KERK EN WERELD TIJDENS DE LAATSTE URE

   Waakzaamheid! Waakzaamheid! Want van rondom dreigen de gevaren. Niet te vergeten ook de gevaren van verdoezeling der grenzen, van beginselloosheid en het aangaan van een zondig compromis, van èn — èn, inplaats van óf — of.
   Bedroevende voorbeelden geven hiervan verschillende oecumenische diensten te aanschouwen. Zo werd, om een voorbeeld te noemen, in December 1950 in de Grote of St. Jacobskerk te 's-Gravenhage, een Oecumenische Jeugddienst gehouden, waarbij namens de Hervormde kerkeraad een ontvangend ouderling aanwezig was en daar o.a. ook een Remonstrants predikant ontving.
   De Dordtse Synode ontzette de Remonstrantse predikanten uit hun ambt vanwege hun onschriftuurlijke leer, maar de Haagse Herv. kerkeraad roept thans door middel van een ontvangend ouderling een welkom toe aan een Remonstrants predikant, die nog steeds een leer verkondigt, welke in de Belijdenisgeschriften onzer kerk klaar en duidelijk veroordeeld wordt.
   Wat dit betreft, beleven we toch wonderlijke tijden. Zo hield dr. W. Aalders in de Maranathakerk een Oecumenisch Avondgebed, waaraan o.a. deelnamen vertegenwoordigers van de Remonstrantse Broederschap en Vrijzinnig Hervormden. Denkt men nu werkelijk, dat dit iets te maken heeft met de bede van Christus in het Hogepriesterlijk gebed: „Vader! bewaar ze in Uw Naam, die Gij Mij gegeven hebt, opdat ze één zijn, gelijk als Wij"? Het tegendeel is het geval.
   Het was Christus' bedoeling b.v. niet, dat zonder waarachtige bekering Farizeërs, Schriftgeleerden, Sadduceën en Zijn discipelen één zouden worden. Hij zond geen „ontvangend discipel" tot de eerste drie groepen, doch riep ze een „Wee u" toe, indien ze zich niet bekeerden. Christus bad om de eenheid van de gegevenen des Vaders. En dit is toch wel een kenmerk van de gegevenen des Vaders, dat ze althans in de fundamentele stukken des geloofs het eens zijn. Dit nu is bij de Remonstranten en de Vrijzinnigen niet het geval. Daarom kan het nooit in de geest van Christus zijn, hoe mooi men het ook voorstelt, indien men kerkelijke gemeenschap met Remonstranten en Vrijzinnigen zoekt, zolang ze hun leringen niet herroepen.
   Onze gemeenteleden hebben er recht op te weten of er nog ernst gemaakt wordt met onze belijdenisgeschriften.
   Vandaar dat in de „Band der beginselen". Maandelijks Contact-orgaan der Herv. Gereformeerden te 's Gravenhage, uitgave van het bestuur der plaatselijke afdeling van de Gereformeerde Bond, aan ds. Wormgoor, voorzitter van de Centrale Kerkeraad, die zijn instemming met bovenstaande oecumenische diensten betuigde, de volgende vragen ter beantwoording gesteld werden:

Ie. Was het standpunt van de Dordtse Synode ten opzichte van de Remonstranten juist en zijn de 5 Art. tegen de Remonstranten nog van kracht?
2e. Zo ja, is het dan op grond van onze belijdenisgeschriften niet verkeerd, dal een verkondiger van een door de Kerk veroordeelde leer door een ontvangend ouderling namens de Kerkeraad de toegang tot een Hervormde kansel wordt ontsloten?

De reactie van ds. W. op deze vragen was teleurstellend. De vragen zelf liet hij onbeantwoord, doch wel bevestigde hij de verantwoording en de totstandkoming van de oecumenische diensten op zich te vollen nemen. Het ging er echter juist om, hoe het, op Schriftuurlijk standpunt staande, mogelijk is zo iets te verantwoorden.
   Zulke diensten, als hierboven bedoeld, kan men toch alleen maar voor zijn verantwoordelijkheid nemen indien men de eerste vraag ontkennend beantwoordt. Onze Dordtse vaderen zouden de verantwoording van zulke diensten niet op zich genomen hebben. Ds. W. en andere predikanten wèl! En deze geestesgesteldheid beperkt zich helaas niet alleen tot 's Gravenhage. Dit geeft te denken!
   Ds. W. schreef : „God de Heere Zelf beware ons voor verlochening van de openbaring Gods in de Schriften". Maar : waarom werden indertijd de Remonstrantse predikanten van de kansels geweerd? Was het niet, omdat ze de openbaring Gods in de Schriften verloochenden? En wat de Vrijzinnige predikanten betreft, het is toch wel overbodig er aan te herinneren hoe door hen de Christus, zoals Deze in de Schriften geopenbaard is, verloochend wordt?
   Indien wij het Schriftuurlijk geloof willen belijden en beleven, zullen we geen kerkelijke gemeenschap kunnen en mogen hebben met verbreiders van een leer, die zielsverwoestend en Godonterend is. Het bedroevende in onze dagen is, dat vele geestelijke leidslieden blijkbaar hiervoor blind zijn. Het abc van een reformatorisch kerkelijk geestelijk leven wordt schier niet meer gekend. Met als gevolg, dat volkomen onschriftuurlijke zaken worden goedgekeurd en bevorderd. De oude palen worden verzet. Heilige beginselen worden verwaterd. De tucht is weg, enz. enz.
   We schrijven dit niet vanuit de hoogte. Wij, Herv. Gereformeerden, zowel als onze andere mede-lidmaten, wij hebben gezondigd. De bedoeling is niet onszelf te verontschuldigen. Doch gedreven door liefde tot onze Herv. Kerk willen we onszelf en anderen opwekken om alle 'paden die onschriftuurlijk zijn te verlaten en alleen te betreden de weg die Gods Woord ons aanwijst en waarop onze godzalige vaderen ons zijn voorgegaan.
   Met droefheid moet geconstateerd worden dat door vele leidslieden, ja zelfs door onze synode, vaak een koers ingeslagen wordt, die sterk afwijkt van de oude paden. Met grote bezorgdheid zien we deze ontwikkeling aan. Juist omdat de kerk der vaderen ons zo lief is. Doch wanneer deze voortgaat de oude paden te verlaten, zal de bedreiging van Christus, dat Hij de kandelaar van zijn plaats zal weren, zeker vervuld worden. Prof. Severijn schreef in verband met het aannemen van de Nieuwe Kerkorde een waar woord, n.l. : „Wij weten en geloven dat God Zijn kerk in stand houdt, maar dat betekent nog niet, dat Hij de Hervormde Kerk in stand zal houden". Indien de Kerk niet spreekt en handelt overeenkomstig Gods Woord, ze zal geen dageraad hebben. Daarvoor beware de Heere onze Kerk.
   Waar zullen we eindigen, indien we al de gevaren zouden willen aanwijzen, waaraan de gemeente des Heeren bloot staat. Allerlei wind van leer, vooral niet te vergeten het Barthianisme, waart in het midden onzer kerk rond. Maar al te vaak is er niet een bukken onder het Woord, maar veeleer eigen gedachten stellen naast en boven het Woord, waardoor het goddelijk gezag der Heilige Schrift wordt aangetast.
   Het leven des geloofs, zoals dit in onze belijdenisgeschriften naar voren komt en overeenkomstig Gods Getuigenis is, wordt zo weinig meer gekend. Men wil zich volgens de Nieuwe Kerkorde bewegen in de weg van het belijden der kerk. Doch alles is even vaag. Uiteindelijk komt het er op neer dat het belijden der kerk wordt wat de helft plus één er van maakt. Zo wil het de vorst der duisternis graag. Een kerk die afglijdt van het haar door God gegeven fundament, wordt een gemakkelijke prooi van door de duivel geinspireerde dwaalgeesten.
   Daarom moge de oproep uitgaan tot allen die de gereformeerde Waarheid liefhebben, om Woord en Belijdenis biddend te onderzoeken, opdat daaruit en daarmede in overeenstemming moge geleefd worden.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen