DE HOFNAR VAN GELRE

EEN VERHAAL UIT HET BEGIN DER ZESTIENDE EEUW

DOOR J. C. HOMOET

„Maar de broeders hebben mij toch zo vaak verhaald van van Zou 't niet mogelijk zijn, dat ? "

Siebe voltooit de zin niet, alsof vrees hem weerhoudt.

„Ik weet wat je zeggen wilt, - Siebe", antwoordt Resius ernstig ; „maar ik kan je ook verklaren, hoe al die bakerpraatjes in de wereld komen. Die monniken zijn meestal dom, en domme mensen zijn vaak superstitious, voornamelijk als men voortgaat, zoals nog heden, met het vertellen van allerlei dwaze en schrikaanjagende verzinsels van zogenaamde heiligen, en de dienaars der Kerk zelf het heidense bijgeloof in de hand werken. Gelukkig ook daarom, dat de Reformatie is gekomen. Want nu zal veel van dat bijgeloof welhaast vallen onder de krachtige mokerslagen van de volle, lichtende Waarheid Gods. Bid den Heere om deze zwakheid te boven te komen. Waarlijk "

Opeens echter houdt hij op. Een luid gelach, lang aangehouden en eindigend in een genoeglijk gegiegel, klinkt wederom achter de linkerzijmuur op.

Niettegenstaande Resius' manlijke woorden wordt het Siebe nogmaals bang te moede.

   Hoor, daar knarst een deur. Er klinken voetstappen. Een ogenblik later en — na een kort gerinkel met een sleutelbos en een knerpend terugspringen van het slot — daar gaat het gevangenhok open.
   Ofschoon de avond reeds is gevallen en het dus bij de bijna volslagen duisternis niet mogelijk zou zijn om waar te nemen, wie er op dit late uur nog binnen zal treden, worden de gevangenen hiertoe toch in staat gesteld door een flauw licht, dat uit een lantaarn naar binnen zeeft.
   „Even moet ik die zotten zien, per Jago, en dan schenk ik jou het nieuwe verske benevens een kroes bier."
   Dit zeggende springt een koddig manneke met een dwaze sprong en onder de wonderlijkste grimassen, gebaren en draaiingen van zijn bulterig, klein lichaam naar binnen.
   Nog ontsteld van de schrik van zo pas, weet Siebe niet wat hij van deze wonderlijke verschijning met haar rinkelende zotskap maken moet. Allerlei akelige vertellingen over de Boze spelen hem eensklaps door 't hoofd. Hij moet zich vermannen om het niet uit te schreeuwen.
   Het wezentje draait en springt als een sater om hen heen en laat af en toe weer die wonderlijke lach horen, die Siebe zo heeft verbijsterd. Dan begint hij te ratelen :
   „Ali-la-lo ! Ali-la-lo ! van zotten is de wereld vol ! Zotten zonder kap, zotten met een kap. Zotten zonder kop, zotten met een kop. Zotten, die huilen ; zotten, die lachen. De huilende zullen lachen, de lachende flus huilen.
   Ali-la-lo ! zo gaat het ! Maar de lachende zot kan de huilende zot een hand geven, en dan lachen ze beiden.
   Ali-la-lo ! de wereld is één zottenhuis !"
   En dan zangerig, als was 't een kerklied, en bij wilde sprongen, als was hij in een toestand van verbijstering :
   „Prima nocte extollite manus vestras in fenestram, et benedicite Dominum!"
   Hierop een forse sprong en hij staat weer buiten. Even houdt hij beide handen op zijn buik, schaterlachend, en verdwijnt. Terstond valt de deur wederom achter hem in 't slot.

(Wordt vervolgd)

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen