CONCEPT VAN EEN ADVIES

   Dit concept-advies der Commissie werd ons, ter kennisneming toegezonden. Men neme dus in aanmerking, dat wij hier nog niet het definitief advies der Commissie voor ons hebben. Het Hoofdbestuur overlegde met de Voorzitter der Commissie, om het toch maar vast te f)ubliceren, opdat reacties, welke op dit concept mochten binnenkomen . bij de Secretaris.vanrhet Hoofdbestuur, aan de Commissie kunnen worden door­gegeven.
   1. De nieuwe kerkorde geeft aan de kerkeraden meer bevoegdheden ten aanzien van de H. Doop, dan onder de oude organisatie het geval was en plaatst daardoor vanwege de kerkelijke toestanden voor grotere moeilijkheden.
Ordinantie 8, art. 2, lid 2 draagt aan de kerkeraden op, te beslissen over de toelating tot de Doop en te beslissen inzake vragen, die uit de doopspractijk voortkomen. Deze beslissing geschiedt met inachtneming van de adviezen der meerdere vergaderingen.
   2. De kerkeraad bepale daarom, dat ouders — om tot de Doop te worden toegelaten, of om toestemming te verkrijgen om in een andere gemeente te laten dopen — kerkelijk meelevend moeten zijn en dat althans één van beiden belijdend lid moet wezen.
Over deze bepalingen kan door de kerkeraad advies der Classicale Vergadering worden gevraagd. Luidt dit advies gunstig, dan kunnen deze bepalingen worden toegepast en kan de kerkeraad bij gerezen geschillen zich daarop beroepen.
   3. Ten aanzien van het verlenen van toestemming tot bediening van de Doop in een andere gemeente, willen wij het volgende onderscheiden:
a. kerkelijk meelevenden. Dezen geven geen moeilijkheden ;
b. kerkelijk niet-meelevenden, die geen enkele kerkelijke belangstelling tonen en de doopsbediening vragen uit traditie of door aandrang van familie. Hun aanvragen dienen geweigerd te worden met inachtneming van Ord. 8, 2, 7. (Bericht aan de betrokken kerkeraad, onder vermelding van redenen en binnen veertien dagen na de aanvrage). Tevoren houde de kerkeraad, vertegenwoordigd door minstens twee van zijn leden, een gesprek met de aanvragers;
c. zij, die doopsbediening iii een andere gemeente vragen uit hoofde van een conflict met de plaatselijke kerkeraad. Ook hun aanvrage dient te worden geweigerd onder opgave van rekenen, als boven vermeld, daar immers het conflict op deze wijze niet wordt opgelost, maar ontgaan, en overigens een kerkeraad van een andere gemeente er niet aan mag meewerken, dat gemeenteleden zich onttrekken aan het opzicht van hun eigen kerkeraad !
d. zij, die van een andere ,, modaliteit" zijn. Overgangsbepaling 235 spreekt van lidmaten, die verklaren ,, binnen de grenzen van artikel X der Kerkorde behoefte te hebben aan een andere modaliteit van prediking en catechese, dan ter plaatse wordt gevonden".
   Vooreerst zal de kerkeraad hier dienen te onderzoeken of er inderdaad van een andere „modaliteit" sprake is. Hiertoe houde hij door ten minste twee van zijn leden met de betrokkenen een bespreking, opdat er over de principiële vragen duidelijkheid zal bestaan. Eventueel zal de aanvrager zijn andere ,,modaliteit" moeten bewijzen. Blijkt deze niet, dan zal een weigering moeten volgen met inachtneming van Ord. 8, 2, 7.

   Blijft de „modaliteit" der ouders binnen de gestelde grenzen, daa kan de kerkeraad, zo hij zulks begeert, ook in dit geval toestemming weigeren op grond van het feit, dat de ouders „officieel" niet kerkelijk meeleven. Doch de Commissie ziet in deze weigering weinig heil. Het gevolg Zal, naar wij vrezen, veel geschrijf zijn en gezien de bepalingen der kerkorde, zal het resultaat in voorkomende gevallen zijn, dat de toestemming dóór de Commissie voor de behandeling van bezwaren en geschillen toch gegeven wordt. Met name denken wij hier aan de kwestie der „evangelisaties".
  Het lijkt ons in déze gevallen aanbevelenswaardig, dat de betrokken ouders aantonen, dat niet een voorwendsel van „andere modaliteit" gebruikt wordt om slordigheid in kerkelijk leven te bemantelen. Ook zal men moeten bewijzen, dat men zich moeite getroost om —• hetzij in een „evangelisatie", hetzij in een naburige gemeente •— de prediking bij te wonen, tenzij dit onmogelijk is.
  
   Blijkt zodoende de andere „modaliteit" te bestaan in de zin van Overgangsbepaling 235, dan komt het geval in het licht, waarbij men de krankheid en verwording van het kerkelijk leven ziet. Het advies der Commissie luidt in zulk een geval :
„te berichten aan de kerkeraad der andere gemeente, dat op grond van Schrift en Belijdenis de gevraagde toestemming niet kan worden verleend, wijl in de gemeente van de betrokken kerkeraad naar Schrift en Belijdenis gepreekt wordt ; voorts, dat gezien de bepalingen der Kerkorde, de kerkeraad tegen de bediening van de Doop in de gemeente te geen bezwaren zal inbrengen, maar dat hij de gehele verantwoordelijkheid voor deze bediening van de Doop legt op de schouders van de kerkeraad der gemeente, waarheen de toestemming tot doopsbedienlng is aangevraagd".

(4. Ten aanzien van het al of niet verlenen van toestemming tot het afleggen van belijdenis des geloofs in een andere gemeente, kan naar het oordeel der Commissie op overeenkomstige wijze als bij de Doop gehandeld worden. Verwezen wordt hierbij naar Ord. 9, 8, 2).

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen