevingen, hebben liever, dat alles vanzelf gaat, dat we gezond en sterk zijn en voorspoed hebben.
   Dat we daarom die woorden „zo het nodig is" goed op ons laten inwerken. Ze staan in de Bijbel om ons te onderwijzen in wegen van druk en beproeving, om ons op onze plaats te brengen en niet om God ongerijmde dingen te gaan toeschrijven, om ons te bemoedigen als de duivel in onze drukwegen gaat stoken en er moeilijke troosters komen, die als de vrienden van Job allerlei oorzaken zoeken. Dan roepen die woorden van Petrus ons toe, dat de Heere Zijn kinderen beproeft om hun bestwil, om ze door verootmoediging groot te maken, om ze lijdzaamheid d.i. volharding te leren. En daarom, wanneer het misschien zo bij u is, dat ge uitroept, ondanks al de bemoeienissen die de Heere met u gehad heeft : „mijn weg is voor de Heere verborgen", en dat de duivel u influistert, dat het wel te zien is, dat ge geen kind van God zijt, o geloof hem dan niet, want hij is een leugenaar.
   Dat de Heere u er zo diep door laat gaan, het is een teken van Zijn blijvende bemoeienis. Hij wil u leren alles schade en drek te achten om de uitnemendheid van de kennis van Jezus Christus. Hij wil u leren, dat Zijn wegen hoger zijn dan uw wegen. Hij wil u er in oefenen. Hem blindelings te volgen ook al verstaat ge Hem niet, ja Hij wil u ook hierdoor stempelen als Zijn kind. Ge zult het zeker in de uitkomst ondervinden en daarom vrees niet, maar wentel uw weg op de Heere en vertrouw op Hem : Hij zal het maken. Hij zal het zo maken, dat ge met Paulus instemt :
   „En niet alleen dit, maar wij roemen ook in de verdrukkingen, wetende, dat de verdrukking lijdzaamheid werkt, en de lijdzaamheid bevinding en de bevinding hoop ; en de hoop beschaamt niet, omdat de liefde Gods in onze harten uitgestort is door de Heilige Geest, Die ons is gegeven" (Rom. 5 : 3—5).

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen