IS DAT DE TALE KANAãNS!

   Er zijn er heel veel in de lande, die de spot drijven met de uitdrukking „de tale Kanaans".
   Er zullen er ook velen zijn, die niet eens weten, wat er onder „de tale Kanaans" verstaan wordt.
   Laat ik beginnen met te trachten om degenen, die het nog niet weten er mee op de hoogte te brengen.
   Het is de taal, waarvan vele eenvoudige kinderen Gods zich bedienen bij het spreken over het leven Gods, wat ze mochten smaken aan hunne ziel. Men zou ook kunnen zeggen, dat het de taal van de conventikels, van de gezelschappen is.
   Ik kan mij indenken, dat iemand, die aan die conventikels vreemd is, van deze taal bij het eerste aanhoren niet alles verstaat. Op eenvoudige wijze wordt immers onder woorden gebracht, wat er door de werking des Heiligen Geestes door de ziel mocht worden ervaren van de genade Gods.
   Ik heb in mijn leven voor die tale Kanaans diepe eerbied gekoesterd. Van die tale Kanaans lezen we ook bij onze oude schrijvers, die helaas veel te weinig worden gelezen.
   In die tale Kanaans ontmoet ge telkens woorden en uitdrukkingen als deze : het recht Gods, ontdekkende genade, vertroostende genade, verootmoediging, vernedering, verbrijzeling, geloofsoefening, borgtochtelijke gerechtigheid, uitgangen des harten, loutere genade, kenmerken, enz. enz.
   We doen uit het vele maar enkele grepen.
   Misschien dat dr. Berkhof in zijn Critiek op de Middenorthodoxie deze termen ook wel bedoelt, als hij het had over het gebruik van archaïsmen bij de mannen van de Geref. Bond.
   Lezers denkt niet geringschattend over de taal van de conventikels. In de gezelschappen van Gods eenvoudige kinderen is de oude waarheid der Schriften bewaard gebleven in tijden, toen de meeste predikanten in onze kerk niet meer wisten, wat gereformeerd was.
   In de conventikels kwam ik zelf voor het eerst in mijn leven in contact met de eeuwige waarheden.
   Met eerbiediging van de tale Kanaans meen ik echter ook enige bezwaren te mogen opperen tegenover de verdere ontwikkeling van de tale Kanaans. Gelukkig komt datgene, waar ik tegen wilde waarschuwen, in de kringen van de Geref. Bond zeer weinig of in het geheel niet voor.
   Ik zat eens onder een preek, waar de voorganger tot de gemeente zei: „Ge moet niet bidden om bekeerd te worden, maar om onbekeerd te worden. Die het vatten kan, die vatte het Amen !"
   Na de dienst vroeg iemand mij of het dan goed was, dat hij maar onbekeerd bleef.
   Die man had er niets van begrepen. De bedoeling was natuurlijk om te zeggen, dat een mens, die door God voor het eerst in zijn leven wordt bekeerd, zich nu ook als een onbekeerde leert kennen ; dus als één, die in zich zelf dood in zonden en misdaden is.
   Had die voorganger het nu nog maar eens duidelijk gemaakt wat hij bedoelde. Maar neen, daar kwam hij niet aan toe. Hij heeft Gods Woord niet uitgelegd, maar het verduisterd.
   Bedenkelijk is het ook, dat men in de conventikels van de gescheiden kerken een voorkeur schijnt te hebben voor verkleinwoorden.
  
   Daar vroeg mij eens iemand of ik iets van mijn „wegje" wilde vertellen. Op een samenkomst werd de Heere om een „zegentje" gevraagd. Over de voorganger, een flinke kerel van postuur begon men te praten als over ''een innig mannetje".
   Met alle respect en eerbied voor de tale Kanaans, dat moet men toch niet doen. Men moet zich niet inniger en dierbaarder willen voordoen dan de Heilige Schrift het zelf zegt. In de bijbel wordt ook niet gesproken van een „zegentje". Daar luidt het eenvoudig „zegen" en daarmee af.
   Als er een enkel universitair gevormd man ook dat pad opgaat, wordt het toch wel wat al te bont!

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen